အပြေးပြိုင်ပွဲ
Vol. 83 Ch. 1115
“မင်းမှာ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကိုယ် ကာကွယ်ချင်စိတ် အနည်းငယ်မျှတောင် မရှိဘူးလား”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ယီထျန်းယွမ်အား ကြည့်၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။ သူမအား အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးလိုက်သည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်။
“မရှိဘူး၊ ငါက အသုံးချခံ တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ရုံတင်ပါ”
ယီထျန်းယွမ်က ပုခုံးတွန့်ကာ ဆိုသည်။
“ဒါက အသုံးချတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ပြရုံတင်ပါ။ မင်းကိုတောင် မကျော်နိုင်ဘဲနဲ့ ငါနဲ့ အဖော်ပြုချင်နေတာလား”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ယီထျန်းယွမ်အား အမှန်တကယ် အနိုင်ရခဲ့လျှင်ပင် သူမက ထိုသူနှင့် အဖော်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။
သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများ မည်သို့မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ သူမက ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် စံနှုန်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤစံနှုန်းကိုပင် မမီပါက သူမအား လက်ထပ်ရန် ကြံစည်ခြင်းမှာ အိမ်မက်မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့ မင်းတစ်သက်လုံး အပျိုကြီး လုပ်ရတော့မှာပဲ”
ယီထျန်းယွမ်က ပုခုံးတွန့်ကာ ဆိုသည်။
“ငါ့ကို နိုင်မယ့်သူ မရှိဘူး၊ မင်းအပါအဝင်ပေါ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ပြုံးလိုက်သည်။ တည်ငြိမ်သော လေသံအတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ယီထျန်းယွမ်အား ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုကြတော့သည်။ အရည်အချင်း အနည်းငယ် ရှိရုံနှင့် အဘယ့်ကြောင့် ဤမျှအထိ မောက်မာနေရသနည်း။
ယီထျန်းယွမ်၏ စကားမှာ မည်သူ့ကိုမျှ ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို အသုံးမကျသူများဟု ဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့အား စံနှုန်းထားမည်ဆိုပါက နတ်ဘုရားမယွီချင်းမှာ တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေသွားရပေလိမ့်မည်။
ဤမျှ မောက်မာလှသော စကားများက လူတိုင်းကို ဒေါသထွက်စေသည်မှာ မဆန်းချေ။ မူလက ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ သူ့အပေါ် အမြင်အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ယခုမူ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြန်သည်။
“တကယ်ကို မောက်မာတာပဲ၊ ဒါမှ ငါသိတဲ့ ယီထျန်းယွမ်ပဲ”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းမှာမူ ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။
သူမက ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို သဘောကျသည်။ ယခင်က ယီထျန်းယွမ်၏ အပြုအမူမှာ သူမအား အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူတို့ နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုပုံကို ကြည့်ကာ လူတိုင်းက သူတို့မှာ သေချာပေါက် သိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှ ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုမည် မဟုတ်သလို ဤကဲ့သို့ စံနှုန်းမျိုးကိုလည်း တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်မည် မဟုတ်ချေ။
သူတို့ နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူ့ကို နိုင်ရင် ရပြီပေါ့လေ... ဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိဘူး၊ အခုပဲ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့”
ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ ရူးသွပ်သွားသလိုပင် ယီထျန်းယွမ်၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့အား အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“ငါတို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ်၊ ဟိုဘက်မှာ သွားပြီး တိုက်ခိုက်ကြစို့”
ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ ယီထျန်းယွမ်အား အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်ပြီး အလှနတ်ဘုရားမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရယူလိုနေသည်။ အဓိကမှာ မိမိ၏ အရှက်ရမှုကို ပြန်လည် အဖတ်ဆည်လိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိမိ သဘောကျသော အမျိုးသမီးက မိမိ၏ ဂျူနီယာနှင့် ဤမျှအထိ ရင်းနှီးနေသည်မှာ မည်သို့မျှ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိချေ။
“နေဦး၊ ငါပြောတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုက အဲဒီလိုမျိုးလို့ မင်းထင်နေတာလား”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းက သူ့အား ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ငါပြောတာက ဒီကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုကို ပြောတာ၊ တိုက်ခိုက်တာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ငါဒီက မထွက်သွားခင်မှာ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ပိုပြီး အောင်မြင်မှု ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရမှာပေါ့။ ငါဒီမှာ နှစ်လလောက် နေဦးမယ်၊ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက သူ့ကို နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းက သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မဆိုလိုချေ။ ကျင့်ကြံခြင်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းချေ။ ထို့အပြင် ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို ဖြစ်ရာ မည်သူက ပို၍ ဝေးဝေးရောက်မလဲဆိုသည်ကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုကို ယှဉ်ရမှာလား၊ ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် လွယ်သေးတယ်”
ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်က အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ရှေ့သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
ဤနည်းဖြင့် အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူကလည်း အပေါ်သို့ တက်လှမ်းရမည် ဖြစ်ရာ မည်သူက ပို၍ ဝေးဝေးရောက်မလဲဆိုသည်ကိုသာ ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။
“ငါကတော့ ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုကို ငါလည်း တက်ရမှာပဲလေ။ မင်းတို့ ဘာသာ ဘာလုပ်လုပ် ငါ့ကိုတော့ လာပြီး မပတ်သက်နဲ့”
ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။
“မင်းက နောက်ဆုတ်ချင်တာလား”
ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်က သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“နောက်ဆုတ်မယ် ဟုတ်လား”
ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ငါဘယ်တုန်းကမှ နောက်မဆုတ်ဖူးဘူး။ ငါပြောချင်တာက မင်းတို့ ဘာသာ ဘာလုပ်လုပ် ငါ့ကို ကျော်နိုင်ရင်တော့ ကျော်ကြည့်လိုက်ကြပေါ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်က သူ့အား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်အား ရှောင်ကွင်းသွားလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေး... မင်းလက်ထဲက ရတနာက ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်”
သူသည် သေသည်အထိပင် ယီထျန်းယွမ်မှာ ရတနာကို အားကိုး၍ တက်လာသည်ဟု ယူဆနေသည်။ မိမိ၏ အရည်အချင်းကို အားကိုးခြင်း မဟုတ်ဟု သူက ထင်မှတ်နေသည်ပင်။
ယင်းက ယီထျန်းယွမ်အား အနည်းငယ် ဒေါသထွက်စေသည်။ ဤလူမှာ တကယ်ပင် လူအတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် ပြောစေကာမူ အပိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် အပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ပေါ်လာတာလဲ၊ အဆင့်အတန်းကိုတောင် ပြောင်းလဲပြီးတော့ တခြား နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ဝင်လာတာလား”
“မင်းတောင် ကျင့်ကြံဖို့ အရင်းအမြစ် ရှာတတ်သေးတာပဲ၊ ငါကရော မသိဘဲ နေမှာလား”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းက ပြန်ပြောသည်။
“ဒီကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုက နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ။ အရင်ဘဝတုန်းက ငါတောင်ထိပ်ကို ရောက်ခါနီးမှ ကျရှုံးခဲ့ရတာ၊ အခု အသစ်ပြန်ပြီး စိန်ခေါ်ကြည့်တာပေါ့။ တကယ်လို့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အရှင်သခင်အဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ အောင်မြင်မှုနှုန်းက များစွာ မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်”
“ဒီကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုက အဲဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းတာလား”
ယီထျန်းယွမ်က သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်။
“ဒါပေါ့၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီး ငါးခုကပဲ ဒီနေရာကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ မထင်နဲ့ဦး။ တကယ်တမ်းကျတော့ အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကလည်း ဝင်ခွင့်တွေ ခဏခဏ လာတောင်းတတ်ကြတယ်။ အဆင့် ၂ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကတော့ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ကြည်ဖြူစွာပဲ ပေးအပ်လိုက်ကြရတာပေါ့”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
“သတင်းတွေအရတော့ ဒီထျန်ရှန်းနယ်မြေက အနှိုင်းမဲ့ သန်မာသူကြီး တစ်ဦး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေက အမြဲတမ်း မျက်စိကျနေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ယူသွားလို့ မရကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် လူတွေကိုပဲ လွှတ်နေကြရတာ”
“အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေတောင် ယူသွားလို့ မရဘူး ဟုတ်လား”
ယီထျန်းယွမ်မှာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤထျန်းရှန်းနယ်မြေက မရိုးရှင်းလှပေ။
“အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေက အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ပိုပြီး သန်မာတဲ့ တည်ရှိမှုတွေ ပေါ်လာရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး သန်မာတဲ့သူတွေကတော့ ဒီထျန်ရှန်းနယ်မြေကို မျက်စိကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ဆီမှာ ပိုပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေတာပဲလေ”
နတ်ဘုရားမယွီချင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး အရာအားလုံးမှာ တကယ်ပင် သေးငယ်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူ့အထက်တွင် လူရှိနေသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူတို့အတွက်မူ ဤနေရာမှာ ရတနာမြေ ဖြစ်သော်လည်း အနှိုင်းမဲ့ သန်မာသူကြီးများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အမှိုက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းရမှာလား...”
ယီထျန်းယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားတစ်ခု ရရှိလိုက်သလို ခံစားရပြီး အမှန်တရားက ဘာလဲဆိုသည်ကို သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြလာသည်။
ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့်ကာ အပြေးနှင်သွားပြီး ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ် ရှိနေသည့် အကွာအဝေးသို့ တိုက်ရိုက် လိုက်မီရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာလည်း ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သော်လည်း အဝေးကြီးအထိ တစ်ခါတည်း မပြေးဝံ့ချေ။ မီတာ ရာဂဏန်းခန့် ရောက်တိုင်း ရပ်တန့်၍ စိတ်အာရုံကို ချေဖျက်နေရသည်။
ယီထျန်းယွမ်မှာမူ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ တစ်မိုင်ခန့် ရောက်တိုင်း တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးဝင်သွားရာ ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်ထက် များစွာ မြန်ဆန်လှသည်။
ထို့အတူ နတ်ဘုရားမယွီချင်း၏ အရှိန်မှာလည်း မနှေးလှပေ။ ယီထျန်းယွမ်ကဲ့သို့ပင် တစ်မိုင်လျှင် တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်နေသည်။ သူမသည် အရင်ဘဝတုန်းက အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ခါနီးမှ ကျရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည့်အပြင် ယခုလည်း အရင်ဘဝ၏ ဝိညာဉ်အင်အားများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူမ၏ အရှိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်ထက် မနှေးသည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် ပိုမြန်နေသေးသည်။
ဤအပြေးပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ကာ အနောက်ဘက်မှ လူများမှာ ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လိုက်မီရန် မဖြစ်နိုင်ကြပေ။
ရှေ့ဆုံးမှ ပါရမီရှင်များသာ ဤအပြေးပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် အချို့သော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သွားနေကြသည်။ အချို့မှာမူ ဤအပြေးပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီး သူတို့သည် ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်ကဲ့သို့ ဝန်ခံခြင်း မပြုကြသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်အား အရင်ဆုံး အနိုင်ယူပြီးမှ မိမိတို့၏ ဆန္ဒကို ဖော်ပြရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် အလုပ်ကို အရင်လုပ်ပြီးမှ ဖော်ပြခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပြီး ပိုမို တည်ငြိမ်လှသည်။
ယီထျန်းယွမ်ကမူ သူတို့က မိမိအား စံနှုန်းထားနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်တိုက် တိုးဝင်နေသည်။ စိတ်အာရုံများအတွင်းသို့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေရသလို ခံစားရကာ မတူညီသော ဘဝများကို ဖြတ်သန်းရင်း လူ့ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်များကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေရသည်။
“အရှင်သခင်အဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ဆိုရင် လူ့ဘဝရဲ့ အနိမ့်အမြင့်တွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရမှာလား”
ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်အာရုံအတွင်းမှ နိုးထလာချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ မရိုးရှင်းလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။