တဟုန်ထိုး တက်လှမ်းခြင်း

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် သာမန်ကာလျှံကာ စိတ်အာရုံများကို ချေဖျက်ရုံမျှနှင့် မကျေနပ်ဘဲ ၎င်းတို့အတွင်း၌ ပါဝင်သော ခံစားချက်များကိုပါ အသေအချာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှုမျိုးကို ပေးအပ်ထားခြင်းက သေချာပေါက် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက် ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ မဟုတ်ပါက ဤနေရာ၌ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အရှင်သခင် ဖြစ်လာရန် လမ်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ခဲလှပြီး အောင်မြင်လိုပါက ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ အရှင်သခင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေပြီး မည်သည့်နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်မည်နည်းဆိုသည်မှာမူ မိမိအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။

ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုမှာမူ အတိတ်က အရှင်သခင် သန်မာသူကြီးတစ်ဦးက မိမိ၏ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း နည်းလမ်းများကို နောင်လာနောင်သားများ သေချာစွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်ရန်အတွက် ထွင်းထုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယီထျန်းယွမ် ယုံကြည်နေသည်။

ဤအရှင်သခင် သန်မာသူကြီးမှာ တကယ်ပင် စေတနာကောင်းလှသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်က အဘယ်နည်း ဆိုသည်ကိုမူ သေချာရေရာစွာ မသိရှိနိုင်သေးချေ။

‘ဒီကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအိုရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားရင်တော့ ဒီအရှင်သခင် သန်မာသူကြီးရဲ့ အတွေးတွေကို သိနိုင်လောက်မယ်ထင်တယ်’

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မူလအရှိန်ကို အစဉ်တစိုက် ထိန်းထားရင်း ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက် တက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် အခြားသူများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျော်တက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ် ရှိရာသို့ လိုက်မီတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာမူ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် ပူပန်နေချေပြီ။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူသည် ယီထျန်းယွမ်၏ ကျော်တက်ခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် အလွန်ပင် အရှက်ရရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ယီထျန်းယွမ်အား အလွယ်တကူ ဖြုတ်ချပစ်မည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ကျော်တက်ခံရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ၊ ဘယ်လို ရတနာမို့လို့ စိတ်အာရုံတွေကို ဒီလောက် မြန်မြန် ချေဖျက်နိုင်ရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူက ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် တက်လာတာလား... မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လူသားမျိုးနွယ်က ဒီလောက်အထိ သန်မာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လူသားတွေက ဘယ်တုန်းကမဆို နိမ့်ကျတဲ့သူတွေပဲလေ၊ ပါရမီကလည်း ဒီလောက် ညံ့တာကို ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ တက်လာနိုင်ပါ့မလဲ...”

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်သည် ယီထျန်းယွမ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်း ရှိနေသည်ကို သေသည်အထိ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ဘယ်သောအခါမှ နိမ့်ကျလှသော လူသားမျိုးနွယ်က မည်သို့လျှင် အခြေအနေ ပြောင်းလဲနိုင်ပါမည်နည်း။

‘အသုံးမကျတဲ့သူက အခြေအနေ ပြောင်းလဲဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ပိုပြီးတော့တောင် အခြေအနေ ဆိုးသွားဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့...’

သူက မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ယီထျန်းယွမ်မှာ သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီး မူလက ဝေးကွာလှသော အကွာအဝေးမှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာခြားချက်မှာ မီတာ ရာဂဏန်းပင် မပြည့်တော့သည့် အခါတွင် ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ လုံးဝ ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။

ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ယီထျန်းယွမ်က လိုက်မီလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤအရှိန်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

“မင်း... မင်း ဘယ်လို ရတနာမျိုးကို သုံးထားတာလဲ၊ ဒါက သိသိသာသာကြီး မတရားလုပ်နေတာပဲ...”

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မတရားလုပ်တာ ဟုတ်လား...”

ယီထျန်းယွမ်၏ လေသံထဲတွင် အလွန်ပင် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤလူအ သာလျှင် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို တွေးတောနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းက မတရားလုပ်နေတာ။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ မြန်ရမှာလဲ၊ မင်းက မတရားလုပ်နေတာပဲ...”

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်သည် မိမိ၏ မစွမ်းသာမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဤသို့သာ ပြန်လည် ချေပနေတော့သည်။

“ရယ်စရာပဲ၊ ရတနာကို အသုံးပြုတယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းပဲလေ... မင်းမှာ ရတနာရှိရင်လည်း အဲဒါက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းပဲပေါ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှုံးပြီလို့ ထင်တာနဲ့ ဆင်ခြေတွေ စပြီး ရှာနေတာလား... ငါကတော့ ဒီလိုမျိုး အမျိုးသားမျိုးကို အမုန်းဆုံးပဲ၊ ရှုံးတာကိုတောင် ဝန်မခံနိုင်ဘူး... အရေးကြီးတာက အဆုံးသတ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ အခုကတည်းက အရှုံးပေးချင်နေတာက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ”

အရှေ့ဘက်ရှိ နတ်ဘုရားမယွီချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ယူဆကာ သူ့အား ပိုမို စိတ်ပျက်လာခဲ့သည်။ မူလက အမြင်အနည်းငယ် ကောင်းခဲ့လျှင်ပင် ယခုမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ မူလကတည်းက အမြင်မကြည်ခဲ့ရာ ယခုတွင်မူ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်မိတော့သည်။

ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် မတရားလုပ်သည်ဟူသော စကားမျိုး ရှိပါသေးသလော။ မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ပစ္စည်းများကို မည်သို့ပင် အသုံးပြုစေကာမူ မတရားလုပ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ စစ်မြေပြင်တွင် ပရိယာယ် သုံးရသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ရာ မည်သည့် တရားမျှတမှုကို လာပြီး ပြောနေရပါမည်နည်း။

အကယ်၍သာ ၎င်းရတနာကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့လျှင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း အသုံးပြုမည်မှာ သေချာလှသဖြင့် ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲသွားပြီး မိမိ လိုက်နေသော အမျိုးသမီး၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မြိုချလိုက်ရသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ငါက ပြောရုံတင် ပြောလိုက်တာပါ၊ ဘယ်သူက အောင်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိသေးပါဘူး...”

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် စတင် ပြေးဝင်သွားပြန်ရာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာသို့ တစ်ခါတည်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်က အနောက်ဘက်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဤလူအမှာ သေတွင်းသို့ သက်ဆင်းရန် တမင် ကြံစည်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ တောင့်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း၌သာ အရှိန်မြှင့်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဤသို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ဆောင်သင့်ပေ။

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာမူ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားမယွီချင်း၏ စကားကြောင့် လုံးဝ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“တကယ်တော့ မင်း ငါ့ဘက်ကနေ စကားပြောပေးဖို့ မလိုပါဘူး”

ယီထျန်းယွမ်က နတ်ဘုရားမယွီချင်းအား ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းဘက်က စကားပြောပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။ ကောင်းကင်အရှင်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားပြီးတော့ ဒီလောက်အထိ ကလေးကလားဆန်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာကို ငါကိုယ်တိုင်တောင် ကြည့်မရလို့ပါ”

နတ်ဘုရားမယွီချင်းကမူ အမှန်အတိုင်း ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်ကို အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားအကြောင်းပြချက် မရှိချေ။

“ကောင်းပြီလေ”

ယီထျန်းယွမ်က ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ မိမိနှင့် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ရန် အရည်အချင်း မရှိတော့ချေ။ ဤနေရာ၌ မိမိနှင့် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်သူမှာ နတ်ဘုရားမယွီချင်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်။

သေချာသည်မှာ ဤနေရာတွင် ပြိုင်ဘက်ဟူ၍ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ မိမိ၏ အရည်အချင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး မည်သည့် ဝင်ခွင့်အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်မျှ မရှိသလို ပထမရသည်ဟူသော အခေါ်အဝေါ်မျိုးလည်း မရှိချေ။

ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။ ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြသော်လည်း တိတ်တဆိတ် ရှေ့သို့ တိုးနေကြဆဲပင်။ သို့သော် သူတို့၏ အရှိန်မှာ မည်သို့ပင် မြှင့်စေကာမူ ယီထျန်းယွမ်ကဲ့သို့ မမြန်ဆန်လှပေ။

ယီထျန်းယွမ်အား မလိုက်မီနိုင်ရုံမျှမကဘဲ သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ပိုမိုဝေး၍သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။

“ငါ မင်းကို ပိုပြီးတော့တောင် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းက ဘာဝိညာဉ်နိုးထမှုမျိုးမှ မဟုတ်ဘဲနဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ချေဖျက်နိုင်ရတာလဲ”

နတ်ဘုရားမယွီချင်း စိတ်အရှုပ်ထွေးဆုံး အချက်မှာ ဤသည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ မြန်ဆန်ခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမတွင် အရင်ဘဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်တွင်မူ မည်သည့်အရာ ရှိနေသနည်း။ အရင်ဘဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားလော။ သူမကမူ မခံစားရချေ။ မည်သည့် ရတနာကို အသုံးပြုထားသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း သူမက မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

“မသိဘူးလေ၊ စိတ်အာရုံတွေကို ပုံမှန်ပဲ ချေဖျက်လိုက်တာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လျှောက်လှမ်းသည့် အရှိန်ကို စတင် လျှော့ချလိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ စိတ်အာရုံများမှာ အနည်းငယ် ရုန်းကန်ရခက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သေချာပေါက် နှေးကွေးစွာ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

“ပုံမှန်ပဲ ချေဖျက်လိုက်တာ ဟုတ်လား...”

နတ်ဘုရားမယွီချင်းက သူ့အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။ ယီထျန်းယွမ် အမှန်အတိုင်း ပြောမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ယီထျန်းယွမ်ကမူ သေချာပေါက် အမှန်အတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ချေ။ သူ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ချေဖျက်နိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားလှသော ဘွဲ့ထူးများ၏ စွမ်းအားများအပြင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းကြောင့်သာ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ချေဖျက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သည့် ရတနာမျှ မရှိဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများကိုသာ ထပ်ဆင့်အသုံးပြု၍ တက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် အများကြီး စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘဲ ယီထျန်းယွမ်မှာ ဆက်လက်၍သာ အထက်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ အချိန်မှာ များစွာ မကျန်တော့ချေ။ သူသည် အထက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ လိုအပ်သော အချိန်မှာ ပိုမိုများပြားလာခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားမယွီချင်းထက်ပင် များစွာ ပိုမိုကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာခြားချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားမယွီချင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်ထက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုမိုအသက်ရှင်ခဲ့ဖူးသည့်အပြင် နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခုပါ ပိုမိုဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးကာ ဤနေရာသို့လည်း တစ်ကြိမ် လာရောက်ဖူးပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးအထိ သွားနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယီထျန်းယွမ်ထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်ပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမနှင့် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မူလကတည်းက သူမနှင့် ပြိုင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း တိုက်ပွဲလည်း မဟုတ်ရာ မိမိထက် မြန်ဆန်နေလျှင်လည်း ဘာဖြစ်ပါမည်နည်း။ မိမိအတွက် မည်သည့် ဆုလာဘ်မျှ ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တဟုန်ထိုး တက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီး အခြားသူများကို အဝေးကြီးတွင် ချန်ထားခဲ့ကြတော့သည်။ တတိယမြောက် ကျင့်ကြံသူမှာမူ သူတို့ထက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တူညီသော အဆင့်အတန်းတစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်တော့ချေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို၍သာ ဝေးကွာသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်ရှိ စီနီယာအစ်ကိုဇီကွမ်းတို့မှာမူ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းနေကြရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“ဒီညီလေးထျန်းယွမ်က တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ ကောင်းကင်အရှင်လျိုယွန်းနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် အနည်းငယ်မျှ မနိမ့်ကျဘူးပဲ...”

“ဟဲဟဲ... ငါထင်တာတော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်ပဲ။ ကြည့်ရတာ သူ အဲဒီနေရာမှာတင် ပိတ်မိနေပြီထင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျောက်စိမ်းပြားရဲ့ စွမ်းအားသာ ကုန်ဆုံးသွားရင် ဘယ်သူ သူ့ကို ကယ်မှာလဲ။ ငါထင်တာတော့ ညီလေးထျန်းယွမ်ကတော့ သေချာပေါက် ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကောင်းကင်အရှင်ယွီဟွာက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်မှာ ထိုက်တန်သော အပြစ်ကို ခံရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။