ထူးခြားသော နယ်မြေ

ကောင်းကင်အရှင်ကျန့်ယွမ်သည် စိတ်အာရုံအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ နိုးထလာနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ သေချာမသိနိုင်ချေ။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ထက် ကျော်လွန်သွားပါက သူသည် သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားရပေလိမ့်မည်။ ယီထျန်းယွမ်ကမူ သူ့အား သွားရောက်ကယ်တင်ရန် စိတ်မပါသည်မှာ သေချာလှပြီး အခြားသူများက ကူညီခြင်း ရှိ၊ မရှိဆိုသည်ကိုလည်း မသိနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ စီနီယာအစ်ကိုဇီကွမ်းတို့အနေဖြင့်မူ ကူညီရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူတို့ ကူညီလိုလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားမှသာ ကူညီနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွန်ပင် ဝေးကွာလှသော နေရာ၌ ရှိနေကြသဖြင့် လူကို သွားရောက်ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤကိစ္စရပ်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်လာခဲ့သည်။ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှေ့တွင် သုံးမိုင်ခန့်သာ လျှောက်လှမ်းရန် ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို၏ အထက်ဆုံးအလွှာသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူ့အတွက် ကြီးမားလှသော အခက်အခဲ မဟုတ်သလို နတ်ဘုရားမယွီချင်းအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာခြားချက်မှာ မီတာ ရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိတော့သည်။

“ရှေ့က နေရာက ငါ့ကို ပိတ်ဆီးခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ ပေးထားတဲ့ စမ်းသပ်မှုက အလွန်ပဲ ခက်ခဲလွန်းလို့ အရင်က နေရာတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အခြေအနေကတော့ မတူညီနိုင်တာမို့ မင်းအနေနဲ့ ဒီအဟန့်အတားကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

နတ်ဘုရားမယွီချင်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ထူးခြားသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သူမ ဝင်ရောက်သွားသော နယ်မြေမှာ အကြွင်းမဲ့ ဘေးကင်းလှသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပြား၏ စွမ်းအားမှာ ထပ်မံ၍ ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဘေးကင်းရာ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

‘ဒီလို အခြေအနေမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား’

ယီထျန်းယွမ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး နတ်ဘုရားမယွီချင်း ရှိနေသည့် နေရာကို ကျော်တက်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ သူသည် သူမနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်မိရုံရှိသေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုနယ်မြေအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ကျရောက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ယခင်က နေရာများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် အတင်းအကျပ် အားစိုက်ထုတ်ပါက အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနိုင်သေးသည်။ ယခုမူ လုံးဝ မရတော့ဘဲ ဤနေရာ၌ တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အထက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ကျောက်စိမ်းပြား၏ စွမ်းအား ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိတော့ကြောင်း သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်စိမ်းပြား စွမ်းအား ကုန်ဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရန်မလိုဘဲ ၎င်းအပေါ်၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းက သူတို့ကို အလွန်ပင် အားကျမိစေသည်။ ကျောက်စိမ်းပြား စွမ်းအား မကုန်ဆုံးသရွေ့ ၎င်းအပေါ်၌ တရားထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။ ဤနေရာ၌ ပိတ်မိနေလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိဘဲ ဤနေရာ၌ နေထိုင်နိုင်သရွေ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြယ်တာရာစွမ်းအားကို မိမိဘာသာ စုပ်ယူနေမည်ဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆုံးသတ်နှင့် ဤမျှအထိ နီးကပ်နေခြင်းပင်။ သူတို့အတွက်မူ ခြေတစ်လှမ်းတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးအတွက်မူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ လွယ်ကူနေရသနည်း။ အေးဆေးသက်သာစွာဖြင့်ပင် ကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို၏ အဆုံးသတ်အနားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနိုင်ပါက အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အရှင်သခင် ချန်ထားခဲ့သော အရာများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်မည် ဖြစ်ရာ စဉ်းစားကြည့်ရုံမျှဖြင့် အလွန်ပင် အားကျမနာလို ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်သူမှာ မိမိတို့ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်မလာရသနည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် မည်မျှအထိ စွမ်းအားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်ကိုမူ သူတို့ မသိရှိကြပေ။

သူသည် များပြားလှသော စိတ်အာရုံများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပြီး ကြည့်ရသည်မှာ လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာမြင့်အောင် နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ဖြတ်သန်းလိုက်ရခြင်းပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယီထျန်းယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆန်းကြယ်လှသော နေရာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ...’

ယီထျန်းယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိသည် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးနေသော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်အားလုံးမှာ ခြောက်သွေ့နေသည့်အပြင် များစွာသော ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်များမှာလည်း ခြောက်သွေ့ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းက ယီထျန်းယွမ်အား အနည်းငယ် နှမြောမိစေသည်။ ဤ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်များမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စိတ်အာရုံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ စစ်မှန်နေရသနည်း။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စစ်မှန်လှသော နေရာတစ်ခုအတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေသလို ခံစားနေရပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ လယ်သမားတစ်ဦး သို့မဟုတ် စစ်သားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်နေရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာဖြင့် ဆန်းကြယ်လှသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ကွာခြားချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်သာ ဝင်ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ထျန်းရှန်းနယ်မြေရဲ့ သီးခြားနေရာတစ်ခုလား’

ယီထျန်းယွမ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာမှာ သာမန် အာရုံတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပြီး ယခင်က နေရာများနှင့် များစွာ ကွာခြားလှကာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စူးစမ်းရန်အတွက် ပျံသန်းကြည့်လိုသော်လည်း ပျံသန်းခြင်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆီးထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။ ထို့နောက် ၎င်းမှာ မဆန်းလှကြောင်း သူက နားလည်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာမှာ အခြားသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေခြင်းက သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဤနေရာမှ မည်သို့ ထွက်ခွာရမည်နည်းဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် နားထဲသို့ လေးနက်လှသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီနေရာကို သင့်တော်တဲ့သူ ရောက်မလာတာ တော်တော်လေး ကြာသွားပြီပဲ၊ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး...”

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် အက်ကွဲပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေကာ အသက်ရာကျော်ရှိသော အဖိုးအိုတစ်ဦး စကားပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှောက်ရှိ ခြောက်သွေ့ပျက်စီးနေသော အပင်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိလာကြပြီး မူလအသွင်သဏ္ဍာန်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။ သို့သော် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသော နေရာမှာ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့ ဦးတည်ထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူ့အား ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရန် လမ်းညွှန်ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် များစွာ တွေးတောမနေတော့ချေ။ သူသည် မည်မျှပင် သတိထားစေကာမူ အပိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနယ်မြေမှာ ထိုသူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ့အား မလွှတ်ပေးပါက ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲနေမှတော့ အခြေအနေက ဘာလဲဆိုသည်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

သူသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ ခြေထောက်က မြက်ခင်းစိမ်းပေါ်သို့ နင်းမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခုနက အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သေချာပေါက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

၎င်းက သူ့အား ခံစားချက်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ စစ်မှန်စွာ တည်ရှိနေသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကိုသာ ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်များ ပိုမိုများပြားလာပြီး သက်စောင့်စွမ်းအားမှာလည်း ပိုမိုသိပ်သည်းလာကာ ထူးဆန်းလှသော စွမ်းအင်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ရှေ့ရှိ စားပွဲတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူထိုင်နေသော စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ နွယ်ပင်များဖြင့် အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်လှသော ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ် တိုးကပ်သွားသောအခါမှ ထိုအဖိုးအိုက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့အား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် သင့်တော်တဲ့သူက ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”

ထိုအဖိုးအိုက သူ့အား အကဲခတ်နေသလို ယီထျန်းယွမ်ကလည်း ထိုအဖိုးအိုအား ပြန်လည် အကဲခတ်လိုက်သည်။ ရှေ့မှောက်ရှိ အဖိုးအိုမှာ ဆံပင်များ အားလုံး ဖြူဖွေးနေသော်လည်း မျက်နှာအသားအရေမှာမူ လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အား အလွန်ပင် အံ့ဩသွားစေသည်။

သူ့အား အံ့ဩသွားစေသည့်အချက်မှာ ရုပ်ရည် မဟုတ်ဘဲ ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးဆန်းလှသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဆန်းကြယ်လှသော အရှိန်အဝါနယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်လား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့အား အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။

မိမိ၏ အခြေအနေကို သိရှိနိုင်သူမှာ သေချာပေါက် မရိုးရှင်းလှပေ။ သို့သော် ရှေ့မှောက်ရှိ အဖိုးအိုမှာ လူသားတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ စွမ်းအင်များဖြင့် စုစည်းထားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အနှိုင်းမဲ့ ရတနာများအတွင်း၌ သေချာပေါက် ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး ရှိနေတတ်ပြီး ၎င်းမှာ ရတနာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းရတနာကို ရယူလိုပါက ဤဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်ကို သေချာပေါက် အောင်နိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘဲ အတင်းအကျပ် ရယူရန် ကြိုးစားပါက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ သုံးဘုံလောကရှိ ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ သံသရာအဆင့် လက်နက်တွင်မူ ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက် မရှိပေ။ ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်ဆိုသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်ရုံမျှဖြင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လှသော ရတနာများတွင်သာ ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤနေရာမှာ ရတနာတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေ ဖြစ်ပေသည်။