ရင်းနှီးနေသော အရသာ

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ယီထျန်းယွမ်အား ကြည့်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ယုံကြည်ချက်များ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းကို အထူးအဆန်းဟု မယူဆတော့ပေ။

“လူမှာ ယုံကြည်ချက်ရှိတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ၊ ဒါပေမဲ့ စကားကိုတော့ အပိုင်မပြောသင့်ဘူး... ဒီနေရာကို ဝင်လာတဲ့ သင့်တော်သူတိုင်းက အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့ကြတာပဲ၊ နောက်ဆုံးကျတော့ ငါစားချင်တဲ့ ဟင်းလျာကို ဘယ်သူမှ ရှာမပေးနိုင်ကြတဲ့အပြင် ငါ့ကိုတောင် လာပြီး တိုက်ခိုက်ချင်ကြသေးတယ်...”

အဘိုးအိုဟွာရှို့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့သူတွေကိုတော့ ငါက အလွန်ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ပေးအပ်လေ့ရှိတယ်၊ မင်းအနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ငါ့ရဲ့ သခင် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အရည်အချင်း တချို့ကို ထုတ်ပြရမှာ ဖြစ်တယ်...”

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ထိုလူများ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ထုတ်ဖော်မပြောသော်လည်း သေချာပေါက် အလွန်ပြင်းထန်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် စမ်းသပ်မှုကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဟု ခံစားရသည့်အခါ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သရွေ့ အတင်းအကျပ် သခင် ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ မှန်ပေသည်။ သို့သော် အခက်အခဲမှာ ပိုမိုကြီးမားလှပြီး လူတစ်ဦးချင်းစီအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုလူများကို လူအများဟုသာ ယူဆမိသည်။ ၎င်းမှာ အရှင်သခင်၏ ရတနာ ဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ အချို့သော အားနည်းသည့် ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်လျှင်မူ တစ်မျိုးပင်၊ ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တည်ရှိမှုမျိုးကိုမူ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒါက မောက်မာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ဒီအရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးနား၌ တရားထိုင်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး မည်သည့်အရာက ဤအရသာမျိုးနှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိမလဲဆိုသည်ကို စတင် စဉ်းစားတော့သည်။

‘ချိုချဉ်အရသာလား...’

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ဘေးနား၌ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်နေပြီး အများကြီး စကားမပြောတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့တွင် အချိန်များစွာ ရှိနေသဖြင့် အချိန်မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

‘ဒါဆိုရင် အဲဒီအရာ ဖြစ်ရမယ်...’

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲမှ စူးရှသော အလင်းတန်း နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်များကို ရှာဖွေတော့ရာ အလွန်ပင် လွယ်ကူစွာဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အချိန်အနည်းငယ်မျှပင် မကုန်ဆုံးခဲ့ပေ။

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် သူက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းကိုသာ ရှာဖွေ၍ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အံ့ဩစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းလား...”

“မှန်ပါတယ်၊ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းပါပဲ။ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်တွေ အများကြီး ပါဝင်မှ အရသာရှိမယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ အခုက မင်းထုတ်ထားတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ကိုက်ညီဖို့ လိုတာဆိုတော့ ဒီဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ...”

ယီထျန်းယွမ် ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းမှာ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး ပိုလည်း မပို၊ လျော့လည်း မလျော့ဘဲ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ဤဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျရှုံးသွားရင်လည်း ဆက်ပြီး ရှာဖွေပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့အား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဤဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးကို လေထုထဲသို့ အလွယ်တကူ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် မီးလျှံကို အသုံးပြု၍ စတင် သန့်စင်တော့သည်။ ၎င်းမှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ဆင်တူလှသော်လည်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။

ယီထျန်းယွမ်၏ ဂရုတစိုက် သန့်စင်မှုအောက်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရည်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြစ်ခဲလာပြီး အစိုင်အခဲပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေထုထဲ၌ ချိုချဉ်အရသာရှိလှသော အနံ့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုး၏ အဆီအနှစ် အမွှေးအနံ့များကို အပြည့်အဝ ချက်ပြုတ်ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤချိုချဉ်အရသာရှိလှသော အနံ့က လူကို အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်စေတတ်သော အမွှေးအနံ့တစ်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤအမွှေးအနံ့ကို ရရှိလိုက်သည့်အခါ အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“တူ... တူလွန်းတယ်၊ ဒီအမွှေးအနံ့က တကယ်ကို တူလွန်းတယ်... ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ...”

သူသည် ဤမျှ သာမန်လှသော ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင် နှစ်မျိုးတည်းဖြင့် မိမိ ရင်းနှီးနေသော အမွှေးအနံ့ကို ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီလဲ မသိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဤအမွှေးအနံ့ကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြန်လည် မဖြေကြားဘဲ ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် ဤအရည်တစ်ဝက် အခဲတစ်ဝက် ဖြစ်နေသော ပြစ်ခဲလှသည့် အရာကို ပန်းကန်ပြားအတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ပြစ်ခဲလှသော အရည်များ ကျဆင်းလာသည့်အခါ ရှည်လျားလှသော အမျှင်တန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်တောက်ပလှသည်။

ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ဝိညာဉ်မီးလျှံကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ အေးစက်လှသော အော်ရာကြောင့် ဤပြစ်ခဲလှသောအရာမှာ လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားတော့သည်။ သို့သော် ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သကြားရည်ကဲ့သို့ပင် ပန်းကန်ပြား၏ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်ကားသွားသည်။

“အခု ချက်လို့ ပြီးပါပြီ၊ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါက မင်းစားချင်တဲ့ အရသာ ဖြစ်ရမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ တူကို အလျင်အမြဲ ယူလိုက်ပြီး ဤပန်းကန်ပြားအတွင်းသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည့်အခါ ၎င်းအရာမှာ တူတွင် ချက်ချင်း ကပ်ပါလာပြီး သူ၏ ဆွဲထုတ်မှုအောက်တွင် ရှည်လျားလှသော အမျှင်တန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်း မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချိုချဉ်အရသာမှာ ခံတွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပျော့ပျောင်းလှသော သကြားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှသည့် အရသာမှာ လျှာဖျားပေါ်တွင် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“မဟုတ်သေးဘူး၊ ခံစားချက် နည်းနည်း လိုသေးတယ်...”

အဘိုးအိုဟွာရှို့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

“ဟုတ်လား... ခံစားချက် နည်းနည်း လိုသေးတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီပစ္စည်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ဦးလေ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အခြားသော ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်မျိုးကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အမှန်စစ်စစ် ဤအရာများမှာ အဆင့်မြင့်လှသော ဝိညာဉ်သစ်သီးများ မဟုတ်ကြဘဲ အခြေခံ အရသာမှာ ချိုချဉ်အရသာ ဖြစ်ပြီး ဆီးသီးကဲ့သို့သော ခံတွင်းတွေ့မှုမျိုးနှင့် ဆင်တူလှသည်။

သတ်မှတ်ထားသော အရသာကို အတည်ပြုနိုင်သည့်အခါ အတိုင်းအတာမှာ များစွာ ကျုံ့ဝင်သွားသဖြင့် သူသည် ပစ္စည်းအများကြီး မလိုအပ်ဘဲနှင့် ကိုက်ညီသော ခံတွင်းတွေ့မှုကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကိုက်ညီသော အရသာကို ချက်ချင်းပင် ထိမှန်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သေချာလှသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံ ချက်ပြုတ်ထုတ်ယူလိုက်ရာ အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်အရ ကြည့်လျှင် အတူတူပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ ထပ်မံ မြည်းစမ်းကြည့်ပြန်သော်လည်း ခေါင်းခါနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါလည်း မဟုတ်သေးဘူး၊ နည်းနည်းလေး လိုသေးတယ်...”

“ဒါဆိုရင် ဒါနဲ့ ပြောင်းလိုက်မယ်...”

...

ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် စမ်းသပ်နေခဲ့ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆင်တူလှသော အရသာ ဆယ်မျိုးကျော် ရှိနေသဖြင့် ဆယ်ကြိမ်ကျော်ခန့် စမ်းသပ်ရုံမျှဖြင့် အဖြေထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး အဘိုးအိုဟွာရှို့အား ထပ်မံ ကျွေးမွေးလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

“ဟုတ်... ဟုတ်တယ်၊ ဒီလို ခံတွင်းတွေ့မှုမျိုးပဲ၊ ဒီအရသာမျိုးပဲ... တကယ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မစားခဲ့ရတာ ကြာပြီပဲ၊ တကယ်ကို ကြာခဲ့ပြီ...”

အဘိုးအိုဟွာရှို့၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နီမြန်းလာခဲ့ပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း မျက်ဝန်းထောင့်မှ စီးကျလာကာ ပါးပြင်ထက်သို့ လျှောဆင်းသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ဤဟင်းလျာက အလွန် အရသာရှိလွန်းလှသဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဤဟင်းလျာက သူ့အား အတိတ်က အကြောင်းအရာပေါင်းစပ်မှုများကို ပြန်လည် သတိရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကြည့်ရတာ မင်းက သခင်ကြီးကို အထူးပဲ သဘောကျပုံရတယ်၊ သူ့ကို အဖေတစ်ယောက်လိုမျိုး သဘောထားခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒီအမှတ်တရကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့အတွက် မင်းရဲ့ ရုပ်ရည် ဖြစ်ဖြစ်၊ အသံ ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို လိုက်ပြီး အတုယူနေခဲ့တာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလက်ဖက်ရည်ကိုတောင် မင်းက လိုက်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်တယ်၊ ကျင့်သားရအောင် လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင်တော့ လုံးဝ ကျင့်သားရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မကြိုက်တာက မကြိုက်တာပဲလေ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေရမှာလဲ...”

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ အဘိုးအိုဟွာရှို့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

“မင်းလည်း ဒါကို လက်လွှတ်သင့်ပါပြီ၊ အမှတ်တရဆိုတာ လှပပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားရင် လုံလောက်ပါပြီ၊ အပြင်ကို ထုတ်ပြနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ သခင်ကြီးက ဒီ ‘ချိုချဉ်သကြားလုံး’ ကို ပြုလုပ်ခဲ့တာက မင်းကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရှိစေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ယီထျန်းယွမ်အား ကြောင်အမ်းစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျလာကာ ပါးစပ်လေး ပွင့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ အဘိုးအိုဟွာရှို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ခုံးဖြူများ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူများနှင့် ဆံပင်ဖြူများကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် နုပျိုလှသော မျက်ခုံးစိမ်းများ၊ စိမ်းလန်းသော ဆံပင်များနှင့် အသက် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤရတနာ၏ ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်၏ အစစ်အမှန် ရုပ်ရည်မှာ တကယ်ပင် အသက် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကလေးဆန်မှုများ ပျောက်ကွယ်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထိုမျက်ခုံးဖြူများမှာ အလှဆင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းကသာ အဘိုးအိုဟွာရှို့၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သွင် ဖြစ်သည်။

ယခင်သခင်ကြီးက ဤမုန့်လေးကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဤဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်ကိုယ်တိုင်က ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူမ နှစ်သက်သောအရာမှာ ခါးသက်လှသော လက်ဖက်ရည်အရသာ မဟုတ်သလို ပြစ်ခဲလှသော အသားအရသာလည်း မဟုတ်ဘဲ ချိုချဉ်အရသာသာ ဖြစ်ရာ ၎င်းကသာ ကလေးများ အနှစ်သက်ဆုံးသော အရသာ ဖြစ်သည်။

“အဖေ...”

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြုံထားသော ဝတ်ရုံနက်ကြီးမှာလည်း ကျွတ်ကျသွားခဲ့ကာ ၎င်း၏ နေရာတွင် ပျိုမြစ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော စိမ်းလန်းလှသော ဂါဝန်ရှည်ကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

တစ်ခါတစ်လေတွင် ဟင်းလျာတစ်ခုက အရသာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုရင်းနှီးနေသော အမှတ်တရများကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၁၁၂၀ ပြီးပါပြီ။