အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အပိုင်း(၂၅၁)

ကျင်းချန်သည် ကလေးဘဝကတည်းက သူမ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော အခန်းတစ်ခန်း၌ ပိတ်လှောင်ခံနေရသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီး သည် သူမကို ဤနေရာတွင် သော့ခတ်ထားခဲ့သော်လည်း ကြိုးတုပ်ရန်မူ အလုပ်မရှုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ချက်လည်း မရှိချေ။ ခြေလက်များပေါ်သို့ ကြီးမားလှသော အလေးချိန်တစ်ခုက ဖိချထားသကဲ့သို့ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ အသက်ရှူနိုင်ရန်အတွက်ပင် သူမ၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို အာရုံစိုက်နေရ၏။ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်လည်း သူမ တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် သူမကို အသုံးချကာ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ သေဆုံးသွားခြင်းက သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖဲချပ်တစ်ခုကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲသွားစေမည် မဟုတ်ပေ။ ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် ဓားစာခံ ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ သူ လိုချင်သောအရာကို ရယူနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအစား သူမသည် လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံခြင်း ပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ နှစ်ကာလများတစ်လျှောက် သူမကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ အချို့က အကြံပြုထားချက်များ ရှိခဲ့၏။ အကယ်၍ သူမသာ လုံ့လဝီရိယရှိရှိ လေ့ကျင့်မည်ဆိုပါက သူမ၏ ဝိညာဉ် တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အများစုကို လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျိုးနေသော ခြေထောက်များဖြင့် ပြေးနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် ဇွဲမလျှော့ခဲ့ပေ။ ကြေမွနေသော လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် မာဒြာ များကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းပို့နေခဲ့သည်။

အက်ကွဲနေသော မာဒြာ လမ်းကြောင်းများသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူမ ကျေးဇူးတင်နေမိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်... သူမ၏ စွမ်းအားများသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်နေကြ၏။ လှည့်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်တိုင်းကို ခုခံတိုက်ခိုက်ကာ သူမ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်လျက် တွားသွားနေကြသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နည်းစနစ်များကို အသက်သွင်းပေးသော အဆိုပါ စွမ်းအားသည်ပင် သူမ၏ ဝိညာဉ် ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြုတေ ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အပူလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာ၏။ သူမ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းတံခါး အရည်ပျော်ကျသွားသည်ကို အချိန်မီ မြင်လိုက်ရသည်။

ကျင်းချန် သည် ရန်သူများရန်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့်အလား စောင်ကို မေးစေ့အထိ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ တုန်တုန်ယင်ယင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းအုံးအောက်တွင် စမ်းသပ်ရှာဖွေလိုက်၏။ ဓားသွားကို ရှမိ၍ လက်ချောင်း ပြတ်ရှသွားသောအခါမှသာ ထိုဓားကို သူမ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

မဟူရာ မီးတောက်များက တံခါးကို ဝါးမျိုသွားချိန်တွင် သူမသည် လက်နက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားများကို အနက်ရောင် အက်ဆစ်ကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားစေ၏။ သူမအပေါ်သို့ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပြာတိမ်တိုက်များကို လွင့်စဉ်လာစေခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် တံခါးအလွန်ရှိ နေရာတစ်ခုလုံးကို အမှောင်ကျသွားစေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာမူ အနီရောင် စက်ဝိုင်းများကဲ့သို့ တောက်လောင်နေ၏။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဓားကို ဆန့်ထုတ်ထားရင်း တိုးညှင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရိပ်ကြီး ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမ၏ တံခါးရှေ့မှ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအခါ သူမသည် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချမိမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သို့သော် ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

လူငယ် တစ်ဦးသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ရပ်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သေမင်း ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု၏ မျက်လုံးများနှင့် တူနေသည်။ ၎င်းတို့သည် နေရာအနှံ့ အနက်ရောင်များ ဖြစ်နေပြီး အလယ်တွင် သွေးရောင် အနီရောင် ကွင်းများ တောက်ပနေ၏။ ထိုမျက်လုံးများနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် သူမကို လာသတ်မည့် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင်လည်း အနက်ရောင် မီးတောက်များ ကစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျင်းချန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဖို့ တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်... လေထဲတွင် ဆက်လက်ဆန့်တန်းထားရန် အတွက်ပင် သူမ၏ လက်များက အလွန် လေးလံနေခဲ့သည်။ အသက်ရှူရန် လေလုံလောက်စွာ ရှူသွင်းနိုင်ရေးအတွက်ပင် သူမ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို အသုံးပြုနေရ၏။ သူမ မြင်နိုင်သမျှမှာ သူ၏ မျက်လုံးများသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားက ခါးကိုကိုင်းကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ခင်ဗျားက အိမ်ထဲကို ပိုရောက်နေမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ..."

သူ၏ လက်များမှ မီးတောက်များ မှေးမှိန်သွား၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အမှောင်ထုသည်လည်း ရေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသော ဆေးရောင်များကဲ့သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် လုံးဝ ပုံမှန်မျက်လုံးများ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ယခုအခါ သူ၏ အကြည့်များသည် ဝိညာဉ်စား မိစ္ဆာ တစ်ကောင်၏ အကြည့်များနှင့် မတူတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို လေ့လာခွင့် ရသွားသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သူမအရွယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့်ဖြစ်ပြီး သူမထက် ပိုလေးနိုင်သော ကြီးမားသည့် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားသည်။ သူ၏ အပြင်ဝတ်ရုံမှာ ရွှံ့များ၊ ပြာများနှင့် သွေးများပေကျံနေသဖြင့် မူလအရောင်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်မူ တူပုံစံ ရေးထွင်းထားသော ကျောက်စိမ်း ဆွဲပြားတစ်ခုကို အနက်ရောင် ပိုးသားကြိုးဖြင့် ဆွဲချိတ်ထား၏။

သူသည် မျက်တောင်ခတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသကဲ့သို့ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လုံးဝ ပုံမှန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။ အကယ်၍သာ သူ၏ ယခင်မျက်လုံးများနှင့် ထိုကဲ့သို့ ကြည့်မည်ဆိုပါက သူမကို အိပ်မက်ဆိုးများ မက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဂါး...

ရုတ်တရက် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ သူမ၏ ကုတင် လှုပ်ခါသွား၏။ အိမ်ထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကြီးမားသော သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ အရိပ်သဏ္ဍာန်နှင့် အခြား မကောင်းဆိုးဝါး မျက်လုံးတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အခြား တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားကို လန့်သွားစေတဲ့အတွက် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါက ကျွန်တော့် ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျားကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ရောက်လာတာပါ..."

ကျင်းချန် ၏ အသက်ရှူနှုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြောက်တရားနှင့် အမီလိုက်နိုင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။

"ခင်ဗျား အစ်ကို ပူးပေါင်းလာအောင် ကျင်း ကလန် က ခင်ဗျားကို ဓားစာခံအဖြစ် ထားထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်..."

မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ကျေနပ်နေပုံဖြင့် သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်..."

"မျက်လုံး..."

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြောလိုက်၏။

"ရှင့်ရဲ့... မျက်လုံးတွေ..."

ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် သူသည် အနီးရှိ လက်ကိုင်မှန် တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေလား..."

သူသည် မှန်ထဲသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမထံသို့ အကြည့်များ ပြန်လွှဲလိုက်၏။

သူမသည် ရှင်းပြရန် အချိန်မယူခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

အကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် ကျင်းချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ထွက်သွားလို့... မရဘူး... သူတို့... သူ့ကို... သတ်ကြလိမ့်မယ်..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ဤသူစိမ်းနှင့် သူ၏ မိစ္ဆာ သားရဲ တို့နှင့်အတူ သူမ လိုက်သွားမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူသည် ကြောင်အမ်းသွားပုံရသည်။ သို့သော် သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမရှိရာသို့ တိုးလာခဲ့၏။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မသိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာဆက်နေရင် ခင်ဗျား ပိုပြီး အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

သူ သူမကို မဖမ်းဆွဲမီလေးတွင် သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်သည်။ အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သတိပြုမိသွားသည့်အတွက် ခဏတာ ရှက်ရွံ့သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူမသည် ယိမ်းယိုင်နေသော ခြေထောက်များဖြင့် ကိုယ်တိုင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားမြှောင်ကို ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ဓားမြှောင်သည် သူ၏ အပြင်ဝတ်ရုံကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

ထိုအရာသည် သူမ ထုတ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ ဒူးများ ခွေကျသွား၏။ သို့သော် သူမ မလဲကျမီလေးတွင် သူက သူမ၏ ပခုံးအောက်မှ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူမ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်မည့်အစား သူသည် သူမကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက ကျယ်ပြန့်ပြီး စူးရှနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် လုံလောက်သော မာဒြာ များကို စုဆောင်းရန် သူမ ကြိုးစားနေစဉ် သူ၏ စူးစမ်းမှုက သူမထံသို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ ဝိညာဉ် ၌ တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စပ်စုမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ် က ဘာဖြစ်ထားတာလဲ…”

ကျင်းချန်သည် မဖြေကြားမီ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံအချို့ကို ရှူသွင်းလိုက်၏။ ငြင်းဆန်ရန် သူမ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က... ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ် ကို... စားသောက်သွားခဲ့တယ်..."

နောက်ထပ် လေအချို့ကို မျိုချလိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကိုက... အဲဒီကောင်ကို... တစ်ဝက်လောက် အသေသတ်လိုက်တယ်..."

သူက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမက ပဟေဠိတစ်ခု ပေးလိုက်သကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ခင်ဗျား ကုသသူ တွေနဲ့ ပြသဖူးမှာပဲ... သူတို့ ဘာတွေ ကြိုးစားခဲ့ကြသေးလဲ..."

ကျင်းချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုကောင်လေးသည် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ်ကုသသူ တစ်ယောက်များလော။ အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သော မျက်လုံးများနှင့် အခြားအခန်းတွင် ဆူညံစွာ သွားလာနေသော သားရဲ တစ်ကောင်နှင့်အတူ လှည့်လည်နေသူလား။

သို့မဟုတ်... သူမ လိုက်ပါသွားရန် သဘောတူလာစေရေးအတွက် သူမနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားနေခြင်းများလား။

သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ပြောပြလိုက်၏။ အကယ်၍ သူသာ သူမကို အန္တရာယ်ပြုလိုပါက လက်တစ်ဖက်မျှ မြှောက်စရာမလိုဘဲ သူမကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည် မဟုတ်ပါလား။

***

အပိုင်း(၂၅၂)

"မာဒြာ လမ်းကြောင်းတွေရယ်... အမြုတေ ရယ်ကို... ပြုပြင်ဖို့ လိုတယ်... ဈေးကြီးတဲ့... ဆေးရည် လိုတယ်... ပြီးတော့... အမြုတေ အတွက်... သန့်စင်တဲ့ မာဒြာ လိုတယ်..."

ကျင်းချန်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ရှင်းပြနေခဲ့၏။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျင်းလုံသည် ဝါကျတစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြားတွင် သူမကို ပိုမိုကြာရှည်စွာ အနားယူခွင့် ပေးလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူနှင့် သဲမြွေပွေး ခရယ် တို့သာ သူမကို စကားပြောဖူးသူများ ဖြစ်၏။ သူမသည် အဆုတ်များဆီသို့ မာဒြာ ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအင်သည် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။

သူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်ကာ အောက်သို့ ချလိုက်သည်။ ဤမျှ နီးကပ်သောအကွာအဝေးမှနေ၍ အိတ်၏ ပတ္တူစပေါ်ရှိ အနက်ရောင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အရာများကို သူမ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့၏။

သူမ မကြားနိုင်သော တိုးညှင်းချိုသာသည့် အသံဖြင့် အိတ်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ရာကို သူ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကောင် ရှိနေသလော။ လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ မှ သဲမြွေပွေးများကို မြင်ယောင်လာမိသဖြင့် သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ ကျောပိုးအိတ်များထဲသို့ တွားသွားဝင်ရောက်တတ်ကြသည်။ သို့မဟုတ် ဘွတ်ဖိနပ်များထဲသို့။ သို့မဟုတ် ကုတင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်တတ်ကြ၏။

ခဏအကြာတွင် လက်တစ်ဖက်စာ အရွယ်အစားရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ရေ မာဒြာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုနှင့် တူပြီး နေရောင်ဟပ်နေသော ကန်ရေပြင်ကဲ့သို့ အပြာရောင် ရှိ၏။ သို့သော် ပို၍ ခိုင်မာပြီး အသေးစိတ်ကျသည်။ နီလာရောင် မျက်လုံးများက ကျင်းချန် ကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေချိန်တွင် သူမ၏ ခေါင်းလေးသည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ...’

ဤကောင်လေးက ထိုဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လေးကို သူမအား ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးမလားဟု ခဏတာမျှ သူမ တွေးတောမိသွား၏။

"ဘယ်လိုထင်လဲ..."

သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူ ဝိညာဉ် ကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျင်းချန် သဘောပေါက်ရန် အသက်တစ်ရှူစာမျှ အချိန်ယူလိုက်ရ၏။

သေးငယ်သော အမျိုးသမီးလေးသည် အိတ်ထဲမှ လုံးဝ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် ကောင်းကင်ပြာရောင် ဝတ်စုံတစ်ခုအဖြစ် ကားထွက်သွား၏။ သူမ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ အောက်ပိုင်းက ထိုသို့ လွင့်မျောနေခြင်းလား ဆိုသည်ကို ကျင်းချန် သေချာ မသိခဲ့ပေ။

ထိုဝိညာဉ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျင်းချန် ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြ၏။ ထို့နောက် သူမသည် သေးငယ်သော အမျိုးသမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် သူမ၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လက်မောင်းတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား တက်သွားသည်။ ဝိညာဉ်က သူမ၏ ပါးကို မရိုက်မီလေးတွင် ကျင်းချန် အသက်ရှိုက်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။ မိုးပေါက်လေး တစ်ပေါက်နှင့် ရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သို့သော် အစစ်အမှန် အံ့အားသင့်မှုက သူမ၏ ဝိညာဉ် ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းရှိ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ တစ်လျှောက် လိမ့်ဆင်းလာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ပြဒါးကဲ့သို့ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ လျှောဆင်းသွားသည်။ သူမ၏ မာဒြာများသည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ အပြာရောင် စွမ်းအားသည် ၎င်းတို့ကို ဖြတ်သန်းလျှောဆင်းသွား၏။

ထို့နောက် သေးငယ်သော ဝိညာဉ် ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် စွမ်းအားများ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာများတွင် သူမ၏ မာဒြာ များအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။ လန့်ဖြတ်သွားသော မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ တုန်တက်သွားမည်မှာ သေချာပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအမျိုးသားက စိုးရိမ်နေပုံပေါက်နေသော်လည်း သူမ ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ စွမ်းအားများသည် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် မာဒြာ များ မပြုလုပ်သော နည်းလမ်းဖြင့် တွားသွားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြန်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် အရည်အသွေးရှိသော အပြာရောင် မီးပွားလေးသည် ကျိုးပေါက်နေသော မာဒြာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ကျင်းချန် သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သတိအာရုံများ မှေးမှိန်သွားပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ဝိညာဉ် တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထိုသူစိမ်း အလင်းတန်းသည် သူမ၏ ကျိုးပေါက်နေသော လမ်းကြောင်းကို အတင်းဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားနေစဉ် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို စတေးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သူမ၏ ခြေလက်များသည် စတင်တုန်ရီလာခဲ့သည်။ သို့သော် အပြာရောင် အလင်းတန်း ရပ်တန့်သွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့၏။

‘သွားပါ... ဖောက်ထွက်လိုက်ပါ...’

သူမက တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။

"ငါ နောက်တစ်ခု လိုသေးတယ်..."

ကောင်လေးက အဝေးမှနေ၍ ပြောလိုက်၏။ ထိုအခါ အုပ်ထားသော ခေါင်းလောင်းသံများကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်း ပင်ပန်းနေပြီဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... မင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတဲ့အထိ မာဒြာပြား တွေ ငါ ကျွေးပါ့မယ်..."

ကျင်းချန် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထို ဝိညာဉ် သည် သူမထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သေးငယ်သော အပြာရောင် လက်ချောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် အစောပိုင်းကထက် ပို၍ ဖြူဖျော့နေပြီး ဆောင်းရာသီ ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒုတိယမြောက် နီလာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ပထမတစ်ခုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် တတိယတစ်ခု ထပ်မံရောက်ရှိလာ၏။ ၎င်းတို့သည် သူမ၏ လမ်းကြောင်းများကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ သူက သူမကို ဖိချုပ်ထားရသည်အထိ သူမ၏ ခြေလက်များ တုန်ခါနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အလုပ်ဖြစ်နေခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် သူမ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ တစ်လျှောက် ချိတ်ဆက်မှုအသစ်များကို ဖောက်ထွင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာများတွင် အလင်းကွင်းဆက်များသည် ပြန်လည်ချိတ်ဆက်သွားကြပြီး ကျန်းမာကာ လွတ်လပ်သွားကြ၏။

ပထမ အလင်းတန်းသည် မကြာမီ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယနှင့် တတိယ အလင်းတန်းတို့ အမြုတေ ပေါ်တွင် ဆုံစည်းသွားသောအခါ သူမ သတိလစ်သွားခဲ့တော့၏။

ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ထိုအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒါကို တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာပဲ ကျွန်တော် သိလို့ပါ..."

သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ အားယူထားလိုက်၏။ ထို့နောက်... လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဘုတ်...

ရိုက်ချက်က ပေါ့ပါးသော်လည်း မာဒြာ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူမ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်လာခဲ့၏။ ထိုစွမ်းအင်သည် သူမ၏ အမြုတေ ကို ပြန့်ကျဲသွားစေပြီး လမ်းကြောင်းများ တစ်လျှောက်တွင် လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းသွားသည်။ သူမ၏ မာဒြာ များ ပြန့်ကျဲသွားကာ လည်ပတ်မှုများလည်း ပြတ်တောက်သွား၏။ သူမ၏ သက်ဝင်နေသော မာဒြာ များပင်လျှင် မှင်သက်သွားပုံရသည်။

သို့သော် ၎င်း၏နောက်မှ နောက်ထပ် မာဒြာ များသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ပထမဆုံး လှိုင်းလုံးက ပျက်စီးမှုများကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ပြည့်လျှံလာပြီး လမ်းကြောင်းသစ်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် နေရာယူသွားသည်။ ထိုစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ပြည့်နှက်သွားကာ အမြုတေ ကို ကျယ်ပြန့်သွားစေပြီး ဝိညာဉ် အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့၏။ ၎င်းသည် သန့်စင်သော မာဒြာ သာ ဖြစ်ရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဝိညာဉ် က ၎င်းကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြွေကဲ့သို့ တွားသွားတတ်သော သူမ၏ စွမ်းအားကပင် လုံးဝ ခုခံဆန့်ကျင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူမသည် အဆုတ်များဆီသို့ မာဒြာ များကို လည်ပတ်စေလိုက်၏။ အသက်ရှူနိုင်ရန် ပုံမှန်ပြုလုပ်နေကျအတိုင်း ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ပါးစပ်ကို ဟကာ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လေကို ဝဝလင်လင် ရှူသွင်းလိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ် က အားနည်းနေပြီး အမြုတေ မှာလည်း သေးငယ်ကာ မှေးမှိန်နေ၏။ ထို့အပြင် မာဒြာ လမ်းကြောင်းများသည် မီးလောင်ထားသော အရေပြားကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ နာကျင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေပြီး ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းလှသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ မာဒြာ များသည် သူမ၏ အမြုတေ မှ ကွင်းဆက်များအဖြစ် စီးဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် အသက်တရားကို ယူဆောင်လာကာ မည်သည့် အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ အမြုတေ ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ မိုးမခကိုင်းလေးဖြင့် အုတ်ခဲတစ်လုံးကို မတင်ရသကဲ့သို့ မခံစားရတော့ချေ။ သူမ လှုပ်ရှားနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အပြာရောင် ဝိညာဉ် လေးသည် ထိုအမျိုးသား၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခွေးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေခဲ့၏။ သူမသည် တုန်ရီနေပြီး အရောင်မှာလည်း အဖြူရောင်နီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးပေါက်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နေရ၏။

အမျိုးသားသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျင်းချန် ၏အနီးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူက သူမကို ထပ်မံ စူးစမ်းလိုက်ပြီး သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် နာမည်က ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ပါ... ဒီည ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား အစ်ကိုကို ပြန်ပြောပြမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပေးနိုင်တယ်... အဲဒီလို လုပ်ပေးနိုင်မလား..."

သူမသည် အသက်ရှူခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ အသက်တစ်ခါရှူသွင်းခြင်းထဲတွင် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပါဝင်နေနိုင်မည်ဟု မည်သူ ထင်မည်နည်း။

"လင်းတုန်း..."

သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါကို ခင်ဗျား မှတ်မိနိုင်ပါ့မလား... စာရေးပေးခဲ့ရမလား..."

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။ စကားလုံး တစ်လုံးနှင့် တစ်လုံးကြားတွင် လေကို အလုအယက် ရှူသွင်းရန် အနားယူစရာ မလိုတော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ မှတ်မိပါမယ်... ပြီးတော့ သူ့ကိုလည်း ပြန်ပြောပြပါ့မယ်... ကျွန်မ..."

သူမ၏ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံမှာလည်း လျှောကျနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည့်အခါ သူမ၏ စကားသံများ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူမသည် သူ၏ရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေမိကြောင်းလည်း သိလိုက်ရသည်။

***