အခန်း (၈၈၅-၈၈၆)

အခန်း ၈၈၅ အကြီးအကဲ ဖုန်း၏ ဝမ်းမြောက်မှု

အခန်းတွင်းရှိ လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် စုမင်၏ အသံနှင့်ပတ်သက်၍ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားသွားကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် အချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြပြီး အချို့ကမူ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြကာ အချို့ကမူ မထီမဲ့မြင်ပြုသော မျက်နှာအမူအရာများကို ဖော်ပြကြသည်။

လဲ့ရှန်းရှုသည် လဲ့ရှန်းမိသားစု၏ အထွတ်အထိပ် ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ပြင်ပလူများကို အသာထား မိသားစုဝင် အများစုပင်လျှင် သူ့မျက်နှာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။ မြင်ဖူးသည် ဆိုလျှင်ပင် အဝေးမှလှမ်း၍သာ မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမဆို တစ်ဦးတည်း သီးသန့်ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိသားစုဝင် အများစု အတွက်မူ မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော ဤလူ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ အလွန်တရာ မောက်မာလွန်းပြီး စိတ်ကြီးဝင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်စရာ ဖြစ်နေ၏။

သို့သော်လည်း မိသားစုဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအမျိုးမျိုး ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ထုတ်ဖော်မပြကြချေ။ ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲဖုန်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရမ်းလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ" အကြီးအကဲ ဖုန်း၏ ကြုတ်ထားသော မျက်မှောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှ မရေရာသော အကြည့်များမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် စုမင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အကြီးအကဲတစ်ဦးက အလားအလာရှိသော မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် နှလုံးသားထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာသည့် ဝမ်းမြောက် ကြည်နူးမှုမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူ၏ ခေါင်းရမ်းလိုက်သော အမူအရာမှာလည်း ထိုမျိုးဆက်သစ်လူငယ်အပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော သည်းခံခွင့်လွှတ်မှုတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုအပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကဲဖုန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဝမ်းမြောက်မှုကို သူ မခံစားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ရယ်မောသံမှာ အားရပါးရရှိလှသဖြင့် လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များသည် မည်သို့ လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်နေကြတော့သည်။

"ဒီလူငယ်လေးက နည်းနည်းတော့ ကတ်သီးကတ်သတ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထိုက်ချီမိသားစုရဲ့ သာမန်အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့မျိုးဆက်ကို ဘယ်လိုတောင် ရန်စရဲတာလဲ" အကြီးအကဲဖုန်းက သူ၏ အသက်ရှူသံအောက်မှ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်စဉ် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ငုံ့မိုးကြည့်နေသည့်အလား အာဏာစက်ရှိလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး ခေါင်းများကို ငုံ့ထားကြကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲကြချေ။ လဲ့ရှန်းမိသားစုအတွင်း အလွန်တရာ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် အကြီးအကဲဖုန်းက ဤမျှ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရယ်မောသည်ကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဖုန်းလိုင်သည် သူ့အမည်၌ လဲ့ရှန်းဟူ၍ မပါဝင်သော်လည်း သူသည် သူတို့၏ ဘိုးဘေးကြီး လဲ့ရှန်းရှု၏ မဟာစစ်သူကြီး လေးဦးအနက် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လဲ့ရှန်းဘိုးဘေးကြီးနောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ရင်းနှီးသဖြင့် အကြီးအကဲဖုန်းသည် ဘိုးဘေးကြီး၏ ညာလက်ရုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ အကြီးအကဲဖုန်းသည် အလွန်တရာ တင်းကျပ်ပြတ်သားသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု တစ်ခု ရှိပေသည်။ သူသည် လဲ့ရှန်းမိသားစုအတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီး အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၌ မည်သည့်ချစ်သူမျှ မရှိခဲ့သလို မည်သည့်သားသမီးမျှလည်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏နေ့ရက်များကို တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီး တပည့်တစ်ဦးမျှပင် မွေးမြူခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

တစ်ခါက မိသားစု၏ သက်ကြီးဝါကြီး အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် အကြီးအကဲဖုန်းအား တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံခဲ့ပြီး အလားအလာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကလေးငယ်အချို့ကို သူ၏တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးကို အကြီးအကဲ ဖုန်းက ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ သူ ငြင်းပယ်လိုက်ချိန်တွင် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောကြားခဲ့ပြီး ထိုစကားမှာ လဲ့ရှန်းမိသားစုတစ်ခုလုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အကြီးအကဲ ဖုန်းအား တပည့်လက်ခံရန် မည်သူမျှ လာရောက် မတောင်းဆိုကြတော့ချေ။

"ငါ့မှာ တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အဲဒီတပည့်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိနိုင်သေးသလို တစ်ခါမှလည်း မမြင်ဖူးသေးပေမဲ့ ငါ့မှာ တပည့်တစ်ယောက် ရှိလာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံမယ့် မျိုးဆက်တစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီလူက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ငါ ဒီတပည့်ကို ဘယ်တော့မှ မြင်တွေ့ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့ဘဝမှာ ဒီတပည့် တစ်ဦးတည်းကိုပဲ လက်ခံသွားမယ်"

သူ ရယ်မောနေစဉ် သူ၏တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများကို သူ့နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များက သဘာဝအတိုင်း မကြားနိုင်ကြချေ။ သူသည် လေလံခန်းမအတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများကို အလင်းမျက်နှာပြင်မှ တစ်ဆင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ယုရို၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်နှင့် ယုချန်ဟိုင်တို့သည် ထိုက်ချီမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများမှာ လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် မည်သို့ဆိုစေ လဲ့ရှန်းမိသားစု၏ လေလံခန်းမ ဖြစ်ပေသည်။ မိသားစုကြီးသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ကြီးထွားလာခဲ့သဖြင့် လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် အားလုံးသည် လဲ့ရှန်းကန်ကျိုးကဲ့သို့ မဟုတ်ကြချေ။ မိသားစုဝင် အရေအတွက် တိုးပွားလာသောအခါ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်များနှင့် အသိအကျွမ်းများကို ဖွဲ့စည်းလာကြသည်။ အကြီးအကဲဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များအနက် ထိုက်ချီမိသားစုနှင့် အလွန်တရာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ပါဝင်နေပေသည်။

ထိုအဖိုးအိုသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ လက်သီးကို ဆုပ်၍ ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဖုန်း၊ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဖက်စလုံး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေတာကို တားဆီးသင့်လား"

"ဟင်" အကြီးအကဲ ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်လှသော မျက်နှာအမူအရာ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ သူသည် ခေါင်းကိုပင် လှည့်ကြည့်ခြင်း မပြုချေ။

သို့သော် ထိုအသံ တစ်ချက်တည်းကပင် ထိုအဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သွားသော အေးခဲလှသည့် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရသည်။

"ငါတို့က သူတို့ကို ဘာဖြစ်လို့ တားရမှာလဲ" အကြီးအကဲဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်ရာ အခန်းတစ်ခန်းလုံး ချက်ချင်းပင် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လက်ရှိ အကြီးအကဲဖုန်းမှာ လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များ သိထားသော အကြီးအကဲဖုန်း အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။

"အကြီးအကဲ... အကြီးအကဲ ဖုန်း... ထိုက်ချီမိသားစုက ဒီဂြိုဟ်ပေါ်က အကြီးမားဆုံး မိသားစုကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုပါ။ ရေနက်မြို့တော်က သူတို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိတာမို့လို့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုရင် လဲ့ရှန်းမိသားစုက ထိုက်ဆီမိသားစုရဲ့ ဒေါသကို သေချာပေါက် ဆွပေးသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါက..." အဖိုးအိုက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏တောင်းဆိုချက် အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မပြောပြပါက သူသည် ချက်ချင်းပင် အေးခဲ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ရရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

လဲ့ရှန်းမိသားစု၏ စည်းမျဉ်းများသည် အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှပြီး အကြီးအကဲ ဖုန်းသည် မိသားစုအတွင်း၌ အခြားသော တာဝန်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရန် ဖြစ်၏။ သူ့၌ ၎င်းတို့ကို သတ်ပိုင်ခွင့် သို့မဟုတ် လွှတ်ပိုင်ခွင့် ရှိပြီး အကြီးအကဲ ဖုန်းသည် ထိုအခွင့်အာဏာကို မသုံးဖူးသည်လည်း မဟုတ်ချေ။ အတိတ်တုန်းက သူ ထိုအခွင့်အာဏာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့ဖူးပြီး သူ အသုံးပြုသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် လဲ့ရှန်းမိသားစုမှ တစ်ဦးဦး သေဆုံးခဲ့ရစမြဲ ဖြစ်သည်။

လဲ့ရှန်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီး လဲ့ရှန်းရှုသည် ဤအရာကို မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုဝင်များသည် အကြီးအကဲ ဖုန်းကို အလွန်အမင်း ရိုသေကြောက်ရွံ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်" အကြီးအကဲ ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအဖိုးအို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးစွာသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် ချလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ အရေပြားထံမှ ချွေးစေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် အကြီးအကဲဖုန်း၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ လေထုထဲ၌ ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။

"လေလံခန်းမရဲ့ ထွက်ပေါက် အားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်။ သီးသန့် မှော်သင်္ကေတကို အသက်သွင်းလိုက်။ ယုမိသားစုက လူတွေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့် မပြုနဲ့။ သူတို့ အာခံမယ်ဆိုရင် သတ်ပစ်လိုက်" အကြီးအကဲ ဖုန်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်သော စကားလုံးများထဲတွင် အေးခဲလှသော လေယူလေသိမ်းနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ထိုနေရာရှိ လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူတို့သည် အကြီးအကဲဖုန်းက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောရသည်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် မည်သူမျှ သူ့စကားအား မဆန့်ကျင်ရဲကြချေ။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းများကို ငုံ့ကာ နာခံပါကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ကြတော့သည်။

လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များက အကြီးအကဲဖုန်း၏ အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လူစုခွဲလိုက်ကြချိန်တွင် အကြီးအကဲဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ မြင့်တက်လာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာတတ်သော ဖော်ရွေသည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် အလင်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် မိမိကို ကြည့်နေသည့်အလား ထင်ရသော စုမင်အား ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်တိုင်း ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဤလူငယ်ကို သူ ပို၍ ပို၍ သဘောကျလာမိတော့သည်။

"ဟားဟား... ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို တော်တာပဲ။ အရမ်းကို တော်တယ်" သူ ရယ်မောရင်း အကြီးအကဲဖုန်းသည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ အလင်းမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လေပြင်းများ ချက်ချင်း တိုက်ခတ်သွားပြီး အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ပုံပျက်သွားစေသည့် ဂယက်လှိုင်းအလွှာတစ်လွှာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

"လဲ့ရှန်းဘိုးဘေးကြီးက ဒီမှာမရှိဘူး လူငယ်လေး" အကြီးအကဲဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူ၏အသံမှာ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေလံခန်းမအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

စုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ဘေး၌ ပေါက်ကွဲသံကြီးများ မြည်ဟီးနေပေသည်။ ယုရိုသည် အဖိုးအိုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး သူတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူမက အသာစီးရနေ၏။ သို့သော်လည်း ထိုအဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သံမဏိကဲ့သို့ အလွန်တရာ ခိုင်ခံ့လှသဖြင့် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် ကျင့်စဉ်များ၏ စွမ်းအား အများစုမှာ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် များစွာ လျော့ပါးသွားရသည်။

ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်မှာမူ ထိုက်ချီမိသားစုမှ ဧည့်သည်တော်အိုကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေပြီး သူတို့သည် အကြိတ်အနယ် ရှိနေကြ၏။

သို့သော်လည်း ဤအရာက ယုချန်ဟိုင်အတွက်မူ အခြေအနေကို ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် အခြားသော အဖိုးအို၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ပေါက်ကွဲသံကြီးများကြားတွင် သူသည် နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာနေခဲ့ရသည်။ ခွေးကြီးနှစ်ကောင်က ထိုအဖိုးအို၏ ဘေးတွင် အဆက်မပြတ် ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို အနည်းငယ် တားဆီးရန်အတွက် ကောက်ကျစ်လှသော ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက ယုချန်ဟိုင်သည် ယခုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများအား သေချာပေါက် ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"မင်းတို့က ဒီလို သစ္စာဖောက်မှုမျိုးကို လုပ်ရဲတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ရေနက်မြို့တော်ပဲ။ ဒါက ထိုက်ချီမိသားစုရဲ့ မြို့တော်။ မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ ထိုက်ချီမိသားစုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ ရေနက်မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို ရန်စမိတဲ့အတွက် မင်းတို့ နောင်တရစေရမယ်။ မင်းတို့ ထိုက်ချီမိသားစုရဲ့ ဒေါသကို ခံစားရလိမ့်မယ်" လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော လူငယ်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စူးစူးရှရှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြာယာခတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။ သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။

သူ၌ ထိုကဲ့သို့သော ယုံကြည်ချက်ရှိနေခြင်းမှာ ဤနေရာသည် ရေနက်မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှာ ထိုက်ချီမိသားစု တည်ရှိရာနေရာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဤနေရာတွင် သူ့ကို သတ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ချေ။ အကယ်၍ သေးငယ်လှသော ယုမိသားစုက ထိုသို့ ပြုလုပ်ရဲပါက ၎င်းတို့သည် လုံးဝ ဥဿုံ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရမည့် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

စုမင်သည် အပေါ်ဘက်ရှိ နေရာဆီမှ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် လူပေါင်းထောင်ချီသော လူများ၏ အကြည့်များရှေ့မှောက်တွင်ပင် သူ၏ လူရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ယုချန်ဟိုင်၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယုချန်ဟိုင်သည် အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆုတ်ခွာနေခဲ့ရသည်။ သူ့အရှေ့ရှိ မျက်နှာအမူအရာ မရှိသော အဖိုးအိုသည် ခွေးကြီးနှစ်ကောင်၏ အန္တရာယ်မရှိသော ကိုက်ခဲမှုများကို ကျင့်သားရသွားပုံရပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့အား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ့ပန်းတိုင်ထံသို့ တိုးကပ်လာနေခြင်း ဖြစ်၏။

စုမင် ပေါ်လာမှုက ယုချန်ဟိုင်ကို ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့ပြီး ပြေးဝင်လာသော အဖိုးအိုမှာမူ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် စုမင်သည် သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ထိုအဖိုးအိုထံသို့ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်း ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဤလက်သီးချက်တွင် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များ အားလုံး ပါဝင်နေပေသည်။ ၎င်းတွင် သူ၏ ဤကိုယ်ပွားအတွင်းရှိ စွမ်းအားများအားလုံးနှင့် သူ၏ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရများလည်း ပါဝင်နေ၏။ အမှန်စင်စစ် သူသည် သူ့လက်သီးကို ရှေ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ပြတ်တောက်လှသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာနှင့်အတူ လေလံခန်းမအတွင်း၌ လေနှင့် တိမ်တိုက်များ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ လေစီးကြောင်းများ အားလုံးသည် စုမင် ရှိနေသော နေရာဆီသို့ ချက်ချင်း စုပြုံရောက်ရှိသွားကြပြီး လက်သီးချက်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားကြ၏။ လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော လေပြင်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးများလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ပင်လျှင် ပြတ်တောက်သော အသံများနှင့်အတူ အက်ကွဲသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုလက်သီးချက်သည် အဖိုးအို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဖုန်း...

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်သံ မြည်ဟီးသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုလက်သီးချက်ကို ခုခံကာကွယ်ရန် ထိုအဖိုးအို၏ မည်သည့်နည်းလမ်းကမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် သွေးအန်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူအုပ်ကြီး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွ ပျက်စီးတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံး၏ စီးဆင်းမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးသည့် စွမ်းအားမျိုး ရှိနေပုံရသဖြင့် သူ ကြေမွသွားစဉ်မှာပင် သူသည် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရန် စတင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် စုမင်၏ လက်သီးချက်တွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရများ ပါဝင်နေသဖြင့် ၎င်းက ထိုအဖိုးအို၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကို တားဆီးထားခဲ့၏။ အဖိုးအို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစဉ် သူ သတိမထားမိတော့သော ခွေးနှစ်ကောင်မှာမူ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်လှသော အပြုံးများကို ပြုံးလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခွေးဝါကြီးသည် ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းမှာ ကွဲအက်သွားပြီး ပွင့်ဟသွားသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှနေ၍ ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးခေါင်းကြီးတစ်ခေါင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤနဂါးခေါင်းကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ခွေး၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝ မျှတမှု မရှိချေ။ ၎င်း ပေါ်လာသည်နှင့် ပါးစပ်ကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်အား ငုံ့ခဲလိုက်တော့သည်။

တစ်ကိုက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်မှာ ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ဘေးမှ ခွေးနက်ကြီးမှာမူ ကျယ်လောင်စွာ ဟောင်လိုက်ပြီး ခွေးဝါကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အတုခိုးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းအား ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာငှက်၏ ကတုံးခေါင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။ သူသည် ထိုအဖိုးအိုကို ကိုက်ရန် မည်သည့်အချိန်ကမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အသူရာနဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုများအား မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သည်ဟု သူ ချက်ချင်း ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး ပေါ်လာသောအခါ သူသည် ထူးဆန်း၍ စူးစူးရှရှရှိသော ရယ်မောသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်သော နှုတ်သီးအား အသုံးပြုကာ ထိုအဖိုးအို၏ ပေါင်ခြံကို ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူသည် အနက်ရောင် လေပြင်းတစ်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို စတင်လုယက်တော့သည်။

ထိုအဖိုးအိုသည် ကြီးစွာသော နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူသည် စုမင်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသူရာနဂါး၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ အားလုံးမှာ အသူရာနဂါး၏ စုတ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ကြိုးကြာက ယူဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် ထိုခွေးကြီး နှစ်ကောင်ထဲမှ တစ်ကောင်မှာ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေမည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

အခန်း ၈၈၆ ကျွန်တော့်ကို ပညာ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာ

အဖိုးအို သေဆုံး၍ သူ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို အသူရာနဂါးက ဝါးမြိုပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းသည် ဝါးရောင်ခွေးကြီးအသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြိုးကြာအား ကြည့်ကာ အမြီးတုတ်တုတ်ကို ခါရမ်းလျက် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။ ယခုအခါ ခွေးနက်ကြီးအသွင် ပြန်လည်ယူထားသော ထိပ်ပြောင် ကြိုးကြာကလည်း ၎င်းကို မျက်စိပြန်မှိတ်ပြ၏။ ထိုသတ္တဝါ နှစ်ကောင်စလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အလွန်တရာ အားရကျေနပ်နေကြသည့် အလား ရှိနေကြပေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းတို့ အဖိုးကြိုးကြာရဲ့ အကွက်က မိုက်တယ်မလား။ ဟဲဟဲ..."

ထင်ရှားလှသည်မှာ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အမြဲတစေ အတူရှိနေခဲ့သော ထိုနဂါးကြီးသည် ယခုအခါ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဒါ... ဒါက နဂါးကြီးလား"

"ခွေးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငှက်ဟ"

"ဒီကောင်နှစ်ကောင်ကတော့ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ။ ဒါက... ဒါက... သူတို့က တစ်ချိန်လုံး အားနည်းချင်ယောင် ဆောင်နေကြတာပေါ့"

"ငါတို့ အဲဒီသတ္တဝါ နှစ်ကောင်ကို သတိထားရမယ်။ အထူးသဖြင့် ဟိုငှက်ပဲ။ ဒီကောင်က တော်တော် အရှက်မဲ့တာ။ ရက်စက်လွန်းတယ်။ သူက ဘယ်လိုတောင်..."

ထိုနေရာတွင် တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးတို့၏ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသော အသွင်သဏ္ဌာန်အား မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရလေသည်။ ဤမျှ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုးကို သူတို့တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် သတိတရား ဝင်လာကြပြီး ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးတို့၏ ရုပ်သွင်ကို နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်အောင် မှတ်သားထားလိုက်ကြတော့သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ စောစောက ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူတို့ကို အထူးပင် သွေးပျက် ချောက်ချားစေခဲ့ရာ အဖိုးအို သေခါနီးတွင် မည်မျှပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားသွားရမည်နည်းဟု ကိုယ်ချင်းစာကာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြ၏။

အမှန်စင်စစ် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်စိတ်မှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အခြားသော ထိတ်လန့်ဖွယ် သားရဲကြီးများထက်ပင် သာလွန်နေပေသေးသည်။ မည်သို့ဆိုစေ ထိုကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် ယောက်ျားသား ကျင့်ကြံသူတိုင်းကို ကြက်သီးမွေးညင်းထစေပြီး နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"အဲဒီငှက်... ငါ ခုနက မြင်လိုက်တယ်။ သူ သိုလှောင်အိတ်ကို လုယူသွားပြီး တော်တော်ကြာအောင် စစ်ဆေးနေတာ။ ကြည့်ရတာ အထဲက ပစ္စည်းတွေကို သိပ်သဘောကျပုံ မရဘူး"

"တောက်... အဲဒီငှက်က ဒီလိုမျိုးဆိုရင် သူ့သခင်ကလည်း သေချာပေါက် ဒီလိုလူစားမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ အဲဒီလူကို လုံးဝ သွားမဆွမိဖို့ လိုတယ်။ လုံးဝ သွားပြီး ရန်မစမိစေနဲ့"

ကျင့်ကြံသူများ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများကြားတွင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာဖြစ်သော ခွေးနက်ကြီးသည် ဒေါသတကြီးနှင့် မကျေနပ်သော အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ စရိုက်မှာ အနည်းငယ် ရိုးအသည်ဟု ဆိုရမည်။ စောစောက ရက်စက်သော တိုက်ခိုက်မှုမှာ ၎င်း၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာ၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လူအများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာများကို မြင်ရသောအခါ ဤတိုက်ကွက်အား နောက်နောင်တွင် ပို၍ အသုံးပြုရမည်ဟု အကြံရသွားပုံပေါ်သည်။

၎င်းသည် ထိုအရာကို တွေးတောရင်း တဟဲဟဲနှင့် အရူးပမာ ရယ်မောနေတော့သည်။ ထိုမျက်နှာအမူအရာ၊ ထိုရယ်မောသံနှင့် ထိုအကြည့်တို့သည် ၎င်းလှမ်းကြည့်လိုက်သော ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို တစ်ဖန် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေပြန်သည်။

စုမင်သည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးတို့၏ ကလေးကလားဆန်သော အောက်တန်းကျသည့် လုပ်ရပ်များကို ဂရုမစိုက်အားချေ။ သူသည် တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည့် လူငယ်ကို ဆက်လက်လျစ်လျူရှုထားပြီး ယုရိုနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော၊ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အခြားအဖိုးအိုတစ်ဦးထံသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

အဖိုးအို သုံးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သေခါနီးအချိန်တွင်မှ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်၌ လူသားဆန်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားအချိန်များတွင်မူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်သော အသွင်သာ ရှိကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် ရုပ်သေးရုပ်များ ဖြစ်ကြပြီး စုမင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော အမျိုးအစားဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်ဖမ်းသူ ရုပ်သေးရုပ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ့ခြေလှမ်းများမှာ မမြန်လှသော်လည်း သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းက လေလံခန်းမ တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ သူ ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျှောက်သွားစဉ် နေရာလွတ် အတွင်း၌ အဆုံးအစမရှိသော ဂယက်လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားရာ ယုရိုနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အဖိုးအိုပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားရလေသည်။ သူသည် ယုရိုနှင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်တော့သည်။

စုမင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။ အကယ်၍ ထိုအဖိုးအိုသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါက စုမင်အနေဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်ရန် မလွယ်ကူချေ။ သို့ရာတွင် ဤအဖိုးအိုမှာ ဝိညာဉ်ဖမ်းသူ၏ ရုပ်သေးရုပ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဖမ်းခြင်း မန္တန်များကို အထွတ်အထိပ် တတ်မြောက်ထားသော စုမင်အတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သေးရုပ်အား သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖိနှိပ် ချုပ်ချယ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ရပ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ရုပ်သေးရုပ်၏ ခိုင်ခံ့ပြီး ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် စုမင် ရှေ့မှောက်တွင်မူ စက္ကူချပ်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အားနည်းလွန်းလှသည်။ ၎င်း ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဆန်းကြယ်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အများစုမှာ ဝိညာဉ်ဖမ်းသူနှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး စုမင်မှာ ထိုမန္တန်များ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို လုံးဝ ခံရခြင်း မရှိချေ။ ရုပ်သေးရုပ်၏ အရာရာတိုင်းကို စုမင်က ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် ၎င်းအနေဖြင့် ပြန်လည်ခုခံရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အပေါ် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားမှုက ၎င်း၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ထုတ်ဖော်ခွင့် မပေးတော့ချေ။

ရုပ်သေးရုပ် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို စုမင် မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း အဝေးရှိ လူငယ်နှင့် ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်ကို ရင်ဆိုင်နေသော ထိုက်ချီမိသားစု၏ ဧည့်သည်တော်အိုကြီးတို့မှာမူ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြရလေသည်။

၎င်းတို့သည် ထိုရုပ်သေးရုပ် သုံးရုပ်အကြောင်းကို ကောင်းစွာနားလည်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် နာကျင်မှုအား မကြောက်ရွံ့ကြောင်း သိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စိတ်ခံစားမှု ဂယက်ထမှုမှာ မရှိသလောက် ရှားပါးလှပြီး အခြားသော သက်ရှိသတ္တဝါများကို ကြောက်ရွံ့ရမှန်း မသိကြချေ။ သို့သော်လည်း စုမင်က ရုပ်သေးရုပ်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ ၎င်းသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသော အပြုအမူမျိုးဖြစ်သည့် ထွက်ပြေးခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ ဤအရာက သူတို့ကို ခေတ္တမျှ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

စုမင်သည် ရုပ်သေးရုပ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် အလျင်စလို မပြုသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်၌ ဝိညာဉ်ဖမ်းသူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ သိမ်မွေ့စွာ ပျံ့လွင့်နေပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ဝဲကယက်များကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များ ရှိနေ၏။ ဤအရာအားလုံးက ရုပ်သေးရုပ်အပေါ်တွင် အားကောင်းလှသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်၏ သီးခြား နယ်မြေ၌ စုမင် ချန်ထားခဲ့သော အိစန်းကိုယ်ပွားနှင့်အတူ ရှိနေသည့် ဖယောင်း နဂါးပေါက်လေးသည် ခေါင်းကို မြှောက်ကာ လျှာ သပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမှောင်ရောင်ခြည်များ တောက်ပနေ၏။ ၎င်းသည် စုမင်၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး ဖြစ်ပြီး စုမင် ၏ဝိညာဉ် လှုပ်ခတ်မှုများအား ခံစားမိကာ သူသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်ဖမ်းသူ၏ ရုပ်သေးရုပ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်ကို သိရှိနေပေသည်။

၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စုမင်၏ ဝိညာဉ်အကြား သိမ်မွေ့သော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤဆက်နွှယ်မှုကြောင့်ပင် စုမင် လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လေထုမှာ ပုံပျက်သွားပြီး ဖယောင်းနဂါး၏ မရေရာသော အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအရိပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရုပ်သေးရုပ်အိုကြီးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် စုမင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်ဝပ်စင်းကာ ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

သူ စုမင် ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက် ဝပ်စင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ထိုက်ချီမိသားစု၏ ဧည့်သည်တော်အိုကြီး မျက်နှာ အမူအရာမှာ ကြီးစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။ ထိုသွေးများသည် သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထုထဲ၌ ပေါက်ကွဲသွားသောအခါ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး ဧည့်သည်တော်အိုကြီးသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

သူသည် ယခုအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်နေသော လူငယ် အနားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွား၏။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် လဲ့ရှန်းမိသားစုဆီသို့လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"လဲ့ရှန်းမိသားစု... ဒါ မင်းတို့ရဲ့ လေလံခန်းမလေ။ ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာဘဲ ကြည့်နေတာလဲ။ သခင်လေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းတို့အားလုံးလည်း အတူတူ သေရမယ်"

ထိုအဖိုးအို၏ စကားလုံးများက မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော လူငယ်အား သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အလျင်အမြန် သတိရသွားစေသည်။ သူ နောက်သို့ အဆွဲခံရစဉ်အတွင်းမှာပင် စူးစူးရှရှဖြင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"လဲ့ရှန်းမိသားစု... ငါ အမိန့်ပေးတယ်။ ဒီကောင့်ကို သတ်ပစ်စမ်း"

သူတို့နှစ်ဦး အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားကြစဉ် လေလံခန်းမ ပတ်ပတ်လည်မှ ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အထူးပြောနေစရာပင် မလိုဘဲ ၎င်းတို့သည် လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ အမှန်စင်စစ် လေလံပွဲကို ဦးစီးကျင်းပသော လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် ဆုန့်ချင်းနှင့် လဲ့ရှန်းကန်ကျိုတို့ပင်လျှင် ထိုလူများထဲတွင် ပါဝင်နေပြီး လေလံခန်းမအား ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းတို့ ပေါ်လာမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားစေသည်၊ အကြောင်းမူကား လဲ့ရှန်းမိသားစုက နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ မည်သို့ဆိုစေ ဤသည်က လဲ့ရှန်းမိသားစု၏ လေလံခန်းမ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် မည်သည့် တိုက်ပွဲမျိုးကိုမျှ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်သလို ထိုက်ချီမိသားစုဝင်တစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းကိုလည်း ပို၍ပင် ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။ ဤအရာက ထင်ရှားလှသော အချက်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော အတွေးလည်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည် လူငယ်နှင့် ထိုက်ချီမိသားစု၏ ဧည့်သည်တော်အိုကြီးတို့ ထင်မှတ်ထားသည့် အရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည့် အချိန်မှာပင် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် နောက်ထပ် ကြုံတွေ့ရမည့်အရာမှာ ယုမိသားစုအပေါ် ပြင်းထန်လှသော ကလဲ့စားချေခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

လူငယ်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ လျှံတက်နေစဉ် ထိုမြင်ကွင်းကိုပင် စိတ်ကူးယဉ်နေမိသေးသည်။ သူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မိသားစုအတွင်းရှိ အကြီးအကဲ အဖွဲ့ဝင်များကို တိုက်ခိုက်ပေးရန် ငိုယိုတောင်းပန်မည် ဖြစ်၏။ သူတို့အား စုမင်၏ အရိုးအားလုံးကို ချေဖျက်ခိုင်းမည် ဖြစ်သော်လည်း သေရုံသာ အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် စုမင်ကို ထိုအစေခံမိန်းကလေးအား သူ မည်သို့ စောင့်ကြပ်ဖျက်ဆီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း စုမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ အကြောင်းမူကား အခြားသူ၏ ချောမောလှပသည့် ရုပ်ရည်က ထိုလူငယ်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အခြားသော ကာမရာဂစိတ်ရိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အစေခံ မိန်းကလေးအား ဖျက်ဆီးရုံသာမက သူသည် စုမင်ကိုလည်း အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်နိုင်ပေသည်။

သူသည် ဤအရာကို တွေးတောရင်း ရာဂစိတ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ ရယ်မောသံမှာ အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ် အကြာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမူကား ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံက ၎င်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူတို့ လေလံခန်းမမှ ထွက်ခွာလုနီးပါး အချိန်တွင်ပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြရလေသည်။

ထိုသည်က လဲ့ရှန်းမိသားစု၏ ကာကွယ်ရေး အလင်းမျက်နှာပြင် ဖြစ်၏။ ၎င်းက လေလံခန်းမတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ထားသည့် မှော်သင်္ကေတဖြစ်ပြီး တိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်း မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သည့် အရာဖြစ်ပေသည်။ ထိုက်ချီမိသားစု၏ ဧည့်သည်တော်အိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်လာတော့သည်။

"လဲ့ရှန်းမိသားစု၊ ဒါ ဘာသဘောလဲကွ"

အဖိုးအိုက အားယူကာ မေးလိုက်၏။ ဆိုးရွားလှသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လဲ့ရှန်းမိသားစုက ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်သော်လည်း သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ အမှန်တရားက သူ့အား ယုံကြည်ရန် ဖိအားပေးနေပေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် အားလုံး ပေါ်လာပြီးနောက် စုမင်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသည်အား မြင်တွေ့နေရ၏။ ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြချေ။

အဖိုးအိုသည် မိမိနှင့် နီးကပ်စွာ ရပ်နေသော လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးကို ဗီဇအရ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုလူက သူ၏အကြည့်အား ရှောင်လွှဲသွားသဖြင့် ထိုက်ချီမိသားစု၏ ဧည့်သည်တော်အိုကြီးသည် သူ့နှလုံးသား ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

မည်သူမျှ သူ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေကြချေ။ ထိုအစား လေလံခန်းမ၏ အပေါ်ဘက် နေရာဆီမှ အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ရယ်မောသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် အဖိုးအိုတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအဖိုးအိုတွင် လူတိုင်းကို သူသည် အလွန်တရာ ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလတစ်ရပ်လုံး ရှင်သန်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြနေသည့် ရှေးဟောင်းအသွင်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ အတိအကျ ရှိမည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြချေ။ သူ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်၌ လေပြင်းများ ဟိန်းဟောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ရိုက်ခွဲပစ်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။ အမှန်စင်စစ် အဖိုးအို၏ နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တိုင်ဖုန်း မုန်တိုင်း၏ မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေပုံရပေသည်။

ထိုမုန်တိုင်း မျက်လုံးမှာ ဝိုင်းဝန်းနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ နေမင်းကြီးတစ်စင်းနှင့် တူလှပေသည်။

ယွမ်လုံဟူသည် ထိုအဖိုးအိုကို မြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်သွားရလေသည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်ဆုတ်ခွာသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရ၏။ သူ့ဘေးရှိ လူငယ်မှာလည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဖိုးအို ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေလံခန်းမ တစ်ခုလုံးသို့ သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖြစ်စေသော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

"အကြီးအကဲဖုန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် အားလုံးသည် ထိုအဖိုးအိုထံသို့ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်တွင်ပင် လေလံခန်းမအတွင်းရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ခေါင်းများကို ငုံ့ထားကြပြီး ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ရင်လျက် ထိုအဖိုးအိုအား အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြရလေသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ဤအကြီးအကဲဖုန်းဟု ခေါ်သော လူအကြောင်းကို ယခင်က ကြားဖူးကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် လဲ့ရှန်းမိသားစုအတွင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကဲ့သို့ တတည်ရှိနေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။ သူသည် အရိပ်တစ်ချက်လို ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားကာ စုမင် ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည်လည်း အကြီးအကဲဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကို ခံစားမိနေပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤဖိအားအောက်၌ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ရွှံ့နွံထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"သခင်လေး ဒီလူက အနည်းဆုံးတော့ နေကပ်ဘေး အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ"

ယုရို၏ မျက်နှာဖုံးပုဝါမှာ လွင့်ပျံနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ရင်နေခဲ့ရ၏။ အကြီးအကဲဖုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် ဖိအားမှာ သူမအနေဖြင့် မခံမရပ်နိုင်သော အရာဖြစ်ပြီး ယုချန်ဟိုင်အတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။ သူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား ဦးညွှတ်ရန်အတွက် ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

အသူရာနဂါးဖြစ်သော ခွေးဝါကြီးပင်လျှင် မလှုပ်မရဲဘဲ တုန်ရင်နေခဲ့ရရှာသည်။ သို့သော်လည်း ခွေးနက်ကြီးဖြစ်သော ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာကမူ လေထဲတွင် အမြီးကို ဆက်လက်ခါရမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အကြည့်မှာမူ 'ငါက အစွမ်းထက်တဲ့ အဖိုးကြိုးကြာကွ... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ' ဟူသော အသွင်မျိုး ရှိနေပေသည်။

အကြီးအကဲဖုန်း ပေါ်လာမှုကြောင့် လေလံခန်းမတစ်ခုလုံး သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲဖုန်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စုမင်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

သူ၏ အပြုံးနှင့် ဖြည်းညှင်းသော စကားပြောဟန်ကြောင့် သူ့ကို သိရှိကြသော လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင် အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အတွေးအမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြရသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် စုမင်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ပညာ သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ ဆရာကို ဂါရဝ ပြုပါတယ်"

စုမင်သည် အကြီးအကဲဖုန်းအား ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ လက်သီးကို လက်ဝါးဖြင့် ဆုပ်၍ ထိုအဖိုးအိုအား ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

အကြီးအကဲဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။