အခန်း ၆၀၆

အခန်း (၆၀၆)။

ဝှီး..... ဝှီး…... ဝှီး…... ဝှီး…...

တုန်ခါနေသော ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်မုန်တိုင်း အတွင်း၌ တောင်တစ်လုံးခန့် ပမာဏ ရှိသည့် ဥက္ကာခဲကြီးများသည် လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တွဲလွဲခိုနေပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသည့် စည်းချက်အတိုင်း လှုပ်ရှား လွင့်မျောနေကြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့် ရှည်လျားသော မမြင်နိုင်သည့် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ ရေပြင်ပေါ် ဂယက်ထသွားသကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ထိုဂယက်လှိုင်းများမှာ သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့အတွင်း၌ ပါရှိသော စွမ်းအားမှာမူ မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှရာ၊ ထိုဥက္ကာခဲကြီးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြပြီး အမှုန့်ပင်မကျန်ဘဲ တိုက်ရိုက် အငွေ့ပျံကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ အနက်ရောင် တွင်းနက်အကြီးအငယ် လှိုင်ခေါင်းများနှင့် အန္တရာယ် ရှိသည့် 'ကြယ်တာရာ အစစ်မှန်မီးလျှံ' များ စုဝေးရာ နေရာများသည်လည်း ထိုရိုက်ခတ်မူ ဒဏ်ကြောင့် ပြိုကွဲအငွေ့ပျံသွားကြပြီး မည်သည့်အစအနမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦးသာ ဤစွမ်းအင်လှိုင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက အလွန်ပင် တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားသွားပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။ အတိုင်းအဆမဲ့ စကြဝဠာကြီး ပျက်စီးသွားချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင် အလွှာပေါင်းစုံ အလုံးစုံ ပြိုကျပျက်စီးသွားသည့် ဖြစ်ရပ်ဆန်းမျိုးဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင် ဒဏ္ဍာရီများ ထဲတွင်သာ ပါရှိသည့် အရာမျိုးဖြစ်သည်။

ဤမိုင်တစ်ထောင် ရှည်လျားသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး လှိုင်းလုံးကြီးသည် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ၊ သန်းပေါင်းရာချီ၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေပြီး မည်သည့်အခါမျှ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းသည် အရှိန်လျော့သွားပြီး ဂလက်ဆီတစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုကြယ်စုတန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လျက် တည်ရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ အနံနှင့် အလျားကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ ၎င်းကို မိုင်ပေါင်းရာချီ၊ ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၊ သိန်းချီ ၍ ကြီးမားသော တောက်ပသည့် ဥက္ကာခဲများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး မြစ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေ သော သဲပွင့်များကဲ့သို့ အနန္တဟင်းလင်းပြင်အတွင်း မျောပါနေကြသည်။

ထိုကြယ်စုတန်း၏ တိုးဝှေ့နေသော လည်ပတ်နေသော စွမ်းအားကို အာရုံခံမိသောအခါ သဏ္ဌာန်မဲ့ ထိုလှိုင်းလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ သည်။ ထိုသူမှာ ဟုန်ယွိပင် ဖြစ်သည်။

"ဖူး။"

ဟုန်ယွိ၏ ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။ ထို့နောက်မှသာ သူ၏ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ ဆန်စေ့ခန့်ရှိသော အဖြူရောင် အစေ့လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအစေ့မှာ မှော်ဆန်စွာပင် ကြီးထွားလာကာ ကြယ်စင်စုအစွန်းတွင် ရပ်တန့်နေသည့် ကြီးမားသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟုန်ယွိသည် ထိုခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ခန်းမအတွင်း၌ ယခုအခါ ဒဏ်ရာရရှိထားသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူတို့အားလုံးသည် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေကြပြီး အခန်းမအတွင်းရှိ များပြားလှသော စွမ်းအင်များနှင့် ဆေးစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေကြသည်။ သို့သော် လူအများစုမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ဝေဝါးနေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် မြေခွေးမလေး သုံးဖော်၊ ရွှေပင့်ကူ၊ မုကလေးနှင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်တို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ လွင့်ပျယ်လုနီး ပါး ဖြစ်နေပြီး သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများမှာ စုစည်းလိုက်၊ ပျံ့လွင့်လိုက် ဖြစ်နေပြီး လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ၎င်းတို့သည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးချိန်တွင် ရရှိတတ်သည့် သန့်စင်သော အာနိသင်မျိုး မရှိတော့ဘဲ စိန်တုံးများကဲ့သို့ တောက်ပနေကြသည်။

"အား… ဒီဒဏ်ရာတွေက သေးသေးမွှားမွှား မဟုတ်ဘူးပဲ။"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟုန်ယွိသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့သာ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ အတွင်း၌ မရှိခဲ့ ပါက သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ၏ အစွမ်းထက် သော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်များကြောင့်သာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ လွင့်ပျယ် မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အတိတ်၊ အမိတ္တဘ၊ ထာဝရ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိ။" သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတွေးစ ပေါင်းများစွာ ပျံထွက်လာပြီး 'အတိတ်ကျမ်းစာ' ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ကျမ်းစာ၏ အလင်းမျှင် များသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည် စုစည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခုနစ်ကြိမ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး 'ဖန်ဆင်းရှင်' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် 'အတိတ်ကျမ်းစာ' သည် သူအလိုရှိသလို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကာ ဗုဒ္ဓတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အတိတ်ကျမ်း၏စွမ်းအားမှာ အဆပေါင်းများ စွာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။ သေသူကို ပြန်ရှင်အောင် မလုပ်နိုင်သလို စိတ်ဝိညာဉ်၏ မှတ်ဉာဏ် များကို ပြန်လည် မစုစည်းနိုင်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရာတွင်မူ များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

ရှုး…

ရွှေပင့်ကူသည် သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားချိန်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေရင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ငါ သေသွားပြီလား။ ခုနက ငါ တကယ် သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာ။"

မုကလေး၊ မြေခွေးမလေး သုံးဖော်နှင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်တို့သည်လည်း နိုးလာကြသည်။ သူမတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"မင်းတို့ မသေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့သာ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့ ရင် မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ လွင့်ပျယ်သွားမှာ သေချာတယ်။" အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ သည်။ ၎င်းမှာ ယွမ်ရှန်းရှန်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခြောက်ကြိမ်ကို ကျော်ဖြတ်ထားသည့် ဤမဟာပညာရှင်ကြီးမှာလည်း နိုးထလာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးစများ ရှိနေပြီး စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းနေကာ ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။ သူမတွင် 'ကောင်းကင်ရနံ့ဂိုဏ်း' ၏ သန့်စင်ပြီး တည်ငြိမ်သော သူတော်စင် မိန်းမပျိုတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မျိုး မရှိတော့ပေ။

ဖြောက်…

သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အတွေးစပေါင်း ၃၀,၀၀၀ ကျော် မှာ ဝဲလည်နေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကွဲသွားကြပြီး ခေတ္တမျှ လှည့်ပတ်ပြီး နောက်မှသာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ သူမသည် အတွေးစ ပေါင်း ၆၀,၀၀၀ အထိ ကျင့်ကြံထားသော်လည်း ယခုအခါ ၃၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားမှာ ထက်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

ဤမျှများပြားသော မှော်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးမှုကို သူမ တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံလျှင်ပင် ပြန်လည် ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

...

"ကံကောင်းတာက အဲဒီ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးဟာ ခုနစ်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး 'ဖန်ဆင်းရှင်' ဖြစ်မလာကြသေးတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီနေ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ချန်ယင်းရှာသည်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တာအိကျင့်စဉ်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အတွေးစ ပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ ရှိသည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြံခိုင်ပြီး 'အတိတ် ကျမ်း' ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟုန်ယွိ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် 'နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်တန်း' နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူမတွင် အတွေးစပေါင်း ၈၀,၀၀၀ သာ ကျန်တော့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် လည်း အတွေးစပေါင်း ၄၀,၀၀၀ ကျော် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

"ငါတို့ လွတ်လာပြီလား" ရှဲ့ဝန်ယွမ်နှင့် ပိုင်ဇိယွဲ့တို့မှာ တပြိုင်နက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အားနည်းသောအသံဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

"လွတ်မြောက်လာပါပြီ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးမားတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ အမှားအယွင်း နည်းနည်းလေးနဲ့တင် အသက်ကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တယ်။" ဟုန်ယွိသည် ခန်းမအတွင်းရှိ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး မှော်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးထားကြသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မကြုံစဖူး ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူသည် ယန်ဖန်၊ ဟုန်ရွှန်ကျိ၊ ယန်လျှဲ့၊ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်၊ ခုန်းနှင့် လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သော ရှောက်ရွှိုက်တို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်ခါနီးအချိန်တွင် တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးက 'နတ်ဘုရားဘိုးဘေးတောင်တန်း' ကို သုံး၍ ပိတ်ဆို့ခဲ့သေးသည်။ သူသည် သေချာပေါက် သေရမည်ဖြစ်သော်လည်း လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

သူ ပေးဆပ်လိုက်ရသော တန်ဖိုးမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများ အကြီးအကျယ် လျော့နည်းသွားခြင်းနှင့် ပြန်လည် ကုစား၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တာအိုဘိုးဘေး သုံးပါး 'ဖန်ဆင်းရှင်' ဖြစ်မလာသေးတာကလည်း ကံကောင်းခြင်း တစ်ခု ပဲ။ ဒါပေမဲ့ 'ဖန်ဆင်းရှင်' အဆင့်ရောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အခြေခံတွေ ရှိနေတာတောင် သူတို့ဟာ ခုနစ်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို မရင်ဆိုင်ရဲကြသေးဘူး။ အဲဒီ ကောင်းကင် ဖြို ဧကရာဇ်တောင် 'ဖန်ဆင်းရှင်' မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါဟာ ကံကောင်းမှုတစ်မျိုးပဲ။" ချီလင်က ပါးစပ်ဟ၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများမှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး အကြေးခွံကြားများမှ သွေးစများ စိမ့်ထွက်နေသည်။

"ဒါဟာ ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ သတ္တိမရှိကြလို့ပဲ။ သူတို့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်နိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ အားနည်းတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုကိုတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရသေး ဘူး။ ငါ့လိုမျိုး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အောင်မြင်မှုအကြီးကြီး ရဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် ပိုပြီးတော့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။" ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးသုံးဦးနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ခေါင်းဆောင် ကောင်းကင်ဖြို ဧကရာဇ်။

သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိခဲ့ကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကတည်းက 'ဖန်ဆင်းရှင်' ဖြစ်လာရန် အလားအလာ ရှိခဲ့ သူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတိုင် သူတို့သည် 'ဖန်ဆင်းရှင်' ဖြစ်လာရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေ ကြသေးသည်။ ဤသည်မှာ 'ဖန်ဆင်းရှင်' နယ်ပယ်သည် မည်မျှ နက်နဲပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသလဲဆိုသည်ကို ပြသနေ၏။

အကယ်၍ ဤပညာရှင် လေးဦးလုံးသာ ယနေ့ 'ဖန်ဆင်းရှင်များ' ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ဟုန်ယွိ သည် သေချာပေါက် သေရပေလိမ့်မည်။ ဤလောကတွင် သူ့ကို ကယ်နိုင်သူ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီလူသုံးယောက်ဟာ ငါတို့ အားနည်းနေတဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ငါတို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ။ သူတို့ကို ငါ လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး" ချန်ယင်းရှာက အံတင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး သူမ၏လေသံမှာ နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အိုင်ကြီးငါးအိုင်နှင့် သမုဒ္ဒရာလေးစင်းမှ ရေများဖြင့် ဆေးကြောလျှင်ပင် သူမ၏ နာကျည်းမှု ကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သူတို့က အရူးတွေပဲ။ ဟုန်ယွိက သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်းတွေ ပြန်လည်တည်ထောင်မှာနဲ့ တာအို ဝါဒကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေမှာကို တားဆီးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ယန်ဖန်က သာ သူတို့ကို တကယ် ဖျက်ဆီးမယ့်လူ။ ဟုန်ယွိကို သတ်လို့ သူတို့အတွက် ဘာကောင်း အကျိုးမှ မရှိဘူး" ပိုင်ဇိယွဲ့က ဆိုသည်။ "ဒီတာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးဟာ ဒီလောကကြီးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေအပေါ် မမြင်နိုင်ဘဲ မျက်စိကန်းနေကြတာပဲ။"

"ဒါတင်ဘယ်ကမလဲ" ဟုန်ယွိက ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ မနာလိုမှုကို ငါ ခံစားနေရ တယ်။ အားလုံးက 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ကြောင့်ပဲ။ 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ကို ငါ သုံးလိုက် တာနဲ့ လူသားတွေဟာ အသိဉာဏ်ပညာကို ယုံကြည်လာကြပြီး ပြည်သူတွေဟာ ပြည်သူ တွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိလာကြတော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ သိနေကြတယ်။ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးမှာရှိတဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိတွေကို စုစည်းပြီး သူတို့အပေါ် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုတွေ ရယူမယ့် သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရလိမ့် မယ်။ အခု လူတိုင်းက 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ကို ယုံကြည်နေကြမှတော့ ဘယ်သူက သူတို့ကို ယုံကြည်တော့မှာလဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်နေကြတာ။ သူတို့ ငါ့ကို အရိုးထဲကနေ နာကျည်းနေကြတာပေါ့။"

"အခု ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဒါ ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေက ကြယ်စုတန်းလား" ရှဲ့ဝန်ယွမ်က မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ကြယ်စုတန်းဆီ သွားပြီး ကြယ်တွေကို ဆွတ်ခူးလို့ ရမလား။" ရွှေပင့်ကူက မေးလိုက် သည်။ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြယ်တာရာများသည် ခန်းမ အပြင်ဘက်တင် ရှိနေသကဲ့သို့ လက်လှမ်းမီမည့် အနေအထားမျိုး မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဒီကြယ်တွေဟာ ငါတို့နဲ့ မိုင်ပေါင်း သန်းနဲ့ချီပြီး ဝေးကွာနေပါသေးတယ်။ ငါတို့ဟာ ကြယ်စုတန်းရဲ့ အစွန်းဖျာမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဉပမာတစ်ခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရရင် ကြယ်စုတန်းကြီး က သမုဒ္ဒရာကြီး ဖြစ်ပြီး ငါတို့ကတော့ အဲဒီသမုဒ္ဒရာထဲက သဲတစ်ပွင့်ပဲ။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်တဲ့ ကမ္ဘာလောကတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။" ဟုန်ယွိက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်ကောင်းမလဲဆို တာ မသိတော့ဘူး။ တာအိုဘိုးဘေး သုံးဦးမှာ များပြားလှတဲ့ စုဆောင်းမှုတွေ ရှိနေတယ်။ ဟုန်ယွိ၊ မင်း 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ကို အသုံးပြုပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့လည်း အဲဒါကို သေချာ လေ့လာကြလိမ့်မယ်။ မကြာခင်မှာ သူတို့လည်း တကယ့်အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွား ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ တကယ်ပဲ 'ဖန်ဆင်းရှင်' ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင်တော့ ဒီနေ့ကိစ္စအတွက် သူတို့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ဆိုတာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရတော့မယ်။" ယွမ်ရှန်းရှန်းက ဆိုသည်။