အခန်း (၃၀၇-၃၀၈)

အခန်း။ ၃၀၇

ကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်နန်းတော် မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ အနောက်ဘက်၌

"အဘွားအို... ချန်ကျီရှင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီလားဟင်"

မိုချင်းရွှယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာပြီး မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ချန်ကျီရှင်းကို ကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်နန်းတော်ထဲတွင် မြင်တွေ့ရရန်နှင့် အတူတူ ကျင့်ကြံမည့် အချိန်များကို စောင့်မျှော်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် အဘွားအိုမှာမူ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိဘဲ နှာခေါင်းမှ အသံထွက်အောင် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဘွားအို... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲဟင်"

မိုချင်းရွှယ်သည် မျက်မှောင်ကျုတ်လိုက်ရပြီး ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဘာဖြစ်ရမလဲ"

ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် အဘွားအိုသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ချန်ကျီရှင်းက တို့ရဲ့ မဟာမသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စု သုံးခုကို အထင်သေးပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ မသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုထဲ ဝင်ဖို့ ငြင်းဆိုသွားတယ်လေ"

"ဒါ... မဖြစ်နိုင်တာ"

မိုချင်းရွှယ်မှာ မျက်မှောင်ပို၍ ကျုတ်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ချန်ကျီရှင်းနဲ့ မသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုအကြောင်း အရင်က ပြောဖူးတုန်းက သူ ဒီနေရာကို အတော်လေး မျှော်လင့်နေတာကို မြင်ခဲ့ရတာပါ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ တာအိုမျိုးနွယ်စုကို အထင်သေးနိုင်မှာလဲ"

မိုချင်းရွှယ် စကားမဆုံးမီမှာပင် ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် အဘွားအိုသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ငြင်းပယ်လိုက်ကာ "သူ့သဘောပါလေ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်နန်းတော်က ပေးနိုင်သမျှ အကုန်ပေးပြီး ကမ်းလှမ်းခဲ့တာတောင်မှ သူ မဝင်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် အဘွားအိုသည် လှောင်ရယ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ကျီရှင်း မရှိလည်း ငါတို့ရဲ့ မဟာမသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုတွေက မသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုတွေပါပဲ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ မဟာမသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုတွေ မရှိရင် အဲဒီ ချန်ကျီရှင်း ဘယ်လောက်အထိ ဝေးဝေးသွားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် အဘွားအိုသည် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ ထိုဟင်းလင်းပြင်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အဘွားအို..."

မိုချင်းရွှယ်သည် စကားအချို့ ပြောရန် ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ရတော့သည်။

...

...

တစ်ဖက်တွင်မူ စစ်မှန်သော နဂါးကိုးကောင် ဆွဲငင်ထားသော ရွှေရထားလုံးကြီးပေါ်တွင် အနက်ရောင်နေမင်းအလံတော်ကို စိုက်ထူထားသည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ စီကုန်းမျိုးနွယ်စုက လူတွေက ဒီအတိုင်း အလကား သေသွားရတော့မှာလား"

စီကုန်းရွှမ်းကျီသည် ရထားလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ငြိမ်သက်စွာ မျက်လုံးမှိတ်၍ တရားမှတ်နေသော စီကုန်းချိုက်ချောင်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ"

စီကုန်းချိုက်ချောင်သည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စီကုန်းရွှမ်းကျီကို ကြည့်ကာ အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို မေးပါရစေ တကယ်လို့ ငါသာ တစ်နာရီ နောက်ကျခဲ့မယ်ဆိုရင် ရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲ"

စီကုန်းရွှမ်းကျီသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် "ကျွန်တော် အဲဒီကောင်ရဲ့ ရန်စမှုကို ခံရပြီး အနိုင်ယူခံရမှာပေါ့။ ချန်တောက်ယန်ရဲ့ မူလစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်တော့..." ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အနိုင်ယူခံရမှာ"

ကျယ်လောင်လှသော လှောင်ရယ်သံတစ်ခုက စီကုန်းရွှမ်းကျီ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

စီကုန်းချိုက်ချောင်၏ အသံသြသြကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"ငါသာ တစ်နာရီ နောက်ကျခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်လောက် သေသွားလောက်ပြီ"

ခဏရပ်ပြီးနောက် စီကုန်းချိုက်ချောင်က လေသံပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလို့ ခုထိ တိုက်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ငါတို့သာ ဆက်တိုက်ကြမယ်ဆိုရင် ချန်ထျန်းယွမ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့မှာ အချိန်ရှိမယ်လို့ ထင်နေသ

တာလား"

စီကုန်းရွှမ်းကျီ မျက်မှောင်ကျုတ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီးက အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ နံပါတ်တစ်လို့ အခေါ်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်း ကြွားချင်ရင် ကြွားပါ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ ဆွဲမထည့်ပါနဲ့"

စီကုန်းချိုက်ချောင်သည် စီကုန်းရွှမ်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ သူ၏မျက်နှာထားမှာ လေးနက်လာသည်။

"ချန်ထျန်းယွမ်ဆိုတာ အဲဒီခေတ်က ချန်ရွှမ်းဖုန်းရဲ့ တိုက်ရိုက်သားသမီးပဲ။ အဲဒီတုန်းက ချန်ရွှမ်းဖုန်းရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ ရှိနေခဲ့လို့ သိပ်ပြီး မထင်ရှားခဲ့တာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူကတော့ ငါတို့ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ သူက ချန်ရွှမ်းဖုန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တွေကို အကုန်လုံးနီးပါး ဆက်ခံထားတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်"

"ပြီးတော့..."

"ဒီတစ်ခေါက် သူ့အရှိန်အဝါကို ငါ စောင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူက မသေမျိုးတစ်ပါးရဲ့ အလင်းတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားပဲ။ အဲဒီခြေလှမ်းကို မလှမ်းသေးပေမဲ့ အဝေးကြီး မဟုတ်တော့ဘူး"

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ စီကုန်းရွှမ်းကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းတွေက ဘိုးဘေးကြီး အမြင်ကျယ်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ ဆုတ်ခွာဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့သာ ဖြစ်ကြောင်း သိသွားတော့သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ စီကုန်းမျိုးနွယ်စုက လူတွေ အများကြီး သေသွားတာကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရမှာလား။ ဟွာပြည်နယ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အခက်အခဲ ရှိသွားမှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်"

စီကုန်းရွှမ်းကျီသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီ"

စီကုန်းချိုက်ချောင်သည် လှောင်ရယ်သံပြုလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ "ဒီအကြွေးကိုတော့ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်းကျီ... မင်း တစ်ခုတော့ နားလည်ထားရမယ်"

"လူတော်လူကောင်းဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့လက်နက်ကို ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းတတ်ရမယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စီကုန်းရွှမ်းကျီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

စီကုန်းချိုက်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ကြံစည်သူတွေက သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာပဲ ထားရှိကြပြီး လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ကြတယ်။ သူတို့ မလုပ်သေးဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ ဒါပေမဲ့ လုပ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ရေကူးနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင် လွတ်မြောက်သွားသလိုမျိုး ကောင်းကင်ယံကို လှုပ်ခါသွားစေပြီး မနက်ခင်း၊ ညနေခင်း ဆိုတာမျိုး မရှိတော့တဲ့အထိ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရမယ်"

...

...

ဟွာပြည်နယ်၊ တောင်တောတစ်ခုအတွင်း၌ မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်လင့်ကစား ကောင်းကင်ယံမှာမူ မည်းမှောင်နေသည်။

ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် တောအုပ်ထဲရှိ သစ်ကိုင်းများ ယိမ်းထိုးနေပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် အရွက်ခြောက်များ လွင့်ပျံနေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်မူ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများမှာ ဖိစီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လျှပ်စီးတန်းများက တိမ်တိုက်များကြားတွင် မြွေကဲ့သို့ တွားသွားနေပြီး ရံဖန်ရံခါ လျှပ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ နားကွဲမတတ် မိုးချုန်းသံများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာပြီး ရှည်ကြာစွာ ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွှံ့နွံဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ ကျရောက်လာတော့သည်။

အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး ဆွေးမြေ့နေသော မျက်နှာရှိသည့် ဆံပင်ဖြူအဘွားအိုတစ်ဦးသည် ဂူပေါက်ဝရှိ ကျောက်နံရံကို မှီနေလျက် မှိုင်းညို့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ပုလဲကုံးကဲ့သို့ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များကို ငေးမောနေသည်။

"အစ်မကျီနု... အပြင်က အေးတယ်။ အစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို မခံနိုင်မှာ စိုးရိမ်တယ်။ အတွင်းထဲ ဝင်ပြီး အနားယူတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

ဖြူဖွေးသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပသော်လည်း သနားစရာကောင်းသော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဂူအတွင်းပိုင်းမှ ထွက်လာသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဂျင်းပြုတ်ရည်ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

"ဒါလေး သောက်လိုက်ပါ။ အေးတာကို သက်သာစေဖို့အတွက် ကျွန်မ လုပ်ပေးထားတာပါ"

ပိုင်ဟူအာသည် ပြုံးလျက် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို လုကျီနုထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုကျီနုသည် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မသောက်ပေ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဂူအပြင်ဘက် မိုးရေထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အမူအရာမဲ့သည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂူအတွင်းတွင် လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဦးမှာ ပိတ်ချောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပေါ်တွင် ဓားခေါင်းတလားကို လွယ်ထားသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ အရပ်ပုပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုကျီနုသည် ပိုင်ဟူအာထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် အသက်အရွယ်ကြောင့် ရင့်ရော်နေသော်လည်း အပြစ်တင်ခြင်းများ၊ ဒေါသထွက်ခြင်းများ မရှိတော့ပေ။

သက်သာရာရခြင်းနှင့် ဖော်ပြလို့မရနိုင်သော နောင်တတရားများသာ ရှိတော့သည်။

သူမသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟူအာ... မင်းက လီချန်ရှန်းကို အစကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာ သူ့အပေါ် စိတ်ခံစားချက်ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ... မင်းနဲ့ သူကတော့ အနည်းဆုံးတော့ လင်မယားအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရတာမို့လို့ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ..."

"သူ အသက်ရှင်နေသေးလား"

ပိုင်ဟူအာသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှင်ပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ နောက်ဆုံးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုကျီနု၏ အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော အိုမင်းသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လီချန်ရှန်းသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ဒါဟာ လုံလောက်ပါပြီ။

"ဟူအာ... မင်းသာ လီချန်ရှန်းကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့ရင် ငါ့ကိုယ်စား သူ့ကို ပြောပေးပါ"

"သူက ဒီဘဝမှာ ငါ့ကို ဘာတစ်ခုမှ ကြွေးကျန်မထားခဲ့ပါဘူး"

"နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံး အတူတူ ဒုက္ခတွေခံပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာမှာ ဝမ်းနည်းစရာတွေ ရှိမယ်။ ဒေါသထွက်စရာတွေ ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်တဆိုတာတော့ ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ပါဘူး"

"နောင်မှာ ငါမရှိတော့ရင်တောင် သူက သူ့ရှေ့ကလမ်းကို ကောင်းကောင်း လျှောက်လှမ်းသွားရမယ်"

ဤနောက်ဆုံးစကားများကို ပြောပြီးနောက် လုကျီနုသည် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ခွမ်း…..

ကျောက်ပန်းကန်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး လွင့်စင်သွားသည်။

ပိုင်ဟူအာသည် ဂူပေါက်ဝတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း လုကျီနု၏ အသက်ချီစွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

မိုးရေစက်များမှာ ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ ရွာသွန်းနေပြီး အသံမြည်လျက် ရှိနေသည်။

သေဆုံးသွားချိန်တွင်ပင် လုကျီနုသည် လီချန်ရှန်းအတွက် အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်ပေးခဲ့ရသော ဝတ်ရုံရှည်ကို သူမ၏လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

အခန်း။ ၃၀၈

ဝုန်း

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို ပုလဲကုံးကဲ့သို့ ဆက်စပ်ထားသော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြားတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာနှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားလာသည်။

ဂူပေါက်ဝသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

ထိုပုံရိပ်၏ ခြေလှမ်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နှေးကွေးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဝန်းရံထားသော အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဆံပင်ဖြူများဖြင့် လီချန်ရှန်း ဖြစ်လာတော့သည်။

"ကျီ... ကျီနု..."

လီချန်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

ဂူပေါက်ဝတွင် ဆံပင်ဖြူအဘွားအိုတစ်ဦးသည် နူးညံ့သောအမူအရာဖြင့် ပြုပြင်ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်ရုံရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်နေပုံပေါက်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် လီချန်ရှန်းသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ၊ ချီစွမ်းအင်များအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာပင် မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ ရွှံ့နွံများဖြင့် ပြည့်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ အလဲလဲအပြိုပြိုဖြင့် လဲကျသွားသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်ထလာပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် စွန်းထင်းနေသော ရွှံ့နွံများကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လုကျီနုရှိရာသို့ ခြေလှမ်းများကို ပြန်လှမ်းလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခဲတံကဲ့သို့ လေးလံနေသဖြင့် လျှောက်လှမ်းရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လုကျီနု၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ချီစွမ်းအင်များ လုံးဝကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် မခံစားနိုင်တော့ပေ။

"ကျီနု"

လီချန်ရှန်းသည် လုကျီနုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်၍ မကြုံစဖူးသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် လည်ချောင်းသံများ ထွက်လာသည်အထိ ငိုကြွေးနေပြီး ခါးကို ကုန်း၍ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ပင် မရှိတော့အောင် ငိုရှိုက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် စကားလုံးများကိုပင် စနစ်တကျ မပြောဆိုနိုင်တော့ပေ။

ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ချုပ်ရိုးချုပ်သားတိုင်းသည် ဤအချိန်တွင် သူ့နှလုံးသားကို ထက်မြက်သော ဓားဖြင့် မွှန်းထိုးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များမှာ မသိစိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပေါ့ပါးသော မိုးဖွဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကျီနု... လာပါ ကိုယ် မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်"

"ကလေးတွေ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေကြမှာ"

လီချန်ရှန်းသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မြေပြင်မှ ထလိုက်ပြီး အပ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝတ်ရုံဟောင်းကို ဂရုတစိုက် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး လုကျီနု၏ ဆံပင်ဖြူများကို သပ်တင်ပေးကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် လုကျီနုကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီကာ ဟွာပြည်နယ်ရှိ ကောင်းကင်တံခါးမြို့ဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြမယ်"

"ကျီနု... မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီ"

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ငယ်ရွယ်သော သူရဲကောင်းများနှင့် သူရဲကောင်းမလေးများမှာ တောင်တန်းကြီးဆီသို့ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် မြင်းစီးလျက် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဟေ့... အဲဒီရှေ့က လာတဲ့ သူတောင်းစားအိုကြီးက ဘယ်သူလဲ"

"ဟားဟား... ညီမလေးရဲ့ မျက်စိကလည်း ထက်လိုက်တာ။ အဲဒါကို သတိထားမိတယ်ပေါ့"

"ဟီးဟီး... ဒီသူတောင်းစားအိုကြီးက တော်တော်ကို ရိုမန်တစ်ဆန်တာပဲ။ ဒီလောက် အသက်ကြီးနေတာတောင် အိုမင်းနေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီပြီး မိုးထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတာတဲ့လား"

"သွားကြည့်ကြမလား သူ့ကို စနောက်ကြမလား"

"ဒါက... မလုပ်ပါနဲ့တော့ အစ်ကိုကြီးရယ် သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး။ သူက ငိုနေတဲ့ ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်နဲ့ မတူဘူးလား"

"ဟားဟား ဟုတ်သားပဲ အဲဒီလိုနဲ့ နည်းနည်းဆင်တူတယ်"

လူငယ် သူရဲကောင်း အုပ်စုမှာ မြင်းများပေါ်တွင် ရယ်မောလျက် ရှိနေကြသည်။

လီချန်ရှန်းသည် သူတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ မိုးရေစိုနေသော လုကျီနုကိုသာ ကြည့်ကာ မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကွဲလွင့်သွားစမ်း"

ဝုန်း

ကောင်းကင်တွင် ရွာသွန်းနေသော မိုးဖွဲများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကွဲလွင့်သွားတော့သည်။

လီချန်ရှန်းသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေသည့်နှယ် ရှိနေသည်။

"ဇီးသီးပင်အောက်မှာ အဖြူရောင် ပွင့်ဖတ်တွေ ကြွေကျနေတယ်။ တာအိုလမ်းစဉ်ကို လိုက်သူရဲ့ သမီးကိုတော့ ဘယ်သူမှ မပြုစုကြပါနဲ့တော့။

နှစ်မကူးခင်တုန်းက အစ်ကိုတုက ပေးသွားခဲ့တယ်... နှစ်ကူးပြီးတဲ့နောက်တော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အရိုးတွေ အေးစက်လို့သွားခဲ့ပြီ။

ဇီးသီးပင်အောက်က အဖြူရောင် ပွင့်ဖတ်တွေရယ်... ကလေးတွေကိုတော့ တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ မတွေ့မြင်စေပါနဲ့တော့။

ငါ့ကို အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲလို့ မေးလာရင်... တာအိုကံမပါဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်။

ခွေးတွေက ဟောင်၊ ကြောင်တွေက ကုတ်နေကြတယ်။

တာအိုသမားကို အိမ်ပြန်ဖို့ ခြောက်လှန့်နေကြသလိုပဲ။

ကြောင်တွေက ဟောင်၊ ခွေးတွေက ကုတ်...

တာအိုကို ဘယ်တော့မှ မပြင်ဆင်ပါနဲ့တော့….

တာအိုရဲ့ နောက်မှာ... အဆုံးသတ်မှာ...

အဖေလည်း မရှိ၊ အမေလည်း မရှိ၊ နေစရာအိမ်လေးလည်း မရှိတော့ဘူး...

ကျီနု... ကိုယ်... တကယ်ပဲ နောင်တရမိတယ်"

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်ပြိုင်ပွဲနှင့် မသေမျိုးတောင်ကုန်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများမှာ အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်၏ ပြည်နယ်ဆယ်သုံးခုလုံးသို့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် လောကကြီး၏ အရပ်မျက်နှာလေးခုမှာ တုန်လှုပ်သွားရပြီး ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောအုပ်ကြီးများမှာပါ တုန်ခါသွားရသည်။

အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ကျီရှင်းက ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုရရှိခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်ပေ။ လူပေါင်းမြောက်မြားစွာမှာ ဤအချက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်အရ သူသာ ပထမမရလျှင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာမှာ ချန်ကျီရှင်းက နိဗ္ဗာနအဆင့်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်

ပြီး၊ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ဖြင့် နိဗ္ဗာနအဆင့် မဟာကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာခြင်းပင်။

၎င်းသည် ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ်တို့၏ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် မှတ်တမ်းအားလုံးကို ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းပင်။

ချန်ကျီရှင်းက မဟာမသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စု သုံးခု၏ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဖိတ်ခေါ်ချက်များကို ငြင်းပယ်လိုက်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါတွင်မူ လူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားရပြီး ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

"သူတို့က မဟာမသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စု သုံးခု မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ မသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုကို ငြင်းဆန်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ"

အကယ်၍ ဤအဖြစ်အပျက်က အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်ဆိုပါက ထိုအခါ ချန်ကျီရှင်းနှင့် ဖုန်းနိုင်တို့ နှစ်ဦးသာ အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းက လူတို့၏ ကျောရိုးကိုပင် အေးစက်သွားစေသည်။

သတ္တဝါပေါင်းမြောက်မြားစွာ၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်သွားပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။

အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်၏ ပါရမီရှင် သုံးရာမှာ ရှေးဟောင်းမြေကမ္ဘာငယ်အတွင်း၌သာ အပြီးတိုင် မြှုပ်နှံခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်၏ ကံကြမ္မာကို နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် တိုက်ရိုက်ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ကျင့်ကြံသူကြီးများပင် ရွှေရောင်ခေတ်ကာလ၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားသည့် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးခဲအဖွဲ့အစည်းဟုခေါ်သော အဖွဲ့အစည်းမှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏အမည်မှာ အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်တစ်ခွင်သို့ ထင်ရှားစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူပေါင်းမြောက်မြားစွာမှာ မီးခဲအဖွဲ့အစည်း၏ စစ်မှန်သော အထောက်အထားကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ခန့်မှန်းနေကြသည်။

အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးရှိ သတ္တဝါပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာမှာ ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ရင်ထဲ၌ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည့်၊ ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် အငွေ့အသက်များမှာ အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အသိတရားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အရှေ့ဘက်နက်နဲသောနယ်ပယ်သည် မကြာမီ အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ပင်။

...

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ယန်ပြည်နယ်၊ ဇီဝေတောင်။

အပြင်ဘက်တွင် တိမ်တိုက်များ ထူထပ်နေသော်လည်း ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာမူ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အဓိက တောင်ထိပ်ခန်းမဆောင်တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် နတ်ဘုရားသဘာဝ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တောင်ငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံရေ အဲဒါ... ကိုးကြိမ်မြောက် ဝိညာဉ်ပြန်လည်နိုးထခြင်းမြက် မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲဒါ... အဲဒါက စစ်မှန်သောကိုယ်ထည်ပန်းလေ တကယ့်ကို အသက်ဝင်နေတဲ့ စစ်မှန်သောကိုယ်ထည်ပန်းကြီးပါလား"

"ဟူး... ငါ မျက်စိမှားတာမဟုတ်ရင် အဲဒါက ကိုးညတာ နတ်ဘုရားသစ်သီးပဲ"

"ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားဆေးမြစ်ပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်နဲ့ နတ်ဘုရားသဘာဝ ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ ဒါတင်မကသေးဘူး။ ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်နည်းတွေနဲ့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေပါ အကုန်ပါလာတာပဲ"

"အို ကောင်းကင်ဘုံ ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား ဇောင်ကွမ်း... ငါ့ကို အမြန်ဆိတ်ကြည့်စမ်းအိပ်မက်ဟုတ်မဟုတ် သိရအောင်"

"ဒါ... ဒါက ရှေးဟောင်းမြေကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးကို လုယက်သိမ်းယူလာခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"အကြီးအကဲ... အကြီးအကဲ... သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ တကယ်လို့ ဒါက အိပ်မက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ မနိုးပါစေနဲ့တော့"

"ငါတို့ ချမ်းသာပြီ ဒီတစ်ခေါက် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စု တကယ့်ကို ချမ်းသာပြီ ဒီနတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေကို ခွေးတွေကိုပဲ ကျွေးရင်တောင် ခွေးတွေတောင် အစွမ်းထက်လာတော့မှာပဲ"

သာမန်အချိန်တွင် ဂုဏ်သရေရှိစွာ နေထိုင်တတ်ကြသော အကြီးအကဲများမှာ ဤအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ဟင်းလင်းပြင် မသေမျိုး နတ်ဘုရား နွယ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ အဓိက တောင်ထိပ်ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်

ဝုန်း

ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ယခင်က မကြုံဖူးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

မျိုးနွယ်စုဝင် အကြီးအကဲများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းမှာ ရူးသွပ်သွားကြတော့သည်။