အခန်း ၁၁၆၀

အခန်း (၁၁၆၀) ကျေးဇူးရှိရင် ဆပ်ရမယ်၊ ရန်ငြိုးရှိရင် ကလဲ့စားချေရမယ်

"ကျွန်တော် ဘာအမြင်မှ မရှိပါဘူး" လူအုပ်ကြီး၏အကြည့်အောက်တွင်၊ ရှန်းယီကခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ကွပ်ကဲရန်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်၊ စီရင်စု နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ခု၏အမည်အပြည့်အစုံကိုပင် မရွတ်ဆိုနိုင်သေးသော လူသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီးချုပ် သုံးဦးနှင့် သူက မည်သို့ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

မိမိကျွမ်းကျင်မှုမရှိသော ကိစ္စရပ်များတွင် အမိန့်ပေးခြင်းမှရှောင်ကြဉ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမယ့်လာမယ့်ကာလမှာတော့ ကျွန်တော် မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ အမြဲတမ်းအထိုင်ချနေမှာ မဟုတ်ဘူး" ရှန်းယီ ယနေ့ကဲ့သို့သူထွက်သွားတိုင်းဆူပူအုံကြွမှုများမဖြစ်စေရန် လူတိုင်းကို ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်ခုကိုလည်း ပေးလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြချေ၏။

နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာန၏သတင်းပို့တပ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မိမိ၏တာဝန်ကျရာနေရာကို ပွင့်လင်းစွာ စွန့်ခွာခြင်းမှာ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ဖုန်းရှီနှင့် ရန်မင်လီတို့သာလျှင် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမပြဘဲ၊ခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ညိတ်ပြကာ "ဂရုစိုက်ပါ" ဟုသာ ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"မင်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ ငါတို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ရန်မင်လီ မတ်တပ်ရပ်ကာ အမည်ခံစစ်သူကြီး တစ်စုကို ဦးဆောင်၍ထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုလူအိုကြီး ယန်ကိုနောက်တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်လိုတော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် အလျင်လိုနေခဲ့၏။

ဤမြည်းအိုကြီးတွင် ကောင်းမွန်သောကံကြမ္မာဟူသည့် ကျေးဇူးတရားတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့၏။ သူ၏အနောက်ဘက် စီရင်စုကိုးခုကို ထောက်ပံ့ပေးရန်အတွက် စစ်သူကြီးနန်ယန် ကဲ့သို့သော တန်ဖိုးရှိသည့် မဟာမိတ်တစ်ဦးကို သူ ရရှိခဲ့သည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှန်းယီက သူတို့ကို ပို့ဆောင်ရန်ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူအုပ်ကြီးက သူ၏ကိစ္စများအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြရာ၊ ဤယဉ်ကျေးမှုမျိုးကလိုအပ်၏။

အလင်းတန်းများ လူစုကွဲသွားပြီး၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအလွန်သို့လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူလှည့်ကာ အိမ်တော်တွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

သို့သော် သူခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်၊ ယန်လန်ထင်၏မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ဘေးရှိ ဝူရှန်းမှာမူ ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။

ဤလူဝကြီးက အစစ်အမှန်ကျမ်းစာပို့ခြင်းကိစ္စကို တိကျစွာပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

နတ်ဘုရားမင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင် အတော်လေး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသည်ဟု ယူဆရသော ကိစ္စရပ်ကို မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ အမည်ခံစစ်သူကြီး တစ်ဦးကနောက်ဆုံးတွင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က လူတိုင်းလှောင်ပြောင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော အနောက်ဘက် စီရင်စုကိုးခုက ယခုအခါ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏အဓိက အမာခံအဖြစ်သိမ်မွေ့စွာပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ၊ ထိုကဲ့သို့သောအပြောင်းအလဲများကို အဖိုးကြီးအား ကျေနပ်စေရန်မျှဝေရန် လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

"ဒါကြောင့် မင်းကိုရှာဖို့ သူတို့ အဲဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေကြတာကိုး..." ယန်လန်ထင် အချိန်အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

သို့ဖြစ်၍၊သူ ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းမှုများက နောက်ဆုံးတွင် ယုတ္တိတန်သော ရှင်းပြချက်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့လေ၏။ ထွက်မသွားမီ ရန်မင်လီက သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ မနာလိုသောအကြည့်မျိုးဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ကြည့်သွားခဲ့သည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါသည်။

ယန်လန်ထင် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့၏။

စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်၊ သူက ယဲ့လန်၏နောက်သို့ တစ်ကြိမ်လိုက်သွားခဲ့ပြီး၊ သဘောထားတူညီသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူ့တွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

စီရင်စုသုံးခုကို ဒုက္ခပေးနေသော နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားမည်ကို သူ သည်းမခံနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုပ်ရှားရန်ဆန္ဒရှိနေသဖြင့်၊ သူကလည်း ဝင်ရောက်ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းက အခြားသူများ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော လက်အောက်ငယ်သားမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သို့တိုင်အောင် တိုက်ဆိုင်စွာ သိကျွမ်းခဲ့ရသော ဤလူငယ်လေးက၊ လမ်းစဉ်သုံးသွယ်လုံး၏ကောင်းကင်ပါရမီရှင်များအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့၏။

"ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနတစ်ခုလုံးကို လနဲ့ချီပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အမည်ခံစစ်သူကြီးဆိုတာ တခြားသူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဆီကပဲ"

ဝူရှန်းက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူ ပြန်မလာမီက သခင်ကြီးရန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မနည်းဖုံးကွယ်ထားရသော ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်ကိုပင် သူ သတိပြုမိခဲ့၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကိုပြသရန် အဝတ်ကို အနည်းငယ်မတင်လိုက်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အမည်ခံစစ်သူကြီး မဟုတ်ပါဘူး"

"..."

ယန်လန်ထင်နှင့် ဝူရှန်းတို့တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး၊ တံဆိပ်ပြားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မူလက အဖိုးအိုကို အံ့အားသင့်စေချင်ခဲ့သော ဝူရှန်း၏အမူအရာက ယခုအခါမျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားခဲ့၏။

မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးက စတုတ္ထမြောက် တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီးချုပ်ကို ခန့်အပ်လိုက်လေပြီ။

ဤအရာက လုံလောက်အောင် မတုန်လှုပ်စေသေးပါက၊ ဤပုဂ္ဂိုလ်ပ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနသို့လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက ပို၍ပင် အံ့သြစရာကောင်းနေသည်။

ယခုလေးတင် ချထားခဲ့သော ယန်လန်ထင်၏ လက်က သူ၏နဖူးကိုနောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပွတ်သပ်လာခဲ့သည်။

"ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ" သူ အချိန်ကိုပင်မေ့လျော့သွားပြီလားဟု စတင် သံသယဝင်လာခဲ့၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ အဖိုးအိုက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လာကာ ခြံဝင်းအထွက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ရှန်းယီကို ဖြတ်သွားစဉ်၊ လူငယ်၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွှင်လန်းသော အပြုံးကို ဆက်လက် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ချိန်က၊ ဤလူငယ်၏ခေါင်းပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်များကို သူပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖယ်ရှားပေးခဲ့ဖူးရာ၊ အပြန်အလှန်အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုလူငယ်က သူ့အတွက်ကောင်းကင်ကြီးကို ထောက်ပေးထားခဲ့သည်။

"အရာအားလုံးက ငါ့တာဝန်ပဲ" ဟူသော စကားစုကို မကြာမီ သူကပြန်လည်ပြောဆိုလာနိုင်သည်။

"ငါတို့ သွားကြတော့မလို့လား" ဝူရှန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့လိုက်လာသည်။

"ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ၊ ဒီကောင်လေး ငါ့ကို လန့်သေအောင်လုပ်တာခံဖို့ ဒီမှာဆက်နေရဦးမှာလား"

ယန်လန်ထင်က ရယ်မောလျက် နောက်ပြောင်လိုက်၏။ ယနေ့ အတွေ့အကြုံများက သူ့ကိုအံ့သြမှုဖြင့် အနည်းငယ်ထုံကျဉ်သွားစေခဲ့ကြောင်း သူ ဝန်ခံရမည်။ အခြား မည်သည့်အရာနှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပို၍ကြီးမားသော လှိုင်းဂယက်များကိုဖြစ်ပေါ်စေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူစံအိမ်ထဲမှ သွက်လက်စွာ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်ကိုဆင့်ခေါ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်၊ သူ၏ဘေးတိုက်အမြင်အာရုံက ပင်မတံခါးနားရှိထောင့်တစ်နေရာကို မတော်တဆ ရောက်သွားခဲ့သည်။

အမူအကျင့်အတိုင်း ယန်လန်ထင်သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းရန်ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း၊မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူမိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး၊ ထောင့်ရှိသာမန်ပုံပေါက်နေသော ခွေးနက်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရန်လှည့်လာခဲ့၏။

"သခင်ကြီးယန် ဘာဖြစ်လို့လဲ" အဖိုးအို၏အဆက်မပြတ်တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာကို ဝူရှန်းမြင်သောအခါ မအံ့သြဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဤခွေးနက်ကို ယခင်ကမည်သည့်နေရာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်းပြန်လည်အမှတ်ရလာသောအခါ ယန်လန်ထင်၏ပါးစပ်များခြောက်သွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယခုအခါ ၎င်းက ဤနေရာတွင်အထီးကျန်စွာ ပေါ်လာပြီး၊ ယခင်လူတစ်ယောက် ကိုင်ဆောင်ထားသောသံကြိုးကလည်း ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။

လအတော်ကြာအောင် ရှန်းယီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားမှု၊ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် လမ်း၌ကြန့်ကြာခဲ့သည်ဟု အပေါ်ယံမျှသာရှင်းပြခဲ့မှုတို့နှင့် ဆက်စပ်ကြည့်ပါက... ထိုကိစ္စဆိုသည်မှာ လူတိုင်းစိတ်ကူးထားသည်ထက်များစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေနိုင်ပါသည်။

ဤအရာကိုတွေးမိသောအခါ အဖိုးအိုက ရုတ်တရက်လှည့်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မေးခွန်းများဖြင့်ပြည့်နှက်နေလေ၏။