အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅)

ကျွန်တော်က အစားအသောက်ပို့တဲ့ အဖေ့ကိုပဲ လိုချင်တာ

လျန်ထျန်း ပြောခဲ့သည်မှာ သေချာပေါက် လိမ်ညာမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုငွေများမှာ သူ၏ငွေများသာ ဖြစ် သော်လည်း ၎င်းမှာ စေတနာဖြင့် လိမ်ညာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ထိုသို့ မပြောပါက အမျိုးသမီးမှာ ထိုငွေများကို လုံးဝ လက်ခံမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် လျန်ထျန်းသည် အစားအသောက်ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံး မကြာမီ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာ တော့မည်ဟု ကြိုတင် တွေးတောထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ကုမ္ပဏီ၏ အမည်ဖြင့် ဤငွေများကို ကြိုတင် ပေးချေလိုက်ခြင်းမှာ မှားယွင်းမှု မရှိပေ။

အနာဂတ်တွင် အစားအသောက်ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီကို သူ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်လာသောအခါ အစား အသောက်ပို့သူတိုင်းအတွက် အာမခံနှင့် လူမှုဖူလုံရေးများကို သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်တွင် ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေရသူများဖြစ်ရာ လုံလောက်သော အကာအကွယ် မရှိဘဲ မည်သို့ အဆင်ပြေနိုင်မည်နည်း။ လက်ရှိ အစားအသောက်ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီများသည် ဤပမာဏကို ပေးချေရန် ဆန္ဒ မရှိကြသော်လည်း လျန်ထျန်းကမူ အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် ပေးချေသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျန်ထျန်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အမျိုးသမီးမှာ မှင်တက်သွားကာ ငြင်းဆန် နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မျက်ရည်များဖြင့် ထိုငွေများကို လက်ခံလိုက် လေတော့သည်။

ထို့နောက် လျန်ထျန်းသည် သူ၏ ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ မှာလိုက်လေသည်။

"ကလေးက ငယ်ပါသေးတယ် ပြီးတော့ ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုပဲလေ…။ ကလေးလေး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ကျန်းကျန်းမာမာ ကြီးပြင်းလာနိုင်အောင် ခင်ဗျားရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုရမယ်...။"

"နောက်ပိုင်း ကုသမှုခံယူတဲ့အခါ အခက်အခဲတွေ ရှိလာရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်…။ မြို့ပေါ်က ဆေးရုံမှာ အကောင်းဆုံး ကုသမှုတွေ ပေးနိုင်တဲ့ ကျွန်တော့် အသိတွေ ရှိတယ်…။ ကုန်ကျစရိတ် အတွက်လည်း ပူစရာမလိုပါဘူး...။"

"သေချာပေါက် ဆေးကုသမှု ခံယူရမယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ…။ အချိန်တန်ရင် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် လာကြည့် မယ် တကယ်လို့ မသွားဘူးဆိုရင် အစားအသောက်ပို့တဲ့ ကောင်လေးတွေ ခေါ်ပြီး အတင်းမသယ် သယ်သွားမှာ နော်...။"

လျန်ထျန်း၏ စကားများမှာ အလွန် ပြတ်သားနေသော်လည်း အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မိခင် ဖျားနာခဲ့စဉ် က အချိန်များကို သတိရသွားကာ ငွေကုန်ကြေးကျ များမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဆေးကုသမှု ခံယူရန် နောက်ဆုတ်သွား မည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အမျိုးသမီးက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီးမှသာ လျန်ထျန်းသည် ကလေးငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မိဘဆရာ အစည်းအဝေးက ဘယ်အချိန် စမှာလဲ လာပါ ဦးလေး အခု မင်းကို ကျောင်းလိုက်ပို့ပေးမယ်...။"

"မင်းနောက်မှာ မင်းအဖေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေ အကုန်လုံးကို သိစေရမယ်...။"

မိဘဆရာ အစည်းအဝေး အောင်မြင်စေရန်အတွက် လျန်ထျန်းသည် လမ်းတွင် ဝတ်စုံပြည့်တစ်စုံ ဝယ်ယူကာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပို၍ ရင့်ကျက်ပုံပေါက်အောင် ဝတ်စားဆင်ယင်ခဲ့လေသည်။ သို့ သော် သူသည် အစားအသောက်ပို့သူ၏ ဝတ်စုံကို မဝတ်ဆင်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း အရာတစ်ခုကိုမူ လျစ်လျူရှုမိသွားလေသည်။

၎င်းမှာ ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကလေးငယ်၏ အတန်းဖော်တစ်ဦးက လျန်ထျန်းကို မြင်သွားပြီး ကလေး ငယ်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လင်ရှန်း ဒီသူက မင်းအဖေလား...။"

လင်ရှန်းမှာ ကလေးငယ်၏ အမည်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ဖြေလိုက် လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဒီနေ့ မိဘဆရာ အစည်းအဝေးကို ငါ့အဖေ လာမယ်လို့ မင်းတို့ကို ပြောသားပဲ အခုရော ယုံပြီ လား...။"

အတန်းဖော်က ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်းအဖေက ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ အတော်လေး အထက်တန်းကျတဲ့ပုံပဲ...။"

လင်ရှန်းက မသိမသာပင် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့အဖေက အစားအသောက်ပို့တဲ့သူလေ သူက အရမ်းတော်တာ နေ့တိုင်း အမှာစာတွေ အများကြီး ပို့ရတယ် ပြီးတော့...၊"

သို့သော် လင်ရှန်း စကားပင် မဆုံးလိုက်မီ သူ၏ အတန်းဖော်က ရယ်မောလေတော့သည်။

"ဒါဆို မင်းအဖေက အစားအသောက်ပို့တဲ့သူပေါ့ ကျောင်းတုန်းက စာသေချာ မလုပ်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်...။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မိဘတွေက အမြဲပြောတယ် အခု စာသေချာမလုပ်ရင် နောင်ကျ အစားအသောက်ပို့တဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်ရလိမ့်မယ်တဲ့...။"

"ခဏနေရင် စာသင်ခန်းထဲသွားပြီး တစ်တန်းလုံးကို မင်းအဖေက အစားအသောက်ပို့တဲ့သူလို့ သွားပြောလိုက်ဦး မယ် ဟားဟားဟား...။"

မှန်ပေသည်၊ လျန်ထျန်း မေ့လျော့သွားခဲ့သည်မှာ ကလေးငယ်အား အစားအသောက်ပို့သူဖြစ်ကြောင်း မပြောပြ ရန်နှင့် ပို၍ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ရှိကြောင်း ပြောရန် မှာကြားခဲ့ဖို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လျန်ထျန်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်များ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ အစားအသောက်ပို့သူ အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို အထင်အမြင်သေး၍လည်း မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ် အရာများစွာကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် လူ့သဘာဝကို နားလည်လာကာ အခြားသူများ၏ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော အမြင်များကို ပြောင်းလဲရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက် လာသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်နှင့် မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို တားဆီးရန် အရာဝတ္ထုများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ 'အကိုင်းအခက်' များ ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်ရာ လျန်ထျန်းသည် ကလေးငယ်ကို ပြုံးစစဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။ သို့ရာတွင် ကလေးငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် ပြုံးပင် မပြုံးနိုင် တော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် လင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း မျက်ရည်များ ကျမလာစေရန် အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမာသော ကလေးငယ်က စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ပြောလိုက်လေသည်။

"အစားအသောက်ပို့တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ…၊ ငါ့အဖေက တကယ်ပဲ အစားအသောက်ပို့တာလေ...။"

"ငါကတော့ အဖေ့ကို တကယ်ကို ကြီးမြတ်တယ်လို့ ထင်တယ် အသက်ရှင်နေတုန်းက ငါတို့ မိသားစုကို သူကပဲ ဦးဆောင်ခဲ့တာ...။"

"သူတို့အဖေတွေ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတော့ကော ဘာအရေးလဲ ၊ငါကတော့ အစားအသောက်ပို့တဲ့ ငါ့အဖေကို ပဲ လိုချင်တာ...။"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် စိတ်ထဲ၌ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ ယနေ့ သူသည် အစားအသောက်ပို့သူ၏ အဆင့်အတန်း ဖြင့် ဤလုပ်ငန်းကို ထောက်ပံ့ပေးမည် ဖြစ်သည်။

လင်ရှန်းကို စာသင်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ မိဘဆရာ အစည်းအဝေး တရားဝင် စတင်ရန် ဆယ်မိနစ်ကျော် လိုသေးသည်။ ဆရာများ မရောက်လာသေးသော်လည်း ကျောင်းသားများနှင့် မိဘအများစုမှာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

စာသင်ခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အစောပိုင်း လမ်းတွင် တွေ့ခဲ့သော အတန်းဖော်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"လင်ရှန်းရဲ့ အဖေ ရောက်လာပြီ သူ့အဖေက အစားအသောက်ပို့တဲ့သူတဲ့...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံး ရယ်မောသံများ ဆူညံသွားလေတော့သည်။

အချို့သော မိဘများက ကလေးငယ်များ၏ ရယ်မောခြင်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် ပင် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်အီးထားရကြောင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားနေလေသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ အစားအသောက်ပို့သူများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို အထင်အမြင်သေးကြကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

လျန်ထျန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အထင်အမြင် အသေးဆုံးနှင့် အလှောင်ဆုံး လူအနည်းငယ် ကို မှတ်သားထားလိုက်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်တန်လျှင် ထိုသူများကို စံနမူနာပြအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျန်ထျန်းသည် လင်ရှန်းကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါက လင်ရှန်းရဲ့အဖေပဲ ပြီးတော့ ငါက အစားအသောက်ပို့တဲ့သူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်...။"

"ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ထဲက အများစုက တချို့နေရာတွေမှာ ကျွန်တော့်လောက်တောင် ကောင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး...။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တချို့လူတွေက တခြားသူတွေကို အထင်သေးတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စရိုက်လက္ခဏာက ဘယ်လောက် အောက်တန်းကျလဲဆိုတာကိုပါ ဖော်ပြနေလို့ပဲ...။"

"အထူးသဖြင့် ကလေးတွေကို ပညာသင်ပေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အစားအသောက်ပို့တဲ့သူတွေကို မကောင်းတဲ့ ဥပမာတွေအဖြစ် သုံးကြတယ်…။ စာသေချာမလုပ်ရင် ကြီးလာတဲ့အခါ အစားအသောက်ပဲ ပို့နိုင်မယ်လို့ ပြော ကြတယ်...။"

"ဒါက တချို့လူတွေက စာသေချာမလုပ်ရင် ကြီးလာတဲ့အခါ လယ်သမား ဒါမှမဟုတ် လမ်းသန့်ရှင်းရေးသမားပဲ ဖြစ်လာမယ်လို့ ပြောသလိုပါပဲ...။"

"ခင်ဗျားတို့က အလုပ်သမားတွေကို အမြဲတမ်း အောက်ခြေမှာ ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ယုတ်မာတဲ့သူတွေလို ပြောနေတာ အဲ့ဒါက ခင်ဗျားတို့ကို အရမ်းမွန်မြတ်သွားစေတယ်လို့ ထင်နေတာလား...။"

"မဟုတ်ဘူး…။ ခင်ဗျားတို့ မှားနေပြီ အဲ့ဒါက ခင်ဗျားတို့ကို အသိဉာဏ်မဲ့သူတွေလို့ပဲ ထင်စေတာ...။"

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အထက်စီးဆန်မှုကလည်း ခွဲခြားဆက်ဆံမှုအပေါ် အခြေခံနေတာပဲ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက အမိုက်မဲဆုံးနဲ့ အသိဉာဏ်အမဲ့ဆုံး အမူအကျင့်နဲ့ တွေးခေါ်ပုံပဲ...။"

လျန်ထျန်း စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်းကို အမှန်တကယ် အံ့အား သင့်သွားစေခဲ့လေသည်။ အချို့လူများ စတင် ဂဏာမငြိမ် မဖြစ်လာမီ စာသင်ခန်းမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲလာသူမှာ 'လင်ရှန်းရဲ့အဖေက အစားအသောက်ပို့တဲ့သူ' ဟု အော်ပြောခဲ့သော ကလေး၏ ဖခင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်ဝတ် ကုတ်အင်္ကျီအမည်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူကုံထန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက စားပွဲကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျန်ထျန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ခြိမ်းခြောက် သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ အစားအသောက်ပို့တဲ့ ကောင်စုတ်...။"

"ရုပ်သွင်ပြင်ကို ပြောင်းလဲပြီး ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ပြီးတော့ လှပတဲ့ စကားလုံး အနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ယဉ်ကျေး ပျူငှာတဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကထင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား...။"

"မင်းတို့လို အစားအသောက်ပို့တဲ့ ကောင်စုတ်တွေ အောက်တန်းစား အမှိုက်ကောင်တွေကို ငါ အထင်သေးတယ် ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...။"

"ငါပြောပြမယ် ငါ့မှာ ပိုင်ဆိုင်မှု ယွမ်ရာနဲ့ချီ ရှိတယ် ယုံသလား…။ ငါ ပိုက်ဆံပေးပြီး မင်းလို အစားအသောက်ပို့ တဲ့ ကောင်စုတ်ကို ချက်ချင်း ရှင်းပစ်လို့ရတယ်ကွ...။"

အနီးအနားရှိ မိဘအချို့ကလည်း ထိုလူနှင့် ပူးပေါင်းကာ လျန်ထျန်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ တီးတိုးပြောဆိုနေကြ လေသည်။

"ဟုတ်တယ် သူက ဆင်းရဲတဲ့ ပို့ဆောင်ရေးသမားလေးပဲ ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ...။"

"လူတွေက လုလို အဆင့်မြင့် အယူအဆတွေကို ပြောနေကြတုန်းလား…။ သူတို့က အရမ်း အကင်းပါးတာပဲ၊ ဒီနေ့ခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ပိုက်ဆံက စကားပြောတယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူးလား...။"

"ဒါပေါ့ တစ်နှစ်လုံး သူရှာလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံထက် ငါက တစ်လတည်းနဲ့ ပိုရှာနိုင်တယ်…။ ပြီးတော့ အစားအ သောက်ပို့တာလို အစားအစာတွေက အောက်ခြေလူတန်းစားတွေအတွက် စွန့်ပစ်အစာတွေပဲ...။"

"ဟားဟား…။ ဟုတ်တယ်…၊ ဟုတ်တယ်…၊ ဟုတ်တယ်…။ ငါတို့လို တကယ်ချမ်းသာတဲ့ လူတွေက ဘယ်သူက အစားအသောက် မှာစားမှာလဲ ငါတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် ထမင်းချက်တွေ ရှိတယ်…။ ပြီးတော့ အစားစားတိုင်း ကင်းကဏန်းနဲ့ ပုစွန်ထုပ်ကြီးတွေပဲ စားတာနော်...။"

"အစားအသောက်ပို့တဲ့သူတွေက ရှေးခေတ်က နောက်ချေးသယ်တဲ့သူတွေနဲ့ တူတူပဲလေ သူတို့က နောက်ချေး ကိုသုံးပြီး ကြက်သွန်မြိတ်တွေ စိုက်ကြတယ်…။ ပြီးတော့ ငါတို့က ရိတ်သိမ်းကြတယ်…။ အဲ့ဒီ အနံ့နံတဲ့ အလုပ် သမားတွေ အားလုံးက အဲ့ဒီလိုမျိုး လုပ်ထားတာလေ ဟားဟားဟား...။"

ဤစကားများအားလုံးမှာ ပြည့်စုံသော မိသားစုများမှ မိဘများထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်မိသားစု များမှ မိဘအချို့မှာလည်း ကြားပြီးနောက် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ပြန်မပြောရဲကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ စကားများမှာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ထိုသို့ပြောရဲသူ များမှာ အမှန်တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်သူများ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

အနည်းဆုံးတော့ သာမန်လူများအတွက် ဤအကျိုးအမြတ်ရရှိသူများကို ရန်စ၍ မရနိုင်သောကြောင့် အသက် မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန်အတွက် သူတို့မှာ သည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

အပေါ်ဝတ် ကုတ်အင်္ကျီအမည်းရောင်နှင့် လူမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပို၍ပင် မောက်မာလာပြီး ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာ လေတော့သည်။

"မင်းလို ကြွက်စုတ်လေး အကြိမ်တစ်သိန်းလောက် ဝင်စားရင်တောင် ငါ့ခြေထောက်ကို လျှာနဲ့လျက်ဖို့ အရည် အချင်း မမီသေးဘူးကွ...။"

"ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် မင်းတို့လို အောက်တန်းစား အမှိုက်ကောင်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်တတ်ဘူး…။ ဒါကြောင့် မင်းတို့လို လူတွေကို အထင်သေးပြီး နှိပ်ကွပ်ရတာက ငါ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ တကယ် ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ...။"

"မင်းကို သတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းရတာ ငါ့အတွက် ကိတ်မုန့်တစ်ပိုး စားရသလို လွယ်ကူပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်လအတွင်း ငါ့ကုမ္ပဏီက ပေးဆောင်ရတဲ့ အခွန်တွေက မင်းတို့ တစ်ဆယ့်ရှစ်ဆက်လုံးရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပေါင်းထားတာထက်တောင် ပိုများနေလို့ပဲ...။"

"မင်းကို ပြောပြရရင် ငါ့ကုမ္ပဏီနာမည်က သိုက်ယွမ်ယွီကျင်းလို့ ခေါ်တယ်…။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုး က ယွမ် (၁,၀၀၀) ကို ကျော်တော့မယ် မင်းလို အစားအသောက်ပို့တဲ့ ကောင်စုတ်က ငါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင် မှာလဲ...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာဏာရှိသော မိဘများမှာ သူ့ကို မဖားဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ ပေ။

"သူဌေးကျင်းက မကြာသေးခင်က တကယ်ကို ကြီးပွားလာတာပဲ ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အယ်လ် မြို့တော် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအသင်းရဲ့ အဓိကအသိုင်းအဝိုင်းထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး လား...။"

"ဒါပေါ့ ဒါမှမဟုတ်ရင် လူတိုင်းက ကိုယ့်စီးပွားရေးနဲ့ကိုယ် အလုပ်များနေကြတာကို မိဘဆရာ အစည်းအဝေး တိုင်းကို ကိုယ်တိုင် လာပါ့မလား…။ သူဌေးကျင်းကို တွေ့နိုင်ဖို့အတွက်ပါပဲ...။"

"ဟုတ်တယ်…၊ ဟုတ်တယ်…။ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူဌေးကျင်းနဲ့ ရင်းနှီးပြီး ငါတို့ကို ကူညီ ပေးဖို့ သူ့ကို ပြောနိုင်ရင် ငါတို့ စီးပွားရေးလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာမှာ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ ဘူး...။"

အပေါ်ဝတ် ကုတ်အင်္ကျီအမည်းရောင်နှင့် လူဖြစ်သော သူဌေးကျင်းကို ထိုမိဘများက အလွန် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသူအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် လျန်ထျန်းတို့အနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို လုံးဝ မကြားဖူးကြ ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် လုံလောက်သော အဆင့်မြင့် အဆင့်အတန်းတစ်ခုတွင် မရှိသော ကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အယ်လ်မြို့တော် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအသင်း၏ အဓိကအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူများမှာ ယွမ်ထောင်ဂဏန်းခန့် ပိုင်ဆိုင်သည့် ကုမ္ပဏီများ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီ၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးမှာ တစ်ထောင်အောက်သာ ရှိပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ ယွမ်ရာဂဏန်း အနည်းငယ် မျှသာ ရှိရာ လျန်ထျန်း၏ စံနှုန်းများကို ပြည့်မီရန် အလှမ်းဝေးလွန်းနေပေသည်။

သို့သော် သာမန်လူများစွာအတွက် ဤသည်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ၏ အုပ်စုတွင် ပါဝင်နေပေသည်။ ကမ္ဘာ့ ကုန်ဈေးနှုန်းများ အဆတစ်သန်း မကျဆင်းမီက ၎င်းမှာ ဘီလီယံနီးပါးရှိသော ကုမ္ပဏီ၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးနှင့် ကိုးဂဏန်းရှိသော ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုများပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤလူတန်းစားမှာ အများအားဖြင့် အမောက်မာဆုံးနှင့် အထင်အမြင် အသေးဆုံး ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ထိုအထက်တန်းလွှာများသည် အများအားဖြင့် အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာတတ်ကြသည်။ ငွေရှာခြင်းသည် တစ် ကဏ္ဍဖြစ်သော်လည်း ဗိုက်ဝသွားသည်နှင့် ပါးစပ်ကို ပလွတ်ပလွတ်မြည်အောင် မလုပ်သင့်ကြောင်း သူတို့ သိကြပေသည်။

သို့သော် ဤသူဌေးကျင်းနှင့် လွန်ကဲသော အထက်စီးဆန်မှုများရှိသည့် ထိုမိဘများမှာ ပါးစပ်ကို ပလွတ်ပလွတ် မြည်အောင် လုပ်ရုံသာမက ဆင်းရဲသားများ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ပင် တံတွေးထွေးချင်နေပုံ ရလေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရလဒ် နှစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

ပထမတစ်မျိုးမှာ ယနေ့ခေတ်တွင် သူတို့ မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်လူ များက သူတို့အပေါ် မောက်မာစွာ ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအရာကို ပြန်လည် မပြောဆိုရဲကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ မကြုံတွေ့ရသေးသော ဒုတိယတစ်မျိုးမှာ သူတို့ကို အပြည့်အဝ သာလွန်လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် အမှန်တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်သောသူပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို မကြုံတွေ့ရသေးသည့် ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ ထိုအမှန်တကယ် အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ် များသည် လူမှုအဆင့်အတန်းဟူသော ရေခံကျုံးတစ်ခု ရှိတတ်သောကြောင့် သူတို့၏ လူတန်းစားပြင်ပရှိ လူများနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်သွယ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂျက်မားနှင့် မားထိန်တို့ကို လူတိုင်းသိကြသလိုမျိုး မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူတို့နှင့် အမှန်တကယ် တွေ့ဆုံပြီး ဆက်သွယ်နိုင်သူ ဘယ်လောက်ရှိပါသနည်း။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် တွေ့ဆုံချင်သူများ ရှိနေသည်ကို ထားလိုက်ပါတော့ သာမန်လူများ လုံးဝ မသိသော အမည်နာမ များရှိသည့် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များစွာလည်း ရှိနေပေသည်။ ဤသည်က သူဌေးကျင်းကဲ့သို့ လူများကို သာမန် လူများအပေါ် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စေခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က လျန်ထျန်းနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့ခြင်းကသာ နှမြောစရာ ကောင်းနေတော့သည်…။