အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉)

ထူးဆန်းသော အမှာစာ (ငါ့ချစ်သူကောင်မလေးကို ပညာပေးဖို့ ကူညီပေးပါ)

မိမိ၏ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုတန်ဖိုးကို နားလည်သွားပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် ဘဝင်မြင့်မသွားဘဲ စိတ်ကို တည်ငြိမ် စေကာ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါက အခုဆိုရင် အစစ်အမှန် မီလီယံနာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း...။"

"ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုက ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ရှယ်ယာတွေထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာမို့ လောလောဆယ်တော့ ထိလို့ မရသေးဘူး...။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီရှယ်ယာတွေက ကြက်မတွေလိုပဲလေ….၊ ငါက ဒီကြက်မတွေ ဥဥဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ဥဥမယ့်ကြက်မကို သတ်စားဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ...။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ဆိုရင်ပဲ အရမ်းကောင်းနေပါပြီ…။ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အမြတ်ဝေစု သုံးသိန်းခြောက်သောင်း ရတယ်ဆိုတာက ငါ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အလွန် အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ...။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လုံးလုံး ငါက နေ့ရောညပါ အစားအသောက်တွေ ပို့နေခဲ့ရပြီး ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်လကို ယွမ်တစ်သောင်းလောက်ပဲ ရခဲ့တာ...။"

"အများဆုံးရရင် တစ်နှစ်ကို တစ်သိန်းခွဲကနေ တစ်သိန်းခြောက်သောင်းလောက်ပဲ ရမှာဖြစ်ပြီး နှစ်နှစ်ဆိုရင် အများဆုံး သုံးသိန်းပေါ့...။"

"ငါ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကနေ ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်က မူလ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုထက် ပိုများနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့တာပဲ...။"

"ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်က ယွမ်တစ်သန်းတန်တဲ့ အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်ယူဖို့ပဲ ဒီလို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ငါက သုံးပုံတစ်ပုံကို ပြီးမြောက်နေပြီပဲ...။"

"တကယ်လို့ ငါသာ ဆက် ကြိုးစားပြီး အရည်အသွေးမြင့် ကုမ္ပဏီတွေမှာ ဆက်တိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသွားမယ်ဆိုရင် နှစ်နှစ်မတိုင်ခင်မှာတင် ပန်းတိုင်ကို ရောက်နိုင်မှာ သေချာတယ် ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြတာပေါ့...။"

ထိုသို့ဖြင့် လျန်ထျန်းသည် သူ၏ ရုန်းကန်ကြိုးပမ်းမှု ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။

သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ကုမ္ပဏီများသည် အုပ်စုလိုက် အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် ကောင်းမွန်သော သံသရာ တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အတွက် အရှုံးပေါ်ရန်မှာ ခက်ခဲသွားလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ အလုပ်အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားပြီး ကျန်သည်များကို ကျွမ်းကျင်သူများထံ လွှဲအပ်ထားလိုက်လေသည်။

လျန်ထျန်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ အစားအသောက် ပို့ဆောင်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကုန်ဈေးနှုန်းများ အဆတစ်သန်း ပြုတ်ကျသွားခြင်းနှင့်အတူ ယခုအချိန်အထိ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသေးပေ။

အစားအသောက်ပို့ဆောင်ခြင်းအတွက် လျန်ထျန်း၏ ကော်မရှင်ခမှာသာ ထိခိုက်မှုမရှိသော တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်သည်။ အစားအသောက်ပို့ဆောင်ခြင်းထက် မည်သည့်အရာက ပို၍ အကျိုးအမြတ် များနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချက်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းကပင် စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီ ရာပေါင်းများစွာနှင့် တန်ဖိုး ညီမျှနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် အလုပ်တိုင်းတွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲများ ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး လျန်ထျန်းသည် နောက်ထပ် ထူးဆန်း သော ဖောက်သည်တစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြန်လေသည်။

တစ်နေ့တွင် လျန်ထျန်းသည် မှတ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်သော အမှာစာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။ ၎င်းတွင်

[ငါ ငါ့ချစ်သူကောင်မလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်ထားတယ်...၊ ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်နေတာမို့ ပို့ဆောင်ရေးသမား အစ်ကိုက သူမကို ပညာပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား...။]

မှတ်ချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် ကိုယ်ပိုင် မက်ဆေ့ချ်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ရယ်ချင်စိတ်နှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ ရောယှက်လျက် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလူက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ သက်ပြင်းချရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး…။ ငါတို့ ပို့ဆောင်ရေး သမားတွေအတွက်တော့ ခက်ခဲတာပေါ့…၊ တကယ်ကို မလွယ်ဘူး...။"

"သူပြောတဲ့ စကားတွေအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးက အရမ်းကို ကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်...။ သူကိုယ်တိုင် မသွားရဲဘဲ ငါတို့ ပို့ဆောင်ရေးသမားတွေကို သွားခိုင်းနေတာကိုး...။"

"ဒါပေမဲ့လည်း...၊ ကောင်းပြီလေ…။ သူက ပို့ဆောင်ခကို တိုးပေးထားတာကို ထောက်ထားပြီး သူ့ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပြီး သူ့ကောင်မလေးကို ပညာပေးလိုက်ရတာပေါ့...။"

ပထမဦးစွာ လျန်ထျန်းသည် အစားအသောက် သွားယူခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ အန်နီမေးရှင်း ဇာတ်ကောင် အမျိုး မျိုးဖြင့် ကွတ်ကီးများ ပြုလုပ်ရောင်းချသော အန်နီမေးရှင်း အပြင်အဆင်ဖြင့် ကွတ်ကီးဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လေ သည်။

ကွတ်ကီး သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျန်ထျန်းသည် အမှာစာ၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ ပြီး မကြာမီ သတ်မှတ်ထားသော တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူသည် တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက် လေသည်။

အစားအသောက်ပို့ဆောင်သူ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးမှာ ခေတ္တမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး နောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ အစားအသောက် မမှာထားဘူး...။"

လျန်ထျန်းက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ညီမလေးရဲ့ ချစ်သူက ညီမလေးအတွက် မှာပေးထားတာပါ…။ ပြီးတော့ ညီမလေးကို စကားအနည်းငယ် ပါးပေး ဖို့လည်း တောင်းဆိုထားပါတယ်...။"

သို့သော် လျန်ထျန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် မိန်းကလေးက တံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ခုခု ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက တောင်းပန်ချင်နေတာလား တောင်းပန်နေလည်း အလကားပဲ...။"

"သူက နှုတ်ခမ်းနီ အရောင်ကိုတောင် မှားဝယ်လာသေးတယ်…။ ငါ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ် ဘူး...။"

မိန်းကလေးက တံခါးကို ပိတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လျန်ထျန်းသည် သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ် ယူကာ တံခါးအလယ်တွင် ခုထားလိုက်လေသည်။

"သူ ညီမလေးကို ပေးစရာ တစ်ခုခု ရှိသေးတယ်…၊ အနည်းဆုံးတော့ ညီမလေး ဖွင့်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့...။"

သေတ္တာ နှစ်လုံးစလုံးမှာ လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားပြီး ထိုအရာကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးက တံခါးကို တစ်ဖန် ပြန်ဖွင့်လိုက်ကာ သေတ္တာ နှစ်လုံးကို လုယူသွားလေသည်။

"လက်ဆောင်ပေးပြီး ငါ့ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရအောင် ကြိုးစားနေတာလား…။ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လှည့်ကွက်ပါပဲ ငါ လက်ခံလိုက်ရင်တောင် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ချင်မှ ခွင့်လွှတ်မှာ...။"

"ဒါပေမဲ့လည်း...၊ ဖွင့်ကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်…၊ ငါ အကြိုက်ဆုံး အလှကုန်ပစ္စည်း ဒါမှမဟုတ် အိတ်ဆိုရင် တော့ သူ့ကို လောလောဆယ် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်လို့ ရတယ်...။"

အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို အံ့မခန်း အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိကြလေ သည်။

တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူမကို အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့် တွင် လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြန်လေသည်။

သို့သော် သူမ ပထမဆုံး သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းရှိ အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ခဲယဉ်းသွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေတ္တာထဲတွင် သူမ မျှော်လင့်ထားသော အလှကုန်ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် အိတ်များ အစား သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားသော ကွတ်ကီးတန်းရှည်ကြီး နှစ်ခု...။ အာထရာမန်း ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် စုစုပေါင်း အခုနှစ်ဆယ် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သုံးစက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လျန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပို့ဆောင်ရေးသမား အစ်ကို...၊ အစ်ကို နေရာမှား ပို့မိတာ မဟုတ်ဘူးမလား…။ ဒါတွေ အားလုံးက ဘာတွေ လဲ...။"

မိန်းကလေး၏ လေသံတွင် ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်ကို ကြားသော်လည်း လျန်ထျန်းသည် ဖောက်သည်က သူ့ကို ပြောခိုင်းထားသည့်အတိုင်း ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို ပို့တာ မမှားပါဘူး…၊ ဒါတွေက အာထရာမန်း အပြင်အဆင် ကွတ်ကီးတွေပါ…။ ညီမလေးရဲ့ ချစ်သူက ဘယ်တစ်ခုက တီဂါ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တစ်ခုက တာရို ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ညီမလေးကို ရှာခိုင်းလိုက်တာပါ...။"

"အော်...၊ စကားမစပ် ညီမလေးကို အသိပေးချင်တာက အာထရာမန် တီဂါနဲ့ အာထရာမန် တာရို ကွတ်ကီးတွေ ထဲမှာ ညီမလေး အကြိုက်ဆုံး နှုတ်ခမ်းနီကို ဝှက်ထားတယ်တဲ့...။"

"ဒါပေမဲ့ ညီမလေးမှာ အခွင့်အရေး နှစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ် ညီမလေး အမှန် မရွေးချယ်နိုင်ရင် နှုတ်ခမ်းနီ ရမှာ မဟုတ်ဘူး…။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပါ...။"

မိန်းကလေးသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အာထရာမန် ကွတ်ကီးများကို ပြန်ကြည့်ကာ စတင် စဉ်းစား လိုက်လေသည်။

"ဒါက တချို့နေရာတွေမှာ မူရင်းနဲ့ တူတယ် ဒါပေမဲ့...။ ဒါတွေ အားလုံးက အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား...။"

"ငါ အာထရာမန်း ကို တစ်ခါမှ မကြည့်ဖူးသလို အာထရာမန်း ကိုလည်း မကြိုက်ဘူး...။ ဘယ်တစ်ခုက ဘာလဲ ဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ…၊ သူက တမင်သက်သက် ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး လား...။"

သူမ ဆက်ပြောနေရင်း ဒေါသပြန်ထွက်လာကာ အာထရာမန် ကွတ်ကီးအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ချိုးဖဲ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။ သူမသည် အတွင်းရှိ နှုတ်ခမ်းနီကိုသာ လိုချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ထျန်းက သူမကို အချိန်မီ တားဆီးလိုက်ပြီး သေတ္တာကို ပြန်လုယူလိုက်လေသည်။

"ညီမလေးရဲ့ ချစ်သူက ဒီအမှာစာကို တင်ခဲ့တဲ့ ဖောက်သည် ဖြစ်ပြီး အစ်ကိုက သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ရမှာပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ရွေးချယ်မှု လုပ်ပေးပါ...။"

မိန်းကလေးမှာ လွန်စွာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကွတ်ကီး နှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ချိုးဖဲ့လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားမရှိတော့ပေ။

ထို အာထရာမန် ကွတ်ကီး နှစ်ခုမှာ သာမန် ကွတ်ကီးများသာ ဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် မည်သည့်အရာမျှ ဝှက်ထား ခြင်း မရှိနေခဲ့ပေ။

လျန်ထျန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး…၊ ညီမလေး ရွေးချယ်မှု မှားယွင်းသွားပါတယ်…။ ဒီနှစ်ခုက တီဂါနဲ့ တာရို မဟုတ်ဘဲ ဆဲဗင်း နဲ့ အေ့စ် ပါ...။"

မှန်ကန်သော သေတ္တာကို ရွေးချယ်ရန် ပျက်ကွက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် ဒေါသပြန်ထွက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လျန်ထျန်းက နောက်ထပ် သေတ္တာတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ညီမလေးမှာ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ရှိပါသေးတယ်…။ ဒီနေရာမှာ ဝမ်းပိစ် အပြင်အဆင် ကွတ်ကီးတွေ ရှိပါတယ်….။ ကျေးဇူးပြုပြီး လူဖီ နဲ့ ချော့ပါ ကို ရွေးပေးပါ...။"

"ညီမလေးသာ မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ရင် နှုတ်ခမ်းနီကို ရနိုင်ပါသေးတယ်…။ ဒီဇာတ်ကောင်တွေ အားလုံးက မတူညီကြတာမို့ သိပ်တော့ မခက်ခဲလောက်ပါဘူးနော်...။"

အခွင့်အရေး ရှိသေးကြောင်း ကြားသောအခါ မိန်းကလေးသည် ဝမ်းပိစ် အပြင်အဆင် ကွတ်ကီးများကို ကြည့် လိုက်လေသည်။

ကွတ်ကီးတန်း နှစ်ခုလုံးနှင့် ကွတ်ကီး အခုနှစ်ဆယ် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အခွင့်အရေးမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကောင်လေး အများစုအတွက်မူ ဤသည်မှာ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မိန်းကလေးက ၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင်မူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက ပိုပိုပြီး ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလာတာပဲ...။"

"ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးပြီး တောင်းပန်ချင်တာ ဒါမှမဟုတ် ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းချင်တာဆိုရင် ငါ့ကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်ရုံပဲလေ….၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေရတာလဲ...။"

"ဒီအရာတွေ အားလုံးက ငါ့အတွက်တော့ အတူတူပဲ…၊ ငါ ခန့်မှန်းရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်...။ ဒါနဲ့ ဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်...။"

မိန်းကလေးသည် နောက်ထပ် နှစ်ခုကို ကျပန်း ရွေးချယ်လိုက်သော်လည်း သူမ ချိုးဖဲ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ဘာမျှ မရှိနေခဲ့ပေ။

လျန်ထျန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး…၊ ညီမလေး ထပ်ပြီး ရွေးချယ်မှု မှားသွားပြန်ပြီ…။ ဒီနှစ်ခုက ရော်ဘင် နဲ့ နာမီ ဖြစ်နေတာမို့ နှုတ်ခမ်းနီကတော့...။"

လျန်ထျန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် မိန်းကလေးမှာ ဒေါသထွက်ကာ ရှက်ရွံ့သွားလေသည်။

"သူက ငါ့ကို ကစားနေတာပဲ…၊ သူက ငါ့ကို နှုတ်ခမ်းနီပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး…။ အစ်ကို ပြန်သွား ပြီး ငါနဲ့ လမ်းခွဲမယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ...။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးက တံခါးကို တစ်ဖန် ပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် လျန်ထျန်းသည် တံခါးကို အချိန်မီ ထပ်မံ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ကွတ်ကီး အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ချိုးဖဲ့ကာ နှုတ်ခမ်းနီများကို ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

နှုတ်ခမ်းနီများကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးမှာ တံခါးကို ကိုင်ထားသော လက်အားကို သိသိသာသာ လျှော့ချ လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လျန်ထျန်း လက်ထဲရှိ နှုတ်ခမ်းနီများထံတွင် ကပ်တွယ်နေတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လျန်ထျန်းက နှုတ်ခမ်းနီများကို သူမထံသို့ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး မှားယွင်းစွာ ရွေးချယ်ခဲ့ပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ ချစ်သူကတော့ နှုတ်ခမ်းနီ အားလုံးက ညီမလေးအတွက်ပဲလို့ ပြောထားပါတယ်...။"

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဝါသနာတွေ၊ အားသာချက်တွေ ရှိသလို အားနည်းချက်တွေလည်း ရှိတယ်ဆိုတာကို ညီမလေး နားလည်စေချင်လို့ သူက ဒီလိုလုပ်လိုက်တာပါ...။"

"သူ့အမြင်မှာတော့ နှုတ်ခမ်းနီ အရောင်တွေက ညီမလေး အမြင်မှာ ဒီကွတ်ကီးတွေလိုပဲ ဘာကွာခြားလဲဆိုတာကို လုံးဝ မခွဲခြားနိုင်ဘူးလေ...။"

"ဒါပေမဲ့ ညီမလေးက သူ့ရဲ့ အကြိုက်တွေကို နားမလည်ပေးနိုင်လို့ သူက ညီမလေးကို အပြစ်မတင်ပါဘူး…။ ဒါကြောင့် သူက ညီမလေး အကြိုက်ဆုံး နှုတ်ခမ်းနီ အရောင်တွေကို မခွဲခြားနိုင်လို့လည်း သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါ နဲ့လို့ မှာလိုက်ပါတယ်...။"

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် မိန်းကလေးမှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားလေသည်။

ငါးစက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် သူမသည် လက်လှမ်းကာ နှုတ်ခမ်းနီများကို ယူလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ...၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်လို့ အစ်ကိုက သူ့ကို ပြောပြပေးပါ...။"

"နောက်တစ်ခါ ကျွန်မ တစ်ခုခု လိုချင်ရင် သူ ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုအောင်၊ ပြဿနာတွေ ထပ်မဖြစ်အောင် သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်ပါမယ်...။"

ထိုသို့ဖြင့် ထူးဆန်းသော ဤအမှာစာကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤဖြစ်စဉ်မှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသကဲ့ သို့ ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခင်က ထူးဆန်းသော အမှာစာများနှင့် မတူဘဲ ဤအမှာစာမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဇာတ်သိမ်းတစ်ခု ရှိခဲ့လေသည်။

သူ၏ ချစ်သူကောင်မလေးက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ ဖောက်သည်မှာ လွန်စွာ ဝမ်းသာသွားပြီး လျန်ထျန်းကို ဘောက်ဆူး ပေးခဲ့လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖောက်သည်များထံမှ ဘောက်ဆူးပေးခြင်းက လျန်ထျန်း၏ အကောင့်တွင် မည်သည့် မူမမှန်မှု ကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာ့ကုန်ဈေးနှုန်း ကျဆင်းမှု၏ သက်ရောက်မှုကိုလည်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ထူးဆန်းသော အမှာစာများ အားလုံးက ဤကဲ့သို့သာ ဖြစ်မည်ဆိုပါက လျန်ထျန်း အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို လက်ခံရသည်မှာ အတော်လေး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းပေသည်။ အားစိုက်ထုတ်မှု များစွာ လိုအပ်သော်လည်း သူ သည် ငွေများစွာ ရရှိပြီး အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာလည်း ကောင်းလှသည်။

ဆွဲငင်အား နိယာမ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် လျန်ထျန်းသည် နောက်ထပ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းသော အမှာစာ တစ်ခုကို အမှန်တကယ် လက်ခံရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူ၏ ချစ်သူကောင်မလေးကို လက်ဆောင်ပေးချင်သော အခြား ဖောက်သည်တစ်ဦးထံ မှ ဖြစ်ပြီး မှတ်စုတွင် ရေးထားသည်မှာ...

[ဒီအမှာစာကို လက်ခံမယ့်အတွက်...၊ ဒါက ငါ အချိန်အကြာကြီး လိုက်ခဲ့ရတဲ့ ကောင်မလေးအတွက် လက်ဆောင်ပါ…။ လက်ဆောင်က အတော်လေး သာမန်ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီအရာကို အထူးတလည်နဲ့ အမှတ်ရစရာဖြစ်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…၊ ကျေးဇူးပါ...။]

အမှာစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် ၎င်းကို သွားရောက် ယူဆောင်ခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ စတာ လင်ငွေ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နားကပ်တစ်ရံ ဖြစ်လေသည်။

လက်ဆောင်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း သေချာ စဉ်းစားရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီဇိုင်းမှာ အလွန် လှပပြီး မိန်းကလေးများ နှစ်သက်မည့် အမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရာများက လျန်ထျန်းကို ပြဿနာများစွာ ကြုံတွေ့စေခဲ့လေသည်။

"သူမကို အထူးတလည်နဲ့ အမှတ်ရစရာဖြစ်အောင် ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ ဘယ်လို ပေးရမလဲ...။"

"ကြီးမားတဲ့ ပွဲစဉ်တစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ…။ ဒီအမှာစာကို ပို့ဖို့ နာရီဝက် ပဲ အချိန်ရတာမို့ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး...။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း သွားပို့ပြီး စကားကောင်းလေး အနည်းငယ် ပြောရုံနဲ့တော့ အရမ်းကို လွယ်လွယ်လုပ်ရာကျ လွန်းတယ်…။ တခြားသူတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အဲဒီလို မလုပ်သင့်ဘူးလေ…၊ ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ...။"

"ဟေး...၊ ငါ စဉ်းစားလို့ ရပြီ...။"

ဆယ်မိနစ်ကျော် အကြာတွင် လျန်ထျန်းသည် ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လျက် အမှာစာ၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။ မကြာမီ မိန်းကလေးတစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်လာပြီး လျန်ထျန်းကို ဇဝေဇဝါ အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ရင်းနှီးနေသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်လေ သည်။

"ကျွန်မ အစားအသောက် မမှာထားပါဘူး...။"

လျန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်...။