အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) - ဒေါသအလျဉ်းသင့်သော ဝါဂွမ်းရောင် ဖျံနက်

"ထန်း..."

ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းက လင်းထျန်ဟောင်၏ လျှပ်စီးကြိုးသွယ် လေးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ

မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။ လင်းထျန်ဟောင်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ ဤသူမှာ

သူ၏ အမဲလိုက်မှုလမ်းကြောင်းကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပင်။ ထိုသူမှာ

စကားမဆိုဘဲ ဓားမြှောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်ပတ်၍ နောက်တစ်ကြိမ်

ထိုးသွင်းလာပြန်သည်။ လင်းထျန်ဟောင်သည်

လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ယိုင်ပေးလိုက်ပြီး "သစ်ပင်ဘုရင် ဝတ်စုံ" ကို

ချက်ချင်း အစားထိုး ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဝတ်စုံ၏ အာနိသင်ကြောင့် သူ၏ ခုခံအားနှင့်

သက်စောင့်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွား၏။

လင်းထျန်ဟောင်သည် ဘေးသို့ လှိမ့်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုသူမှာ ရုတ်တရက်

ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရိုး အရိပ်ခိုခြင်းမဟုတ်၊

"အရိပ်ကွယ်ခြေလှမ်း" ဟုခေါ်သော အဆင့်မြင့်

တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရန်သူ၏ အရိပ်ထဲတွင်

ပုန်းကွယ်ရင်း အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း အဲဒီနည်းကို သုံးနေတာပဲ" လင်းထျန်ဟောင်က အေးစက်စက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လုပ်ကြံသူ အံ့အားသင့်သွားချိန်တွင် လင်းထျန်ဟောင်က နောက်သို့ပင် မလှည့်တော့ဘဲ

လေးကို ခြေထောက်နှင့် ကွေးဆွဲ၍ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

"ရွှစ်..."

မြှားတံမှာ လေထုကို ခွဲထုတ်၍ လုပ်ကြံသူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွား၏။ -၁၃၅၂။

တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုသူမှာ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်။ လင်းထျန်ဟောင်သည်

ထိုလုပ်ကြံသူကို လှည့်ကြည့်ခြင်းပင် မပြုတော့ဘဲ

ရွာအစွန်ရှိ "ကဗျာဆရာ" ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ဤကဗျာဆရာမှာ

အသွင်ယူထားသော ဝါဂွမ်းရောင် ဖျံနက်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း

လင်းထျန်ဟောင် ကောင်းစွာ သိသည်။ သူသည်

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်တွင်

ပုန်းကွယ်ကာ လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ သူ၏

လက်ချောင်းများမှာ လေးကြိုးကို အကြိမ်ကြိမ် လိမ်ယှက်၍

လှည့်ပတ်လိုက်၏။

"ရွှစ်..."

မြှားတံမှာ လေထဲတွင် ကွေးညှတ်သွားပြီး ကဗျာဆရာကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသည်။ ဤသည်မှာ

"လိမ်ယှက်မြှားနည်း" ဖြစ်သည်။ လေးကြိုးကို လိမ်ယှက်ထားခြင်းဖြင့် မြှားတံကို

လေထဲတွင် လည်ပတ်စေကာ လမ်းကြောင်းကို အလိုရှိရာသို့ ကွေးညှတ်စေသည်။

ကဗျာဆရာမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခုန်ပျံကာ လင်းထျန်ဟောင်ဆီသို့

အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သို့သော် လင်းထျန်ဟောင်က

မြှားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဆက်တိုက်

ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ကဗျာဆရာမှာ မြေပြင်သို့

ပြန်မကျရောက်နိုင်တော့ဘဲ လေထဲတွင်ပင် ပိတ်မိနေတော့သည်။

ကဗျာဆရာသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက်

ကြီးထွားလာပြီး သုံးမီတာကျော် မြင့်မားသော ဝါဂွမ်းရောင်

ဖျံနက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် အဆင့် ၁၅ ရှိ ကြေးအဆင့်

ဘော့စ်တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး သက်စောင့်စွမ်းအားမှာ

၁,၂၅၃,၀၀၀ အထိ ရှိသည်။

ထိုဖျံနက်ကြီးမှာ ပုံမှန် တိုက်ခိုက်အား ၈၁၃ ရှိရုံသာမက "ဝါတောင်တန်း၏

ထင်ယောင်ထင်မှား"၊ "အရိပ်မဲ့ ရွေ့လျားခြင်း"၊

"စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း"၊ "ရူးသွပ်ခြင်း" နှင့် "စိတ်ဝိညာဉ်

ထိန်းချုပ်ခြင်း" ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကျွမ်းကျင်မှုများကို

ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

“