အခန်း (၂၄၇-၂၄၈)

အခန်း (၂၄၇)

တိတ်ဆိတ်မှု...

ရဲချီယန်ထံမှ သေချာရေရာသော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် မွန်ရိုးဂျီနာက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာခဲ့လေ၏။

"ဒီအကြောင်းကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့"

"အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီလူလိမ်မ ကျူရှင်းထူကို ပိုပြီး မပြောပြရဘူး"

"မောင်လေး ပြောခဲ့တဲ့ အလင်းတန်းကြီးကတော့ လွင်တီးခေါင်ပြင်ထဲက လုယူသူ ပဲ"

"အဲ့ဒါက အဆင့်မြင့် ပလက်ဖောင်းတွေထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူတွေ ရှိနေတဲ့ လွင်တီးခေါင်ပြင်မှာပဲ ထွက်ပေါ်လာတတ်တာ။ အဲ့ဒါက အဲ့ဒီ အလင်းကြိုးမျှင်တွေကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရထား ဒါမှမဟုတ် ရထားမောင်းနှင်သူဆီမှာ ရှိနေတဲ့ မော်ဂျူး၊ ပစ္စည်း ဒါမှမဟုတ် ပါရမီစွမ်းရည် တစ်ခုခုကိုတောင် ကျပန်း လုယူသွားတတ်တယ်"

လုယူသူ ဟုတ်လား။

လွင်တီးခေါင်ပြင်ထဲမှာ ဒီလို ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေတာပဲ။

"ဒါပေမဲ့..."

မွန်ရိုးဂျီနာ၏ လေသံက ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"ဒီလိုအရာမျိုးက သာမန် ရထားမောင်းနှင်သူတွေအတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အစ်မတို့လို လူတွေအတွက်ကတော့ ဝမ်းသာစရာ အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုပဲ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုယူသူကို သုတ်သင်နိုင်သရွေ့ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ရရှိနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက အမြင့်ဆုံးအဆင့် ပလက်ဖောင်း ကမ္ဘာတွေမှာတောင် အလွန် ရှားပါးတယ်လေ"

ထိုသို့ပြောလိုက်ရင်း...

ပုဝါဖုံးအုပ်ထားသော သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မောင်လေးအတွက် ပစ္စည်းတချို့ ဆုံးရှုံးသွားရတာက အရမ်းနာကျင်ရလိမ့်မယ်ဆိုပေမဲ့ မောင်လေးက ငယ်ရွယ်သေးပြီး အများကြီး မဖြတ်သန်းခဲ့ရသေးဘူးလေ။ နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် ပလက်ဖောင်း အနည်းငယ်လောက်ကို ထပ်ပြီး ဖြတ်သန်းပြီးတော့ ဆက်လက် ကြီးထွားလာပါဦး။ နောက်တစ်ခါ လုယူသူနဲ့ ထပ်တွေ့တဲ့အခါ မောင်လေး သေချာပေါက် သုတ်သင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်"

နောက်တစ်ခါ ဟုတ်လား။

နောက်တစ်ခါ ဆိုတာ ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှိလာခဲ့ရင်တောင် အဲ့ဒီ အလင်းတန်းကြီးတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမ ပြောခဲ့သော လုယူသူမှာ သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ရဲချီယန်က သူမအား မပြောပြခဲ့ချေ။

ဖြစ်စဉ်က အတော်လေး ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း သူမပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆုံးဆုလာဘ်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှ၏။

ရဲချီယန်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မွန်ရိုးဂျီနာက သူ အရေးကြီးသော ပစ္စည်းတချို့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကြီး ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့ လွင်တီးခေါင်ပြင်က ဒီလိုပါပဲ။ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားနေရပေမဲ့ တစ်ခုခုကိုတော့ အမြဲတမ်း ချန်ထားရစ်ခဲ့ရစမြဲပဲ။ အဆက်မပြတ် ပိုမို အစွမ်းထက်လာဖို့ကသာ အရေးကြီးတာ။ မောင်လေး လုံလောက်အောင် အစွမ်းထက်လာတဲ့အခါ လုယူသူနဲ့ ဘယ်တော့များ ထပ်တွေ့ရမလဲဆိုပြီး တွေးလာမိလိမ့်မယ်"

သိသာထင်ရှားစွာပင် သူမက နားလည်မှုလွဲနေခဲ့ချေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ရဲချီယန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းပြရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

မေးခွန်းကို ဖြေဆိုပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြား · မေးခွန်းသုံးခု ပေါ်တွင် အလင်းစက်လေးတစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။ နောက်ထပ် နှစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ရဲချီယန်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဒုတိယမေးခွန်းကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးရှန်ချင်း... လွင်တီးခေါင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တဲ့သူ၊ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"

မွန်ရိုးဂျီနာက သူ ဤမေးခွန်းကို မေးလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ ဟုတ်လား အင်း... အစ်မ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအကြောင်းတော့ ကြားဖူးတယ်"

"သူက အရမ်းတော်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အစ်မကတော့ သူ မောင်လေးလောက် တော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ပေမဲ့ အဲ့ဒီခေတ်တုန်းကတော့ သူက သေချာပေါက် လူအများဆုံး စောင့်ကြည့်ခံခဲ့ရတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူပဲ"

"သူ့ရဲ့ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် အင်အားစု အများအပြားက အချင်းချင်း မယုံသင်္ကာဖြစ်မှုတွေကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကြပြီး သူတို့မှာရှိသမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ထုတ်ယူကာ လွင်တီးခေါင်ပြင်ကို သူ ဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် ကူညီပေးချင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူက အရမ်းကောင်းတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း ရှိခဲ့တယ်။ အင်း ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ သူက အစ်မတို့ရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အဖွဲ့အစည်း ခေါင်းဆောင်နဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် လူမျိုးပဲ"

"နောက်ဆုံးမှာ သူ ကျရှုံးသွားဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ကျရှုံးသူလို့ မသတ်မှတ်ခဲ့ကြဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ပြီးကတည်းက လွင်တီးခေါင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်မယ့်အကြောင်းကို ဘယ်သူမှ သိပ်ပြီး ထုတ်မပြောကြတော့တာပဲ ဟား ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ အိမ်ပြန်ချင်သူတွေ လို့ ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေက ရထားမောင်းနှင်သူတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်ဖို့ ဘယ်လို စွမ်းရည်တွေကို အားကိုးနေကြတာလဲ ဆိုတာကို အစ်မလည်း အရမ်း သိချင်မိတယ်"

"အော် ဒါနဲ့ ကျိုးရှန်ချင်းရဲ့ ရထားက ဆော်လမွန် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာလေ အင်း... အစမှတ်က... မူလ ဆော်လမွန် မြို့တော်ရဲ့ တတိယအလွှာ ဂိုဏ်း ဘူတာရုံမှာလို့ ထင်တယ် ဟုတ်လား"

အတော်လေး တော်တယ်ပေါ့လေ။

ရဲချီယန်က ထိုဒိုင်ယာရီထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည့်တိုင် ကျိုးရှန်ချင်းဟု အမည်ရသော လူငယ်လေးက တခြားသူများ၏ မျှော်လင့်ချက်များအပေါ် မည်မျှ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြောင်းကို ခံစားမိစေနိုင်ဆဲပင်။

မေးခွန်းသုံးခု ပေါ်ရှိ ဒုတိယမြောက် အလင်းစက်လေး လင်းလက်သွားလေ၏။ နောက်ဆုံး မေးခွန်း။

"အစ်မဂျီနာ အစ်မ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ လမင်းပန်း ကကော"

သူ စိတ်စွမ်းအားဖြည့် ဆေးရည် ဖန်တီးရန် လိုအပ်နေပေသည်။ အကယ်၍ သူ့တွင် ကြယ်သဲရွှေ မရှိသေးလျှင် လောစရာ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခု သူ့တွင် ၎င်းရှိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

"ဟီးဟီး စိတ်မပူပါနဲ့ အဲ့ဒီပန်းကို အစ်မ ရှာတွေ့ထားပြီးပါပြီ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရမ်း နုနယ်လွယ်လို့ ကြုံသလို ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးလို့ မရဘူးလေ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

တတိယမြောက် အလင်းစက်လေး လင်းလက်သွားလေ၏။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြား · မေးခွန်းသုံးခု က တည်ငြိမ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လာခဲ့သည်။

ဤအလင်းတန်းများက လေထုထဲတွင် ရထားဒင်္ဂါးများအဖြစ် ဆက်တိုက် စုစည်းသွားကြသည်။ ယခင်ကထက် စာလျှင် အရေအတွက်မှာ ဆယ့်နှစ်ပြားအထိပင် များပြားနေခဲ့၏။

"အို... ဒီတစ်ခါ မေးခွန်းတွေက အတော်လေး ကောင်းပုံရတယ် ဟီးဟီး မောင်လေး နောက်နောင် တခြားသိချင်တာလေးတွေ ရှိရင်လည်း အစ်မဆီ လာမေးလို့ ရပါတယ်နော်။ ဒါက အကန့်အသတ်မရှိ ကူညီပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မောင်လေးနဲ့ အစ်မ ကြားမှာ ပြီးမြောက်သွားတဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုတစ်ခုပါ"

"ဒီလိုပြောလိုက်ရင် မောင်လေး ပိုပြီး လက်ခံနိုင်လောက်ပြီ မဟုတ်လား"

ရထားဒင်္ဂါးများက သူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး တစ်ချက် လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်ရင်း မွန်ရိုးဂျီနာက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့လေ၏။

"အော် ဒါနဲ့ မောင်လေးရဲ့ ရထားက ဘယ်မှာလဲ။ ရထားတွေကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ ရိုင်ယန်ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်းထဲကလူက မကြာသေးခင်က ဒီကို ရောက်နေတယ်။ သူ မောင်လေးရဲ့ ရထားကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပေးတာကို လိုချင်လား။ အစ်မဆီမှာ အဆင့်မြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး လက်မှတ် တစ်ခု ရှိတယ်။ မောင်လေးက အဖွဲ့ထဲကို ဝင်တာ နောက်ကျတော့ အဲ့ဒီလူလိမ်မက မောင်လေးကို ဒီနှစ်အတွက် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခံစားခွင့် မပေးရသေးဘူးလေ"

အဆင့်မြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ဟုတ်လား။ ဒါက တကယ်ကို အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခံစားခွင့်ပဲ။

"ကျွန်တော် အရင်က တစ်ခါ လုပ်ဖူးတယ်၊ ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်မှာလေ။ အဲ့ဒါက... တခြားတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ"

"ဟင် အင်း..."

မွန်ရိုးဂျီနာက မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သော်လည်း အဆင့်မြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး လက်မှတ်ကို ထုတ်ပေးလာခဲ့သည်။

"ရပါတယ်"

"ဒီအရာက အစ်မအတွက် အသုံးမဝင်ဘူးလေ"

"ပြီးတော့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုဆိုတာ တစ်ကြိမ်တည်း လုပ်လို့ရတဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ"

ယူထားလိုက်တာ အဆိုးမရှိပါဘူး၊ အသုံးပြုဖြစ်၊ မဖြစ်ဆိုတာကတော့ နောက်ကိစ္စပေါ့။

ရဲချီယန်က ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး လက်မှတ်ကို ယူကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လုပ်ငန်းစဉ်ခုံ ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေဆဲဖြစ်သော အရည်စက်လုံးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဒါက အချိန်ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ"

"သုံးနာရီ အင်း မောင်လေးရဲ့ သွေးတစ်စက်ကို အရင်ချထည့်လိုက်လို့ ရပါတယ်"

"ဆေးရည်ဖန်တီးဖို့အတွက် လူရဲ့သွေး လိုအပ်တာလား ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးမလား"

ဒါက သိပ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရပုံ မပေါ်ဘူးလေ။

အကယ်၍ ကျူရှင်းထူကသာ သူ့ကို ဤသို့ လုပ်ခိုင်းခဲ့လျှင် ရဲချီယန်က အကြိမ်တစ်ရာလောက် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လူရဲ့သွေး မဟုတ်ဘူး အသုံးပြုမယ့်သူရဲ့ သွေးလေ"

"အဲ့ဒါကို ချထည့်လိုက်ရင် ဒီဆေးရည်ကို မောင်လေး တစ်ယောက်တည်းပဲ သောက်သုံးလို့ ရတော့မယ်"

"နည်းနည်းလောက် မျှော်လင့်ထားလိုက်ပါဦး ဒီဆေးရည်ရဲ့ အချောထည်က အစ်မ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စိတ်စွမ်းအား ကန့်သတ်ချက် အမှတ် ၂၀ ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်"

မျှော်လင့်ထားလိုက်ဦး ဟုတ်လား။

ရဲချီယန်က လုပ်ငန်းစဉ်ခုံ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း ကို လေဟာနယ် ကတ်ပြား သိုလှောင်ရုံ အတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ထို့နောက်ချက်ချင်းပင်။

သူက ထာဝရ ဖြတ်တောက်သူ ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ငွေရောင် အလင်းစက်လေးများ၏ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်လေ၏။ သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တစ်စက်မှာ လေထုထဲရှိ အရည်စက်လုံး၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

၎င်းပေါ်ရှိ အနီရောင်မှာ မူးယစ်ချင်စရာ ကောင်းသော ဝိုင်နီတစ်ခွက်အလား ပိုမို တောက်ပလာခဲ့၏။ တွန့်လိမ်နေသော စက်လုံးကြီးက လျှို့ဝှက်ချက်မြောက်မြားစွာကို သိမ်းဆည်းထားသည့်အလားပင်။

တစ်စက်စက်...

ထိတွေ့၊ အကဲဖြတ်ခြင်း...

[အမည်မသိ ဆေးရည်တစ်ခု၏ မူလပုံစံ]

[အချိန်ရေတွက်မှု ၂း၅၁း၁၃]

[မှတ်ချက် သင် ၎င်းအတွင်းသို့ စိတ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထပ်မံ ထည့်သွင်းနိုင်ကောင်း ထည့်သွင်းနိုင်လိမ့်မည်၊ အနည်းငယ်မျှသာ]

ဒီရှင်းလင်းချက်က... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ပြီးတော့ သူ ဘယ်လို ထည့်သွင်းရမှာလဲ။

ရဲချီယန်က ကျောက်စိမ်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ အတွေးနက်နေပုံရသော မွန်ရိုးဂျီနာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အရည်စက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက်။ သူက လက်ချောင်းထိပ်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မည်သူမျှ သတိမထားမိသော ရင့်မှိုင်းသည့် အပြာရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်စက ပုံမပေါ်သေးသော ဆေးရည်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၂၄၈)

တိတ်ဆိတ်မှု—

ဖြစ်လာမည်ဟု စိတ်ကူးထားခဲ့သော အရာအချို့မှာ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်းမှ ထုတ်ယူထားသော ထိုစိတ်စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းလေးမှာ ဆေးရည်၏ မူလပုံစံအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

၎င်းကို အကဲဖြတ်လိုက်ချိန်တွင်မူ ယခင် မှတ်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ရထား စနစ်တွင် ပြသခဲ့သည့် မှတ်တမ်းများ အားလုံးရှိနေလေ၏။ စောစောက ထိုစာကြောင်းမှာ ရှိနေဆဲပင်။

သို့ဆိုလျှင် စနစ်က အဘယ်ကြောင့် ထိုမှတ်ချက်ကို ထည့်သွင်းထားခဲ့ရသနည်း။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" မွန်ရိုးဂျီနာက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားလို့ပါ။ အော် အစ်မဂျီနာ သုံးနာရီတောင် ကျန်သေးတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် အပြင်မှာ အရင်သွားလမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် အစ်မ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း နှစ်ခုကကော"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အားလပ်နေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေလည်း လုပ်စရာ ဘာမှမရှိချေ။ သူ၏ ရထားမှာ သိုလှောင်မှု မေးထရစ် အတွင်း၌သာ ရှိနေဆဲပင်။ ဂိမ်းဆော့ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ လီဆက်နှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ဆော်လမွန် မြို့တော်၏ ပထမနှင့် ဒုတိယအလွှာရှိ နေရာအများအပြားသို့ သူ ရောက်ဖူးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

တတိယအလွှာသို့မူ သူ တစ်ခါမှ ရောက်ခဲလှပေသည်။

"အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေအတွက် အချိန်နည်းနည်း ထပ်ယူရဦးမယ်၊ စိတ်ချပါ မောင်လေး သဘောကျစေရပါမယ်"

စစ်ကြောရေးခုံရုံး၏ ကျောက်စိမ်းပလ္လင် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မွန်ရိုးဂျီနာက လိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စောစောကဟာက... စက်ယန္တရား သက်ရှိတစ်ခုလား။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်က သေချာပေါက် မနိမ့်ကျဘူး"

"နတ်ဆိုးတွေနဲ့ စက်ယန္တရားတွေ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းလား။ ဒါဆိုရင်တော့... ဒီဆေးရည်ကို အစ်မ အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု လုပ်လို့ရပြီ"

ဆေးရည်၏ မူလပုံစံဆီသို့ သူမက အကြည့်ပို့လိုက်လေ၏။

"ဟင်"

ရုတ်တရက် မွန်ရိုးဂျီနာက သူမရှေ့ရှိ ဆေးရည်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်၊ ဘာလို့ မော်ဂျူးကို အသက်သွင်းလို့ မရတာလဲ"

[ရထားမောင်းနှင်သူ မော်ဂျူး · ဆေးရည် ဖန်တီးခြင်း]

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် သူမဖန်တီးထားသော မည်သည့် ဆေးရည်ကိုမဆို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် ပြုပြင်မွမ်းမံနိုင်စွမ်း ရှိသင့်ပေသည်။ သို့သော် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ သူမရှေ့ရှိ ဤဆေးရည် မူလပုံစံအစုအဝေးမှာ၊ ဆေးရည် ဖန်တီးခြင်း မော်ဂျူးက ၎င်းနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

တစ်စုံတစ်ခုသော ပိုမိုမြင့်မားသည့် စွမ်းအားတစ်ခု၏ သီးခြားခွဲထုတ်ခြင်းကို ခံထားရသည့်အလားပင်။ သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာလို့လဲ" မွန်ရိုးဂျီနာက ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေ၏။

"မောင်လေးရဲရဲ့ သွေးကြောင့်များလား"

အယုတ္တိအရှိဆုံး ရှင်းပြချက်ပင်။ ဤတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"သူက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်လို့များလား"

"ဒါမှမဟုတ်..."

"မဟုတ်ဘူး သူက လူသားပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုက မပြောင်းလဲသေးဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဟား..." မွန်ရိုးဂျီနာ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

"ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်လဲ"

"မောင်လေးရဲနဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက"

"အရာအားလုံးက အရင်ကနဲ့မတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားသွားသလို အစ်မ အမြဲတမ်း ခံစားရတယ်"

"သူ ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ချင်နေမိပြီ"

"သူ ရှေ့ဆက်သွားမလား၊ နောက်ဆုတ်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရပ်တန့်သွားမလားဆိုတာကိုလေ ဟီးဟီး"

မွန်ရိုးဂျီနာ၏ ဓားသွားအစွန်းတွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြား · ကံကြမ္မာကြွေး ဆပ်ခြင်း က တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"အခု ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ အသက်က ငါ့အတွက် လုံလောက်တဲ့ တန်ဖိုးရှိနေလို့ ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ သံကြိုးတွေ ရှိနေတာ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်"

"ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက လုံလောက်အောင် ထူးခြားနေလို့များလား"

"အင်း..."

"ဒီကံကြမ္မာကြွေးကို ဆပ်ပြီးသွားရင် ဘယ်လို ဆုလာဘ်မျိုး ရနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်"

"ဒါပေမဲ့... ငါ သူ့အတွက် ဘာများ ထပ်လုပ်ပေးနိုင်ဦးမလဲ"

သူမ ဤသို့ တွေးတောကာ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့လေ၏။

ဆော်လမွန် မြို့တော် တတိယအလွှာ၊ ဂိုဏ်း ဘူတာရုံ။

စစ်ကြောရေးခုံရုံးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရဲချီယန်က ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သော မြင်ကွင်းနှင့် မတူညီဘဲ ဤနေရာတွင် အေးစက်စက် လေထုတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေခဲ့၏။ လမ်းမများပေါ်တွင် လူအများအပြား မရှိချေ။ နေ့လယ်ခင်း မဟုတ်ဘဲ သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

ရဲချီယန်က ကျေနပ်သွားလေ၏။

မျက်ရည်နီနှင့်အတူ အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သူ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ဝယ်ရန် မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် အသွင်ယူခြင်း မော်ဂျူး ရှိနေလေရာ အဝတ်ဗလာဖြစ်နေလျှင်ပင် အဝတ်အစား တစ်စုံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် လီဆက်မှာမူ သူမကို ဖန်တီးခဲ့ချိန်မှစ၍ ဤအိမ်အကူ ဝတ်စုံဖြင့်သာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ စတိုင်ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ခြင်းကလည်း ကောင်းမွန်ပေသည်။

အဝတ်အစားများက မဈေးကြီးချေ။ ဤကမ္ဘာတွင် စွမ်းရည်အပိုဆုများ မပါဝင်သော ပစ္စည်းများမှာ ဈေးကောင်းမရနိုင်ပေ။ ဂါဝန်အသစ် ဒါဇင်နှင့်ချီ ဝယ်ယူရန်အတွက် ရဲချီယန်က ဆော်လမွန် ဒင်္ဂါး တစ်ထောင်ကျော်သာ သုံးစွဲခဲ့ရလေ၏။

သူ မျက်နှာလိုက်၍ မရပေ။ မျက်ရည်နီကို ဆင့်ခေါ်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူမကိုလည်း အဝတ်အစားများ စမ်းသပ်ဝတ်ဆင်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရမည့် သုံးနာရီကို ကုန်ဆုံးစေခြင်းက အကြံဉာဏ်ဆိုးတစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ချေ။

ဒါပေမဲ့...

"အစ်ကို"

ရဲချီယန်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်မည့်သူ တစ်ယောက်မှ မသိချေ။

အော် တစ်ယောက်တော့ ရှိပုံရသည်။ သို့သော် ထိုကောင်လေးက ပစ္စည်းပို့သမားလေ၊ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေမှာလဲ။ သူက အနားကျယ် ကောက်ရိုးဦးထုပ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ မျက်ရည်နီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဆောင်းပေးလိုက်လေ၏။ သဘောကျသွားပြီး ၎င်းကို သိမ်းဆည်းတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ထိုအသံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"အစ်ကို ကျွန်တော်ပါ အစ်ကို"

ဟင်။

ဒီအသံက ဘာလို့ နည်းနည်း ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက တွေဝေစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို"

ရပ်ဆဲလ်လား။ ထို RUN ကုမ္ပဏီ ပစ္စည်းပို့သမားလား။

သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ မြို့တော်တွေကကော RUN ကုမ္ပဏီရဲ့ ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှုတွေကို လိုအပ်လို့လား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

"ရပ်ဆဲလ်"

"ဟုတ်တယ် ရပ်ဆဲလ်ပါ။ ဟေး အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးတာပဲ ဝမ်းသာလိုက်တာ"

ရပ်ဆဲလ်က ကပျာကယာ ပြေးလာပြီး ရဲချီယန်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ရဲချီယန်၏ အဝတ်အစား စမ်းသပ်ဝတ်ဆင်ရန် မော်ဒယ်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းခံနေရသော မျက်ရည်နီက ရုတ်တရက် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရပ်ဆဲလ်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေ၏။

ရပ်ဆဲလ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားသော်လည်း ဆိုင်ရှင်မှာမူ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။ ခေါင်းကို တစ်ချက်မျှ မော့ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ဖုန်းကိုသာ ဆက်လက် ဆော့ကစားရန် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားခဲ့သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးမိရင် မူလဈေးအတိုင်း လျော်ပေးလိုက်"

ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသော ပဋိပက္ခများမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

ရဲချီယန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်နီ၏ လက်ကို ဖိချလိုက်သည်။ သူက ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း ကို လေဟာနယ် ကတ်ပြား သိုလှောင်ရုံ ထဲမှ ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေ၏။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဤမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရပ်ဆဲလ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အဝတ်အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို သတိထားဟန်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ မျက်ရည်နီကိုလည်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံအနိမ့်ဆုံးဖြင့် တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

"တာဝန်တစ်ခုကြောင့်ပါ။ သူဌေးက ကျွန်တော်တို့ ဌာနေ တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုတွေကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ လူတွေကို ဒီကို ခေါ်လာတာ။ အထက်မှာ ရှိနေတဲ့ တစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်နိုင်သရွေ့ပေါ့"

သူက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လက်ညိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ ဆိုင်းငံ့နေသော စစ်ကြောရေးခုံရုံး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါကို ရှင်းပစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့က အနာဂတ်မှာ ဒီမြို့တော်ရဲ့ အဓိက ကောင်စီဝင် နေရာတစ်နေရာကို ရနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ ဌာနေလူမျိုးတွေအတွက် မြို့တော်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ဒါကို အစပြုမှုတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုလို့ရပြီလေ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့ကို NPC တွေလို ဆက်ဆံလို့ မရတော့ဘူး"

စစ်ကြောရေးခုံရုံးကို ဖျက်ဆီးမယ် ဟုတ်လား။

ဒီလောက်လေးနဲ့...

သူကလား။

စစ်ကြောရေးခုံရုံး၏ ကာကွယ်ရေးများ အားနည်းနေသည်ဆိုသော်ငြား၊ စစ်ကြောရေးမှူး အများစုက စူးစမ်းရှာဖွေရန်အတွက် လွင်တီးခေါင်ပြင်တွင် ကျန်ရှိနေခဲ့ကြသည် ဆိုသော်ငြား၊ အတွင်းရှိ လူအချို့မှာပင် ရပ်ဆဲလ်ကဲ့သို့ သာမန် အဆင့် ၇ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ဦး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

မကြာသေးမီက သူ့အား မွန်ရိုးဂျီနာထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော ဝေ့ယန်ကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရဲချီယန်က သူ၏ အဆင့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းခဲ့လေ၏။

အဆင့် သုံးဆယ့်သုံး။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဆိုသည်က ရထားမောင်းနှင်သူတစ်ဦး အစွမ်းထက်၊ မထက်ကို အမှန်တကယ် မထင်ဟပ်နိုင်ဘူးဆိုသော်ငြား ထိုအရာက မည်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသနည်းဆိုသည့် အပေါ်တွင် မူတည်ပေသည်။ အရေအတွက် အင်အားကကော။ ၎င်းမှာ အရေအတွက်က အမှန်တကယ် အရေးပါသော ကမ္ဘာများတွင်သာ အလုပ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်း သူဌေးလည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"

"မင်းတို့ရဲ့ အသေးစိတ် အစီအစဉ် မိတ္တူတစ်ခုလောက် ငါ့ကို ပေးလို့ရမလား ငါ သူဌေးအတွက် ပြန်လည် သုံးသပ်ပေးမယ်လေ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခဲ့ရင် မင်း သူဌေးကို သွားပြောလို့ရတာပေါ့"

"ပြီးတော့ ဘယ်သူတွေ လာကြသေးလဲ ငါ့ကို စာရင်းတစ်ခုလောက် ပေးပါလား ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲနိုင်အောင် သူတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေ ပါရင် ပိုကောင်းမယ်"

ရပ်ဆဲလ်က မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"ရပါတယ် အစ်ကို အစ်ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ပြန်သွားယူလိုက်ဦးမယ်"

ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း၏ စွမ်းအားကိုပင် အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"အော် စိတ်မပူပါနဲ့၊ တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မပြောပါဘူး"

အင်း... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သူ့ကို သတိပေးနေဖို့တောင် မလိုအပ်တော့ပေ။