အခန်း ၇၇၃

အခန်း (၇၇၃) မိုလော့မျိုးနွယ်၊ အမတနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ ဖရိုဖရဲကပ်ဘေး

စကြဝဠာ၏ အမှောင်ထု နက်ရှိုင်းသော နေရာ၌ လျှပ်စီးကြောင်းများသည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ရစ်ပတ်ပြန့်နှံ့သွားပေ၏။ မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်သည် လျှပ်စီးများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ချီတက်လာနေခဲ့သည်။ တောင်တန်းများနှင့် တူသော ဧရာမ အကြေးခွံများက အေးစက်စက် အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေ၏။

စကြဝဠာ၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဥက္ကာပျံများသည် ဥက္ကာပျံလမ်းကြောင်း တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းနေကြသည်။ ကျူရှီး နှင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ဥက္ကာပျံတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် ဟင်းလင်းပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ကြည့်ကာ အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြ၏။

"ဒီအရာက ဘာကြီးလဲ..."

"ဒီအငွေ့အသက်က အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း နှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ..."

"စကြဝဠာကြီးကို ဆုတ်ဖြဲနေသလိုပဲ..."

"ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲက စတင်တော့မှာများလား..."

ကျူရှီး ၏ ဘေးရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြပြီး အားလုံးမှာ အလွန် တင်းမာနေကြ၏။

ထိုက်ဝေ့ မဟာကမ္ဘာ ကို ပေါင်းစည်းပြီးချိန်မှစ၍ မြင့်မြတ်ခုံရုံး ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ထိုက်ဝေ့ မဟာကမ္ဘာ သို့ ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို သူတို့ ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် လာရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကျူရှီး သည် ဟင်းလင်းပြင်၏ အဆုံးရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ အငွေ့အသက်က သူမအတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

သို့ရာတွင် ဤဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သူ တစ်ဦး ရှိနေပေ၏။ ထိုသူမှာ ကုအန် ပင်တည်း။

ကုအန် က အန်ကျီကျိုက် အား သောင်းပြောင်း အထွတ်အထိပ် လက်ဝါး ၏ ဒုတိယမြောက် လက်ဝါးကွက်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်သောင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူသည် ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ ရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် လှည့်လည်သွားလာနေချိန်၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါများသည် မဟာကမ္ဘာသုံးထောင် အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေကြောင်း ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီမိစ္ဆာနဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် က သွေးအသား အငွေ့အသက် ဆင်တူနေတယ်..."

"မိုလော့မျိုးနွယ်... မိုလော့ချီလင်..."

ကုအန် သည် ထိုက်ဝေ့ မဟာကမ္ဘာ အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ အကြောင်းနှင့်အကျိုး ကို လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။

မိုလော့မျိုးနွယ် သည် မဟာတာအို ၏ အစွန်းမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး များနှင့် အကြောင်းအကျိုးအရ အနည်းငယ် ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသည်။ မိုလော့မျိုးနွယ် အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံသဏ္ဌာန်များ ရှိပေ၏။ အမတနတ်ဘုရားများ ဖန်တီးထားသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် များသည် မိုလော့မျိုးနွယ် ၏ သွေးအသားများမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မဟာကမ္ဘာသုံးထောင် အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သတ္တဝါများသည်လည်း မိုလော့မျိုးနွယ် မှ လာကြပြီး မိုလော့ချီလင် ဟု လူသိများပေ၏။

ဤ မိုလော့ချီလင် များအားလုံးသည် မမြင်နိုင်သော ကောင်းကင်တာအို ချုပ်နှောင်ကြိုးများ ဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားရသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မဟာကမ္ဘာများ အတွင်း၌ တပ်စွဲရန်ပင် ဖြစ်၏။

ကျယ်ပြန့်သော ရှုထောင့်မှ ကြည့်ချိန်တွင် မဟာကမ္ဘာများ အားလုံး၌ မိုလော့ချီလင် များ ရှိမနေဘဲ ထက်ဝက်ခန့်တွင်သာ ရှိနေကြောင်း ကုအန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်သားတော် တစ်ပါး၏ ကြိုတင် အင်အားချထားသည့် နည်းဗျူဟာ တစ်ခု ဖြစ်ပုံရလေသည်။

မိုလော့ချီလင် များကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေသော ကောင်းကင်သားတော် မှာ မဟာအမတ နတ်ဘုရားယွမ် ဖြစ်မည်ဟု ကုအန် ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

မဟာအမတ နတ်ဘုရားယွမ် သည် မိုလော့မျိုးနွယ် နှင့် မဟာကမ္ဘာ၏ ဒေသခံ ကျင့်ကြံသူများ၏ ပူးပေါင်းအင်အားကို အားကိုးပြီး ရွှမ်ယွမ်လူသားဧကရာဇ် ကမူ ကောင်းကင်စစ်တပ် နှင့် စစ်သူကြီးများကို ပို၍ အားကိုးလေသည်။

အနာဂတ်တွင် နှစ်ဖက် အင်အားစုများ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြချိန်တွင် ၎င်းသည် မဟာကမ္ဘာသုံးထောင် သို့ အမတနှင့် မိစ္ဆာများကြား ဖရိုဖရဲ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

ကုအန် သည် သူ၏ တွက်ချက်မှုများကို လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနာဂတ်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အချို့ကို ချန်ထားချင်ခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ သည် ကောင်းကင်သားတော် များ၏ ခေါ်ယူမှုအောက်တွင် မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် မဟာကမ္ဘာသုံးထောင် ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ကပ်ဘေးကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းအသီးသီးသည် အခြား မဟာကမ္ဘာများမှ ကျူးကျော်သူများကို ခုခံရမည်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာသတ္တဝါများနှင့် ကောင်းကင်စစ်သည်များ ဖန်တီးသော ဖျက်ဆီးမှုများကိုပင် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကုအန် သည်လည်း သူ၏ ဝူရှီ တပည့်များ ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် စေလွှတ်ရပေလိမ့်မည်။

တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေရုံ သက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်ချေ။ သက်တမ်း ဝင်စားခြင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကုအန် အတွက်ပင်လျှင် သာမန်လူများ စိတ်ကူး၍မရနိုင်သော တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံများကို စုဆောင်းထားခဲ့ရပေသည်။

ထို့နောက် ကုအန် သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လူသားကမ္ဘာ ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

လူသားကမ္ဘာ ရှိ ဤမြို့တွင် ကျင့်ကြံသူများ ရှိပြီး အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ မူလဝိညာဉ် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသော်လည်း အများစုမှာ သာမန် သေမျိုးများသာ နေထိုင်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ဈေးသည်အမျိုးမျိုး တန်းစီနေကြပြီး ယခုအချိန်မှာ ပန်းပွင့်ရာသီ ဖြစ်သဖြင့် လေထဲတွင် ပန်းအငွေ့သက်များစွာ လွင့်မျောနေကာ လန်းဆန်း၍ စိတ်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အထူးရနံ့တစ်ခုနှင့် ရောနှောနေပေ၏။

လျှောက်သွားနေစဉ် ကလေးတစ်စုက ခွေးနက်လေး တစ်ကောင်ကို လိုက်လံ ရိုက်နှက်နေသည်ကို ကုအန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ခွေးလေး၏ အမွေးများမှာ ညစ်ပတ်ကာ တွန့်လိမ်နေပြီး ခြေဆွံ့နေသော်လည်း ကလေးများကတော့ ယင်းကို ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူနေကြ၏။

လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့က လှမ်းကြည့်ကြသော်လည်း ဝင်ရောက် ဟန့်တားခြင်း မပြုကြချေ။ အသက်ဆယ်နှစ်အောက် ကလေးများက ခွေးကို သေစေလောက်အောင် အန္တရာယ် မပေးနိုင်ဟု တွေးကာ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်၏ ဘေးကင်းမှုကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ကုအန် သည် အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ခွေးနက်လေးက သူ့ထံသို့ ပြေးလာသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သူသည် သူ၏ အငွေ့အသက် သို့မဟုတ် တည်ရှိမှုကို မဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ခွေးနက်လေးက သူ့ကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ ကံကြမ္မာ တစ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေ၏။

ခွေးနက်လေးသည် သူ့ထံသို့ ပြေးလာကာ သူ၏ ခြေထောက်နောက်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး နောက်မှလိုက်လာသော ကလေးများလည်း ခြေလှမ်းတန့်သွားကာ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ကုအန် ၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ကျော့ရှင်းသော ဝတ်စုံက သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် မတူစေသဖြင့် ကလေးများကလည်း သဘာဝကျကျ သူ့ကို မစော်ကားဝံ့ကြချေ။ အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ကလေးများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လှည့်ပြေးသွားကြရာ ကျန်ကလေးများလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပြေးသွားကြတော့၏။

"တဂီဂီ..."

ခွေးနက်လေးသည် ကုအန် ၏ ဖိနပ်ကို မှီကာ သနားစရာကောင်းအောင် အသံပြုနေ၏။ ကုအန် က ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခွေးနက်လေးသည် နေရာတွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် ကုအန် ၏ နောက်သို့ ခြေဆွံ့ကာ လိုက်ပါသွား၏။

ကုအန် သည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်တွင် သူသည် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ခွေးနက်လေးကလည်း ဆက်လက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး လျှောက်သွားရင်း ယိုင်နဲ့နေပေ၏။

မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကုအန် သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူနှင့် ခွေးနက်လေးကြားမှ အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန်လာခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိ၊ ခွေးနက်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ၎င်း၏ မျက်ခွံများက လေးလံလာခဲ့၏။

၎င်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန်နှင့် ပိတ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ကုအန် က ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ထူးခြားသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပေ၏။

"မင်းမှာ ဒီလို ဇွဲလုံ့လမျိုး ရှိနေမှတော့ သေမျိုးဘဝကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အခု ကြောက်ရွံ့ပြီး ရွံမုန်းနေတဲ့ အရာမျိုးတော့ မဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်တယ်..."

ကုအန် ၏ အသံက ခွေးနက်လေး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ၎င်းသည် ဘာမျှ နားမလည်သော်လည်း ဤစကားလုံးများက ၎င်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားပေသည်။

အိပ်ချင်စိတ်က ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တက်လာပြီး ၎င်း၏ အသိစိတ်ကို အမှောင်ထုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲချသွားတော့၏။

ညဉ့်အချိန်။

ကုအန် သည် သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ ထူးဆန်းစွာပင် ရှန်းကျန် သည် ရတနာသန့်စင်မီးဖို ရှေ့တွင် တရားထိုင်မနေဘဲ ကုအန် ပုံမှန် အနားယူလေ့ရှိသော ကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ စာအုပ်ဖတ်နေလေသည်။

ကုအန် ပြန်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ရှင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပုံရတယ်နော်..."

"အင်း... ဒီနေ့ ငါ ကုသိုလ်ကောင်းမှု တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်လေ... ခွေးလေး တစ်ကောင်ကို ကယ်ခဲ့တာ..."

ကုအန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း ဤစကားများက ရှန်းကျန် ကို အနေရခက်သွားစေသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် သူ၏ ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နှင့် ယခုလို ခွေးတစ်ကောင်ကို ကယ်တင်ရုံသက်သက်က သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ပျော်ရွှင်သွားစေတာလား။

ရှန်းကျန် သည် ကုအန် ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားရသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို လုံးဝ နားမလည်သကဲ့သို့ သူမ ခံစားရပေ၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ တာအို ကျင့်စဉ်က မလုံလောက်သေးခြင်း သို့မဟုတ် ခွေးကို ကယ်တင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ပိုမို နက်နဲသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကုအန် သည် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ အခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွား၏။

လဝင်ပြီး နေထွက်လာကာ နေ့ရက်များ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားသည်။

သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ သည် လောကီရေးရာများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ တည်ရှိနေခဲ့၏။ အပြင်ဘက်မှ တစ်နှစ်သည် အတွင်းဘက်၌ တစ်ရက်နှင့် တူပေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်တစ်သန်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ယနေ့တွင် ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ခူးဆွတ်ပြီးနောက် ကုအန် သည် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

တောင်ခါးပန်း အရောက်တွင် စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်များ စုဝေးကာ လောကရေးရာများ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့က လူသားကမ္ဘာ ၏ ထက်ဝက်ကို ပေါင်းစည်းခဲ့သော မဟာမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် အကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြ၏။ ထိုမိစ္ဆာသည် သူ့ကိုယ်သူ မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဟု ခေါ်ဆိုကာ ကြီးမားသော နောက်လိုက်အင်အားစု ရှိပြီး လူသားကမ္ဘာ၏ ဂိုဏ်းကြီးကိုးဂိုဏ်း ကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းကြီးကိုးဂိုဏ်း က ဤမိစ္ဆာကို ဖယ်ရှားသင့်၊ မသင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

ဤမိစ္ဆာသည် မည်သည့် ဆိုးယုတ်သော လုပ်ရပ်များကိုမျှ မကျူးလွန်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ လက်အောက်တွင် စုစည်းထားသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ၏ အင်အားက ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ရပ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။