အခန်း ၇၇၄

အခန်း (၇၇၄) ကောင်းကင်သားတော်၏ ကံကြမ္မာ

လောကတစ်ခွင် ကျော်ကြားလှသော မိစ္ဆာဧကရာဇ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်သန်းက ကုအန် ကယ်တင်ခဲ့သည့် ခွေးနက်လေးပင် ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ ကျင့်ကြံနေထိုင်ပြီး အားနည်းသူများကို အနိုင်မကျင့်သကဲ့သို့ လူသားမျိုးနွယ်များကိုလည်း အန္တရာယ်မပေးသဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်လေသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များက သူ့ကို လေးစားရုံသာမက လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူများစွာကလည်း သူ့ကို ကြည်ညိုကြပေ၏။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းကြီးကိုးဂိုဏ်း သည် အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခု လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လောကရှိ ဂိုဏ်းကြီးကိုးဂိုဏ်း သည် ဖြောင့်မတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်ကို လိုက်နာကြပေ၏။ ဖြောင့်မတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်၏ အမည်နာမဖြင့် လှုပ်ရှားရာတွင် အထောက်အထား ခိုင်လုံရန် လိုအပ်ပြီး အထူးသဖြင့် စစ်ပွဲဆင်နွှဲခြင်းနှင့် အသက်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များအတွက် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် တပည့်များ၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် မြင်တွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာချိန်တွင် ဂိုဏ်းကြီးကိုးဂိုဏ်းသည် သူ့ကို နှိမ်နင်းပြီး ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးအောက်တွင် ချိတ်ပိတ်ကာ သူ၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အင်အားစုများကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဤသည်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ အတွင်းရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်တို့ အကြား အနာဂတ် မဟာစစ်ပွဲကြီး တစ်ခုအတွက် မျိုးစေ့ချလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှည်လျားသော နှစ်ကာလများ တစ်လျှောက်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်သည် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အဆက်မပြတ် မွေးထုတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းကြပေလိမ့်မည်။

ဤသည်က လူသားမျိုးနွယ်များ အကြားတွင်ပင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့နေမည့် လူသိများသော ဒဏ္ဍာရီများစွာကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ အနာဂတ်သည် ခါးသီးလှမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်က ကုအန်နှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အသိအကျွမ်း တစ်ဦးမျှ ဖြစ်ရုံဖြင့် ကုအန် အတွက် သူ့ကို မိမိလူအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ထပ်မံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပါက လောကရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှု မရှိ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကုအန်သည် သူ့ကိုယ်သူ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိခွင့် ပြုထားသော်လည်း ဤရည်ရွယ်ချက်များကို အလွဲသုံးစား ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ ခရီးစဉ်များအတွင်း သည်းမခံနိုင်သော လူများ သို့မဟုတ် အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ ရှိ၏။ သူသည် မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်များကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုထားတတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

နေရာတစ်ခု၏ ကံကြမ္မာကို မထိခိုက်စေသရွေ့ လူသားဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာဖြစ်စေ ဒုက္ခရောက်နေသူများကို သူ ကူညီပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် တပည့်များကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ အန်ရှင်းသည် ရှားရှားပါးပါးပင် ထိုနေရာ၌ ရှိနေပြီး ရှန်းကျန် နှင့်အတူ အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ် အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။

ကုအန် ပြန်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အန်ရှင်းက ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆရာ... တကယ်လို့ စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်တွေက အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်တယ် ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ခွင့်ပြုသင့်လား..."

အစောဆုံး စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်များသည် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ တွင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး လွတ်ငြိမ်းရာအမတ အဆင့် သို့ပင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကုအန်၏ အမိန့် မရှိဘဲ တပည့်များသည် အပြင်သို့ မထွက်ဝံ့ကြသကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့ဂိတ်တံခါး အတွင်းသို့ပင် ခြေမချဝံ့ကြချေ။

သူတို့သည် နယ်မြေ၏ ကောင်းချီးများကို ရရှိထားသော ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး တစ်ခွင်လုံး လှည့်လည် သွားလာနိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် ၎င်းတို့ နှစ်ခု အကြား သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက် တစ်ခု ရှိနေပေ၏။ ဝူရှီ သည် ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး ၏ အထက်တွင် ရပ်တည်နေသော မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မိသားစုများစွာက သူတို့၏ သားသမီးများကို ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ချင်ကြသော်လည်း ထူးချွန်သော ပါရမီနှင့် ကံကြမ္မာ ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကုအန်က စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်များကို ကိုယ်ပိုင် တပည့်များ လက်ခံခွင့် ပြုလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းက တိုက်ကြီး တစ်ခွင်၌ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်မှာ သေချာပေ၏။

"သူတို့ အပြင်ထွက်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာ့ဂိတ်တံခါး ထဲကိုတော့ မဝင်ရဘူး... သူတို့က နှစ်တစ်သောင်း အတွင်း ပြန်လာရမယ်... တကယ်လို့ သူတို့က မိသားစု တစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့မယ် ဒါမှမဟုတ် အချိန်မီ ပြန်မလာခဲ့ဘူး ဆိုရင် သူတို့ ပြန်လာခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် တကယ်လို့ သူတို့က မကောင်းမှု အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့ရင် သူတို့ ပြန်လာသည် ဖြစ်စေ၊ မလာသည် ဖြစ်စေ ဝူရှီက ဂိုဏ်းကို သန့်စင်ပစ်လိမ့်မယ်..."

ကုအန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ရွေးချယ်မှု တိုင်းတွင် ၎င်း၏ ရရှိမှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ ရှိပေသည်။ ဝူရှီ တပည့်များသည် သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အခွင့်ထူးများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးကိုတော့ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ဝူရှီ တပည့်များကို လောကီဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိရန် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်တစ်သောင်းကြာ အပြင်ထွက်၍ လေ့ကျင့်ပြီး လောကီလူသားများ ၏ ဘဝကို လုံလောက်အောင် မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူတို့သည် တာအိုကို လိုက်စားရန် ပိုမို ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ပြန်လာနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ အန်ရှင်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဆရာ... တကယ်တော့ တပည့်တွေကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာတွေ ဖန်တီးဖို့ လမ်းညွှန်ပေးသင့်၊ မပေးသင့် ဆိုတာကို ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာ... ဒီလိုဆိုရင် သူတို့ အပြင်ထွက်စရာ မလိုဘဲ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာတွေထဲမှာတင် လောကီဘဝကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်မှာပဲ..."

အန်ရှင်းက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လွတ်ငြိမ်းရာအမတ များသည် အစစ်အမှန် ကမ္ဘာများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းက ပန်းတိုင်တစ်ခု အဖြစ် တည်ရှိနေပေသည်။

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ မလိုဘူး... သူတို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မပေးနဲ့... အမတ ကျင့်ကြံမှုကို လိုက်စားတာနဲ့ တာအိုကို ရှာဖွေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စူးစမ်းလေ့လာတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုပဲ... သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက သူတို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမယ့် အရာတွေပဲ... မင်းက အကြောင်းအကျိုး တွေထဲမှာ ရစ်ပတ်မခံရစေနဲ့..."

အန်ရှင်းသည် ဤစကားကို ယုတ္တိရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ထိုအတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမတွင် အခြား မေးခွန်းများ မရှိတော့ဘဲ ကုအန်ကို အရိုအသေပေးကာ ရှန်းကျန် နှင့်အတူ သူမ၏ ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေခဲ့၏။

ကုအန်သည် သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့သကဲ့သို့ နားထောင်ရန်လည်း စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။ သူသည် စာဖတ်ရန် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက လူသားကမ္ဘာ သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စာအုပ်အချို့ကို ရရှိခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး အရသာခံ ဖတ်ရှုရန် စီစဉ်ထားပေ၏။

တောက်ပသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံတွင် အရောင် ခုနစ်မျိုးရှိသော တိမ်တိုက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ရေပေါ်ကျွန်းများသည် အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေသော နဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် ကံကြမ္မာ အမှတ်အသားများ ဝန်းရံလျက် ရှိနေကြသည်။ ဤနေရာကား မြူခိုး အမတနန်းတော် ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ထျန်ဟောင် သည် ရွှေရောင် ချည်ထိုးထားသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမိုးစွန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ကာ မြူခိုး အမတနန်းတော် ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြင်ကွင်းကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးနေ၏။

နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ထျန်ဟောင် ၏ အရှိန်အဝါက ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။ ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်ခွေနေပြီး ကောင်းကင်သားတော် တစ်ပါး၏ ဟန်ပန်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထုတ်ဖော်ပြသနေပေသည်။

"ငါက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ..."

ထျန်ဟောင်က သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် အန်ဟောင် အဖြစ် ရှိခဲ့သော သူ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် သတိရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်သက်တာလုံးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လွင့်မျောနေကာ ယင်းက သူ့ကို ကုအန် အပေါ် ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်မိစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ နှင့် ဝေးကွာနေပြီး တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရသဖြင့် သူ၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန် အလွယ်တကူ မပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အကြောင်းကို ပို၍ တွေးတောနေမိ၏။

အန်ဟောင် သည် သူ၏ များပြားလှသော အတိတ်ဘဝများထဲမှ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြချက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ပိုမို ကြီးမားသော အကြောင်းအကျိုး ဆက်နွှယ်မှုများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ အတွင်းတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိန်းအောင်းနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်က စကြဝဠာ၏ အထွတ်အထိပ်ကိုပင် ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူ၏ ဘေးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရပ်မြင့်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး တူညီသော အရှိန်အဝါဖြင့် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ရှာတွေ့သွားပြီလို့ ထင်တယ်..."

ထျန်ဟောင်က သူ၏ အကြည့်ကို အထက်သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်၏။

အဘိုးအိုက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက မင်းကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အရာများစွာကို တွေးနေရုံနဲ့ မရဘူး... မင်းကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိဖို့လည်း လိုသေးတယ်..."

ထျန်ဟောင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အခု ကောင်းကင်နန်းတော် ကို သွားလို့ ရပြီလား..."

"တကယ်လို့ မင်းက အပြစ်ပေးခံရမှုနဲ့ တကယ် ရင်ဆိုင်ရမယ် ဆိုရင် မင်းရဲ့ သီးသန့် ကံကောင်းမှုကတောင် ချန်ထျန်း ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားလို့ ငါ သံသယရှိတယ်... မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ..."

အဘိုးအိုက ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ထျန်ဟောင် ၏ မျက်လုံးများတွင် သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခ တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။

"အခု ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲက စတင်တော့မှာ ဆိုတော့ မြူခိုး အမတနန်းတော် က မဟာကမ္ဘာသုံးထောင် ထဲမှာ မပါဝင်ပေမဲ့လည်း သူက ပါဝင်ပတ်သက်နေရဦးမှာပဲ... မင်း ထွက်သွားသင့်ပြီ... ကောင်းကင်သားတော် တွေ ဆုံတွေ့ကြတဲ့ အချိန်မှာ ကံကြမ္မာ အမှတ်အသားတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းကို မင်းရဲ့ မူလ ဇာစ်မြစ်ဆီ အတင်းအဓမ္မ ပြန်ပို့ပေးပြီး မင်းရဲ့ လက်ရှိ စိတ်ဆန္ဒကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုက ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ပြေလျော့နေ၏။

ထျန်ဟောင်သည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ အဘိုးအို ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်သားတော် အဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြန်ရပြီးရင် အတိတ်က ကျေးဇူးတရားတွေကို မေ့သွားမယ် ဆိုရင် ဆရာ့အတွက် တရားမျှတမှု မရှိ ဖြစ်မသွားဘူးလား..."

အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်မှ မဟုတ်တာ... နောက်ပြီး ကောင်းကင်သားတော် ကို တပည့်အဖြစ် ရထားတာက ငါ့အတွက် ဘဝသုံးဆက်စာ မကတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးပါပဲ..."

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဤစကားများကို ကြားချိန်၌ ထျန်ဟောင် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ကုအန် ကို သတိရလိုက်၏။

ထိုဆရာက ဤကဲ့သို့သော စကားများကို ဘယ်တော့မှ ပြောမည် မဟုတ်ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျော့ကျစေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ ဆရာ၏ အမြင်ကိုလည်း သူ နားလည်နိုင်ပေသည်။ မြူခိုး အမတနန်းတော် တစ်ခုလုံးက ကောင်းကင်နန်းတော် တွင် အမတရာထူး များ ရရှိခြင်းအပေါ် ဂုဏ်ယူကြပြီး သူက ကောင်းကင်သားတော် ဖြစ်နေသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူတို့က သူ့ကို မြှောက်ပင့်ကြပေလိမ့်မည်။

တကယ်ပဲ ထွက်ခွာရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ထျန်ဟောင် ၏ ကောင်းကင်သားတော် ဆိုသော ဖြစ်တည်မှု ပျံ့နှံ့သွားကတည်းက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လွန်ကဲသော စိတ်အားထက်သန်သည့် သဘောထားများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ခဲ့ပြီး ယင်းက အလွန် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူ့ကို ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အစစ်အမှန် ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကောင်းကင်နန်းတော် ကို ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်..."

ထျန်ဟောင်က အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူက တကယ်တော့ မည်သည့် ကောင်းကင်သားတော် ဖြစ်ပြီး မည်သို့သော အတိတ်မျိုး ရှိခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို နားလည်ချင်ခဲ့၏။