အခန်း ၇၈၂

အခန်း (၇၈၂) ဝူရှီ၏ ကြီးထွားလာမှု

ရှောင်လန် ကို ကမ္ဘာဦး ဖရိုဖရဲ ခန္ဓာကိုယ် နိုးထစေရန် နည်းလမ်းများကို ညွှန်ပြပြီးနောက် ရှောင်မိသားစု မှ ထိုပါရမီရှင်လေး၏ အခြေအနေကို ကုအန် ထပ်မမေးတော့ချေ။

ရှောင်လန် ကလည်း ကုအန် ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤနည်းလမ်းကို ရရှိခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် ထိုကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်မိသားစု ၏ နယ်မြေကို ဆက်လက် လည်ပတ်ပြသရန် ကုအန် ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ရှောင်မိသားစု သည် နယ်မြေတစ်ခုကို ကြီးစိုးထားပြီး နှစ်တစ်ရာတိုင်းတွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများ ရှိနေပေသည်။ ကုအန် က လှည့်လည်သွားလာရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် သူ့ကို ပိုမို လည်ပတ်ပြသရန် စီစဉ်ထားခဲ့၏။ အကယ်၍ ကုအန် သာ ဤနေရာကို သဘောကျပါက သူသည် အနာဂတ်တွင် မကြာခဏ လာရောက်နိုင်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရှေ့ရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နန်းတော်ကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ခုနက ခံစားချက်က ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာများလား..."

လူငယ်လေးက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်မီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်၏။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကုအန် သည် ပုံမှန် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ခူးဆွတ်ရသည့် အချိန်ဇယားမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များ အားလုံးကို အနားယူခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူသည် လူသားကမ္ဘာ တွင် ကစားရန် သေမျိုး တစ်ဦးအဖြစ်ပင် အသွင်ပြောင်းခဲ့သေး၏။

သူသည် လယ်သမား တစ်ဦး၊ ပညာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို ကမ်းရိုးတန်း တစ်လျှောက် ငါးဖမ်းခဲ့ပြီး တောနက်ထဲတွင် အမဲလိုက်ခဲ့ကာ နန်းတွင်းတွင် ပြဿနာများ ဖန်တီးသော ဩဇာကြီးမားသည့် ရာရှိအမတ် တစ်ဦးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကိုယ်ပိုင်ဟန်တစ်ခုစီတိုင်းသည် ၎င်း၏ နိဂုံးသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်၏။

သူသည် မည်သူနှင့်မျှ အကြောင်းအကျိုးကို မထိန်းသိမ်းထားခဲ့သကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မဖော်ထုတ်ခဲ့ချေ။

ဤနည်းဖြင့် ကုရွှမ် ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အမွေဆက်ခံရရှိပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်း ရှစ်သိန်းသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်သိန်း အတွင်း ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲသည် လုံးလုံးလျားလျား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုအစွမ်းထက်သော မဟာကမ္ဘာ ကြီးများသည် စစ်နယ်မြေများ ဖြစ်လာကာ အပြင်းထန်ဆုံး ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာ သည်လည်း စတင် ပျံ့နှံ့လာပြီး မဟာကမ္ဘာများ ပိုမိုများပြားစွာ အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ သည်လည်း ဤမငြိမ်မသက်မှုမှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ တွင် ပါရမီရှင်များ ပိုမိုများပြားလာပြီး အချို့မှာ ကမ္ဘာဦး ဖရိုဖရဲ ခန္ဓာကိုယ် ထက် မနိမ့်ကျသော ခန္ဓာကိုယ်များကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။ ပါရမီရှင်များ၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းက ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အတည်ပြုပေးနိုင်ပြီး ပါရမီရှင်များ အကြား ပဋိပက္ခများသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးသူများ အတွက် ဆင်ခြေများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းကြီးကိုးဂိုဏ်း အကြား ပွတ်တိုက်မှုများက ကြီးထွားလာနေ၏။ ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့ဘဲ အစွမ်းထက်သူ အများအပြားအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ချုပ်နှောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် လောက၏ လေနှင့် တိမ်များကို လှုပ်ခတ်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ငြိမ်ဝပ်စွာ နေထိုင်နေခဲ့ကြပေသည်။

ယခုနှစ်တွင် ကုအန် သည် အန်ကျီကျိုက် ၏ စီစဉ်မှုအောက်တွင် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ ၌ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ရှားရှားပါးပါး ကျင်းပခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်သည် အလွန် စည်ကားလှပြီး အချို့သော စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်များသည် ကုအန် နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အရက်သောက်ရသဖြင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြ၏။

နွေဦးပွဲတော်တွင် စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်များသည် တပည့်များကို စတင် လက်ခံနိုင်ကြောင်း ကုအန် က သဘောတူလိုက်သည်။ စံနှုန်းမှာ တတိယ မျိုးဆက် တပည့်များနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် တပည့် တစ်ယောက်သာ လက်ခံခွင့် ရှိသည်။ တတိယ မျိုးဆက် တပည့်များသည် ဒုတိယမြောက် တပည့်ကို လက်ခံနိုင်ပြီး ဤသည်က တပည့်များကို ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဝူရှီ အတွက် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်လာစေရန် သဘာဝကျကျ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြ၏။ ဝူရှီ ၏ အောက်တွင် လူနှင့် အရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး ရှိနေသည်။

လက်နက်ကိုင်ရန် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအများအပြားသည် တာအိုနယ်မြေ ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လာကြပေလိမ့်မည်။ ဝူရှီ တွင် ပါရမီရှင် အရင်းအမြစ်များ မရှားပါးသော်လည်း ကုအန် ၏ အတည်ပြုချက်ကိုသာ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ညနေခင်း အချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကုအန် သည် အရက်အိုးကို ယိမ်းနွဲ့ကာ နေဝင်ဆည်းဆာကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောကကို တုန်လှုပ်စေသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ထင်ဟပ်နေပြီး မဟာကမ္ဘာ တစ်ခုက အခြားတစ်ခုကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။ အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါများ အဆက်မပြတ် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နေကြပြီး အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခံရလျှင်တောင် ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ကြချေ။

"ဆရာ... တပည့်တွေ အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ စာရင်းတစ်ခု ကျွန်မ ရေးထားတယ်... ဆရာ ကြည့်ချင်လား..."

အန်ရှင်း သည် ကုအန် ၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

ကုအန် သည် တတိယ နှင့် စတုတ္ထမျိုးဆက် တပည့်များ လက်ခံသည့် တပည့်များ အပေါ် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသော်လည်း ဒုတိယ မျိုးဆက် တပည့်များအပေါ်တွင် ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိချေ။ ယခုအခါ ဝူရှီ ရှိ တပည့် အရေအတွက်မှာ ၁၅၀ ကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး အငယ်ဆုံး တပည့်ပင်လျှင် အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ အကယ်၍ သူတို့သာ အပြင်ထွက်ပါက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဝူရှီ မှ ထွက်ခွာရန် အနည်းဆုံး လွတ်ငြိမ်းရာအမတ အဆင့် သို့ ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်သည်။

ကုအန် သည် စာရင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖွင့်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်၏။ သူသည် အဓိကအားဖြင့် အန်ရှင်း ၏ လက်ရေးအပေါ် အာရုံစိုက်နေပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် သူမ၏ တာအို ရည်ရွယ်ချက် ၏ နက်ရှိုင်းမှုနှင့် ရေးသားနေစဉ် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ဆရာ... တကယ်လို့ ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို သက်ရောက်မှု ရှိလာရင် တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလို့ ရမလား..."

ကုအန် သည် ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်ကို အန်ရှင်း မြင်တွေ့ရသဖြင့် ပြုံးကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

ကျင့်ကြံခြင်းသည် ထာဝရအသက်ကို ရရှိခြင်းအပြင် အခြေခံအားဖြင့် အခြားသူများထက် ပိုမို အစွမ်းထက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဂိုဏ်းတူ တပည့်များနှင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်းက တပည့်များအတွက် ပျင်းစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကုအန် သူ၏ စာအုပ်များထဲတွင် ရေးသားထားသော ဇာတ်လမ်းများကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပြီး သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို ကယ်တင်ချင်ကြသည်။

အန်ရှင်း သည်လည်း တစ်ခုခု လုပ်ချင်ပြီး သူမ သင်ယူထားသမျှကို အသုံးချချင်နေခဲ့၏။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ..."

ကုအန် က အန်ရှင်း ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက အန်ရှင်း ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေပြီး ကုအန် ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သွားစေ၏။

"ဆရာ... ကျွန်မတို့ကို ဒါမျိုး မလုပ်စေချင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့ အပြင်မထွက်ဘဲ နေလို့ရပါတယ်..." အန်ရှင်း က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလျင်အမြန် ဖော်ပြလိုက်သည်။

ကုအန် က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါက မင်းတို့နဲ့ ကစားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ သဘောတူလိုက်ပြီ ဆိုမှတော့ တကယ် သဘောတူလို့ပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ အန်ရှင်း သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်မှန်း သူမ မသိသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ အတွင်း ဆရာသည် ပို၍ပ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိလာသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူက ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်မဟုတ်သော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခုက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သူမထံသို့ ပိုမို ဖိအားများ ယူဆောင်လာခဲ့၏။

သူမပင် ဤသို့ ခံစားရပါက အခြား တပည့်များ ဆိုလျှင် ပြောနေဖို့ပင်မလိုပေ။

ကုအန် သည် သူမ၏ အတွေးများကို ကြားသော်လည်း ရှင်းမပြခဲ့ချေ။

ယနေ့ခေတ်တွင် အခြားသူများ ဘာတွေးနေသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူတို့က သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေလျှင်တောင် ဘာဖြစ်သေးသနည်း။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အန္တရာယ် ပေးမည်မဟုတ်ချေ။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူသည် အရာတစ်ခုတည်းကိုသာ စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ဘယ်အချိန်မှာ အဆင့်ချိုးဖျက်ရမလဲ။

လက်ရှိတွင် သူသည် သက်တမ်း ၁၁.၁၆ ကွဒရီလီယံ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ပမာဏ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်ချိုးဖျက်ရန် လုံလောက်အောင် တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးဟု သူ ခံစားရပေသည်။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ ကွဒရီလီယံ နှစ်များအထိ စောင့်ရမည်ဆိုပါက သူ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကုအန် ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အန်ရှင်း သည် သူမ လွန်ကဲစွာ တွေးတောမိကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ဆရာ ဘာတွေးနေသနည်း ဟူသည်ကို စတင် ခန့်မှန်းနေမိ၏။

ဆရာသည် စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ သူသည် သဘောတူလျှင် တူမည်၊ သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်များကို ဘယ်သောအခါမှ ခန့်မှန်းခိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူမသည် ကုအန် ကို အရက်တစ်ခွက်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော အမှောင် ဟင်းလင်းပြင် တွင် သက်ရှိများ၏ ပုံရိပ်များသည် နေရာအနှံ့တွင် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ကြယ်များထက်ပင် ပိုမိုများပြားကာ ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုများသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်မှုများ ရှိကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရိပ်များသည် အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြ၏။

ငွေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းပုခု သည်လည်း တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့သည်။ သူသည် လှံရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ အဟုန်မှာ တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။ မည်သူမျှ သူ့ကို မပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ အကြည့်သည် အဝေးရှိ ဧရာမ အရိပ်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် အမြဲတမ်း စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

မိုလော့ချီလင် ပါလား။

ကျန်းပုခု သည် ဤမိစ္ဆာ၏ အမည်ကို မသိသကဲ့သို့ သူ၏ အစစ်အမှန် ပုံစံကိုလည်း မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသော မိုလော့ချီလင် ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး ပဲ။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်ငြိမ်းချမ်းရေး နတ်ဘုရား ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေ၏။

ကောင်းကင်သားတော် သည် ဤကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး ကို သူ့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးရန် မည်သို့ စေခိုင်းနိုင်သနည်း ဟု တွေးကာ သူ၏ နှလုံးသားသည် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နန်းတော် က ဝင်မပါဘူးလား။

သူသည် အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်းရှိသော ကောင်းကင်စစ်သည် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ရုံးတော် သို့ ခြေချရန် အရည်အချင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းကို တွေးတောမိခြင်းက သူ့ကို ခါးသီးမှုများ ခံစားရစေသည်။ သို့သော် ခါးသီးမှု ပြီးနောက် ပိုမို ကြီးမားသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ ကို တက်လှမ်းရမည် ဖြစ်သည်။ သူ ကောင်းကင်ရုံးတော် ကို သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းပုခု ၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားလာပြီး သူ၏ အတွင်းစိတ် အနှောင့်အယှက်များကို ဖယ်ရှားကာ မိုလော့ချီလင် ထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲ စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ ဤမဟာကမ္ဘာ ကို သိမ်းပိုက်ရန် ဖြစ်၏။ ရှေ့တန်းမှ စစ်သည်များ အနေဖြင့် သူတို့ ဆုတ်ခွာ၍ မရနိုင်ချေ။ ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ ကံကြမ္မာက သူတို့ကို မသေနိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ထား၏။ သူ မသေနိုင်မှတော့ ပြိုင်ဘက်က အစွမ်းထက်နေလျှင်တောင် သူက အကြောက်အလန့်မရှိ တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းကင်စစ်သည် အများအပြားသည် တူညီသော အတွေးမျိုး ရှိကြပြီး အားလုံးက မိုလော့ချီလင် ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြ၏။

အလွန် ဝေးကွာသော ဟင်းလင်းပြင် တွင် ဧရာမ မိုလော့ချီလင် ၏ ခေါင်းပေါ်၌ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူက လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ မာနကြီးနေ၏။ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ကောင်းကင်စစ်သည် များကို မထီမဲ့မြင် ပြုသော အကြည့်များဖြင့် အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေခဲ့သည်