အခန်း ၄၀၉

အခန်း။ ၄၀၉

ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာချိုင့်ဝှမ်းသည် ရှားပါးဆေးမြစ်များနှင့် အရိုင်းဆန်သော သစ်ပင်ပန်းမန်မျိုးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျယ်ပြောလှသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ထိုသစ်တောအုပ်ကြီး၏ သဘာဝဂေဟစနစ်အတွင်းတွင် ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရောင်အသွေးအမျိုးမျိုးရှိသည့် ထူးဆန်းသော အင်းဆက်ပိုးမွှားတို့သည် နေရာအနှံ့၌ ပေါ်ထွက်နေတတ်သည်။

ဂန်လေးက သူတို့သုံးဦးစလုံးကို အထူးစီမံထားသည့် ဆေးအိတ်တစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သည်။ ထိုအိတ်မှ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အဆိပ်ပြင်းသော အင်းဆက်များ၏ ရန်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လုံယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤဂန်လေးမှာ လိမ်မာပါးနပ်လွန်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် လက်ရည်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သစ်ပင်များမှာ လူတစ်ရပ်ကျော်ခန့်အထိ မြင့်မားကာ အကိုင်းအခက်များမှာလည်း ထူထပ်လာပြီး အင်းဆက်များ၏ အသံများမှာလည်း နားကို အူသွားစေလောက်အောင် ပိုမိုစူးရှလာသည်။

ရုတ်တရက် လုံယီမှာ မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ရလိုက်သဖြင့် အဖော်များကို လှမ်း၍ ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

"ခဏစောင့်... ရှေ့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ"

"ဘာတွေလဲ... ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ရပါလား"

ဂန်လေးက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် သူတို့ရှေ့ရှိ မှောင်ရိပ်ထဲမှ ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခုနစ်ပေ၊ ရှစ်ပေခန့် ရှည်လျားပြီး အညိုရောင် တောက်ပြောင်နေသော အမွှေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဖြူရောင် အစွယ်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ ထွက်နေသည်။

ဟူး

ဝါကျင့်ကျင့်နှင့် အနံ့ဆိုးရွားသော တံတွေးများ စီးကျနေပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်စွာ နီရဲတောက်ပလျက်ရှိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂန်လေး၏ မျက်နှာမှာ သွေးပျက်သွားသည်။

"မျက်လုံးနီ၊ အစွယ်ကြီးနဲ့ ရင်ဘတ်မှာ အဖြူစက်... ဒါ နှစ်နှစ်ရာကျော်သက် ဝက်ဝံမိစ္ဆာပဲ။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက မသေးဘူး"

"ငါတို့ ပြေးကြရအောင် ဒီဝက်ဝံက အရမ်းရက်စက်တယ်။ သာမန် နတ်ဘုရားဆရာတောင် တွေ့ရင် အသက်လုပြေးရမှာ"

ဂန်လေးနှင့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ လုံယီကို ထွက်ပြေးရန် အပြင်းအထန် တိုက်တွန်းနေကြသည်။ သို့သော် လုံယီမှာမူ ထိုဝက်ဝံမိစ္ဆာဆီသို့ ရဲဝံ့စွာပင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး"

ဂန်လေးနှင့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ဝက်ဝံမိစ္ဆာကလည်း "ဝူးး"ဟုသာ အသံပြုလိုက်သည်။

လုံယီမှာ နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ဖြင့် ယခင်ဘဝမှ သူသိထားသော နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် ဝက်ဝံကို စကားပြောလိုက်သည်။ ထိုလုပ်ရပ်က ဂန်လေးတို့ကိုသာမက ဝက်ဝံမိစ္ဆာကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ဝူးးး"

သူ့ရှေ့ရှိ လူသားမှာ မကြောက်ရွံ့သည်ကို မြင်သောအခါ ဝက်ဝံမိစ္ဆာမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ငါတို့အသားကို စားရုံတင်မကဘဲ သေပြီးရင်လည်း ငါတို့ဝိညာဉ်ကို နှစ်ငါးရာကြာအောင် ကျွန်ခံခိုင်းဦးမလို့လား"

လုံယီမှာ ဝက်ဝံမိစ္ဆာ၏ စကားကို နားလည်သွားသယောင်ဖြင့် အလွန်ဒေါသထွက်ဟန် ပြလိုက်သည်။

"မင်းက လောဘကြီးလွန်းတယ် ငါတို့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား အလိမ်အညာသမား"

စကားဆုံးသည်နှင့် လုံယီက ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရှူး

လေကို ခွင်းထွက်သွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြီးမားသော ဝက်ဝံမိစ္ဆာမှာ လုံယီ၏ လက်ဝါးချက်တစ်ခုကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ နှစ်ပတ်ခန့် လူးလိမ့်သွားသည်။

"ဟိန်း"

ဝက်ဝံမိစ္ဆာမှာ သံဆူးကဲ့သို့ အမွှေးများ ထောင်ထလာပြီး လုံယီကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ခြိမ်းခြောက် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

"ဘာလဲ... နှစ်သုံးရာအထိ လျှော့ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လုံယီက ထပ်မံရိုက်လိုက်ရာ ဝက်ဝံမိစ္ဆာမှာ ခေါင်းမူးသွားပြီး ဂန်လေးမှာလည်း မျက်လုံးများ တဆတ်ဆတ် ခုန်လာသည်။

"ဒီသားရဲက တကယ့်ကို လည်လွန်းတယ်၊ ကောင်းကောင်း ဆုံးမပေးရမယ်"

လုံယီက ရှင်းပြသည်။

"နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပေးမယ်။ ဘာလဲ... အခု နှစ်နှစ်ရာအထိ လျှော့လိုက်တာလား"

လုံယီ၏ နောက်ထပ်ရိုက်ချက်ကြောင့် ဝက်ဝံမိစ္ဆာမှာ အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို ဝင်တိုက်ကာ အော်ဟစ်နေရသည်။

"အဲတော့ မင်းက ညှစ်ရတာ ကြိုက်တယ်ပေါ့"

ဂန်လေးတို့မှာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိကြသည်။ နွီဒါရှက ရယ်မောလျက် "သခင်လေးလျူက ဝက်ဝံနဲ့ တကယ် ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖတ်

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဂန်လေးက သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဂန်လေးက လုံယီကို ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် "သခင်လေးလျူ... ကျွန်တော် အမြင်တိုခဲ့တာ ဝန်ခံပါတယ်။ အခု ဒီကိစ္စအတွက် ဈေးလျှော့ပေးမယ်။ ငွေသုံးရာပဲ ယူတော့မယ်ဆိုရင်ကော" ဟု ပြောသည်။

"မရဘူး ပြောပြီးသားစကား ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်ဘူး"

လုံယီက ပြောရင်း ဝက်ဝံမိစ္ဆာ၏ ရင်ဘတ်ကို နင်းလိုက်သည်။

ဂျောက်ဟူသော အရိုးများ ကျိုးသွားသည့်အသံမှာ ကြားနေရပြီး ဂန်လေးမှာလည်း ချွေးပြန်လာသည်။

"ကျွန်တော်က စေတနာ့ဝန်ထမ်းပါ စေတနာ့ဝန်ထမ်းပါ"

ဂန်လေးက အလျင်အမြန် အော်ပြောသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုံယီက ဝက်ဝံမိစ္ဆာ၏ လည်ပင်းကို လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးလိုက်ရာ ၎င်း၏ သနားစဖွယ် အသက်တာမှာ အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စာချုပ်အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဈေးလျှော့ဖို့ ထပ်မပြောကြတော့ဘူးနော် ဦးလေးဂန်"

လုံယီက သွားဖြူဖြူများပေါ်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် ဂန်လေး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လုံယီ၏ သွားများသည် အေးစက်သောအလင်းတန်းဖြင့် လက်နေသည်ကိုသာ မြင်နေရပြီး သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း မသက်မသာ ဖြစ်လာတော့သည်။

ခရီးလမ်း၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အချိန်များမှာ ဂန်လေးအတွက် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် တပည့်ဖြစ်သူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ ရှာ၏ တည်ရှိရာကိုသာ ရှာဖွေရန် အာရုံစိုက်နေတော့သည်။

ဝက်ဝံမိစ္ဆာ၏ သနားစဖွယ် အဆုံးသတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ချိုင့်ဝှမ်းရှိ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများမှာ လုံယီတို့အဖွဲ့ကို မစနောက်ရဲတော့ဘဲ ဝေးဝေးမှသာ ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ငါ ဒီနေရာမှာ ရှာကို သေချာပေါက် မြင်ခဲ့တာပါ... ရှာလိုရေနေနေသတ္တဝါတွေက အေးမြတဲ့နေရာနဲ့ ရေကို ကြိုက်တတ်တယ်။ ဒီနေရာက အေးမြပြီး ရေအိုင်တွေလည်း ရှိတော့ သူတို့အတွက် အဆင်ပြေဆုံးနေရာပဲလေ..."

ဂန်လေးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရှာ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ အတော်လေး အဆင်မပြေ ဖြစ်လာသည်။

"အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ မနက်ဖြန်မှပဲ ဆက်ရှာကြတာပေါ့"

လုံယီက အကြံပြုလိုက်သည်။ အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် သူတို့ကို အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

"သုံးရက်အတွင်း ရှာကို သခင်လေးလျူအတွက် သေချာပေါက် ရှာပေးမယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင် ငွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို ပြန်ပေးမယ်"

ဂန်လေးက ခိုင်မာစွာ ကတိပေးသည်။

"ကျွန်တော် ဦးလေးဂန်ရဲ့ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်ပါတယ်"

လုံယီက ရယ်မောလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်သည့်လမ်းတွင် လုံယီမှာ သတိရှိသူပီပီ ဂန်လေး၏ အိမ်တွင် နားထောင်ခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ချထားခဲ့သည်။

ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်းတပည့်များထံမှ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး အမည်အတိုင်းပင် ၎င်းတွင် ခိုးနားထောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ မိဘအဆောင်နှင့် သားအဆောင်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းပါဝင်ပြီး မိဘအဆောင်မှတစ်ဆင့် သားအဆောင်ရှိရာနေရာမှ အသံများကို ကြားနိုင်သည်။

လုံယီမှာ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုမျှသာ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ညဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဂန်လေး... မင်းကို ရှာအကြောင်း မေးတဲ့ကောင်အကြောင်း ပြောရဦးမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းက ညောင်ပင်ကြီးဆီ ခေါ်လာခဲ့။ ငါတို့ သူ့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုပေးမယ်"

"မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နှစ်ငါးဆယ်ကျော် ဂုဏ်သတင်းတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"ဂန်လေး... အရက်ကောင်းကို မသောက်ဘဲ အတင်းအကျပ် အသောက်ခံမနေနဲ့။ မင်း မလိုက်လျောဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အဲဒီမိုက်မဲတဲ့ တပည့်လေးက နောက်နှစ်မှာ မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူဆီ လာလည်နေရလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျားတို့ လူတွေကို မထိခိုက်ရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သဘောမတူဘူး"

ဤအသံမှာ နွီဒါရှ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် လက်သီးနှင့် ကန်ကျောက်သံများ၊ နွီဒါရှ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုံယီမှာ လူ့သဘာဝကို စမ်းသပ်လိုစိတ် မရှိတော့သဖြင့် တည်းခိုခန်းမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ဂန်လေး၏ ခြံဝင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံယီမှာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်မိသည်။

ရိုးသားဖြူစင်လှသော နွီဒါရှမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ရက်စက်သော လူတစ်စု၏ အရိုက်ခံနေရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆံပင်တစ်ဝက်ဖြူ၍ ပိန်သွယ်သော ဂန်လေးမှာ လူသန်ကြီးနှစ်ယောက်၏ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရပြီး မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဂန်လေး... ငါ မင်းကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပေးမယ်"

အုပ်စုကို ဦးဆောင်နေသည့် အလတ်စားအရွယ် လူကြီးတစ်ဦးက ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

ထိုလူကို မြင်လိုက်သောအခါ လုံယီမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ နှာခေါင်းကြီးကြီး၊ နဖူးပြင်မြင့်

မြင့်၊ အသားညိုညိုနှင့်လူမှာ သူရှာဖွေနေသည့် လေးပင်လယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ဆွေမျိုး ချန်ယဲ့ပင်။

ချန်ယဲ့က လက်ခလယ်နှင့် လက်မကို ပေါက်ခနဲ မြည်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ဘေးရှိလူတစ်ဦးက သံချောင်းအနက်ကြီးတစ်ခုကို မလိုက်ပြီး ထိုချောင်းမှာ ရုတ်တရက် နီရဲလာကာ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမှာလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့က ခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာ မရမချင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူစကား မဆုံးခင်မှာပင် အပူရှိန်ပြင်းနေသော သံချောင်းမှာ လုံယီ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ လုံယီက လက်ချောင်းကို ဖျတ်ခနဲ ခတ်လိုက်ရာ သံချောင်းမှာ ချက်ချင်း လှည့်သွားပြီး သူ့လူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မီးလောင်စေ"

ချန်ယဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပူပြင်းနေသော သံချောင်းဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

"လောင်မြိုက်သွားစမ်း... ဒီကောင်"

"အား"

ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာမှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး အသည်းအသန် အော်ဟစ်တော့သည်။ လုံယီမှာ ဤလူပုဂ္ဂိုလ်ငယ်လေးများနှင့် အငြင်းပွားရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် အသာခတ်လိုက်သည်။

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အဖြူရောင် လေတိုင်ကြီးများ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရှူးခနဲ အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့ရှိ လူအားလုံးမှာ သတိလစ်ကာ မေ့မြောသွားကြသည်။

ဂန်လေးမှာ တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မြိုချနေရပြီး နွီဒါရှမှာမူ လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် လုံယီက တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေခြင်းပြုလုပ်လိုက်သည်။

ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာကြပြီး အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲတော့မည် ဖြစ်ကာ အသက်ရှင်ခဲ့လျှင်ပင် အရူးများကဲ့သို့သာ ဖြစ်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... သူတို့က ဝမ်မျိုးနွယ်စုကပဲ။ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဇွဲကောင်းလှချည်လား။ ယီမြို့အနီးက ပန်မြို့မှာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဌာနခွဲအိမ်ကြီးတစ်ခု ဆောက်ပြီး သူတို့မျိုးနွယ်ဝင်တွေကို လျှို့ဝှက်ပြီး မွေးမြူထားတာ။ အဲဒီကနေ လာကြတာပဲ။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို စုံစမ်းနေပြီး ငါ့ရဲ့ မူလရင်းမြစ်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

လုံယီ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာတော့သည်။