အခန်း ၁၈၁

အခန်း (၁၈၁) လျိုတာကျူး နောက်ဆုံးတော့ အဖမ်းခံရခြင်း

တံခါးခေါက်သံက နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အကဲစမ်းနေသည့် အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေ၏။

လဲ့ချန်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

လျိုတာကျူး၏ အဝတ်အစားများက စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး အမည်မသိ မြက်ပင်အစအနများ ကပ်ငြိနေကာ ချဉ်စူးစူး အနံ့တစ်မျိုးက လဲ့ချန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ လွင့်ပျံလာ၏။

"မင်း ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က တံခါးဝတွင် အေးစက်စွာ ရပ်နေပြီး လျိုတာကျူးကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုမည့် အရိပ်အယောင် အလျဉ်းမပြချေ။

လျိုတာကျူးက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထား၏။

"ချန်ဇီ... ညီလေးချန်... ငါ... ငါ တကယ့်ကို လမ်းဆုံးနေလို့ မင်းဆီ လာခဲ့ရတာပါ..."

"လမ်းဆုံးနေပြီ ဟုတ်လား... မင်း ဆေးတုတွေ ရောင်းပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးတုန်းက ဒီနေ့လို ရောက်လာမယ်လို့ ဘာလို့မတွေးခဲ့တာလဲ..."

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"အခုမှ မင်း ကြောက်နေပြီလား... နောက်ကျသွားပြီ..."

"ချန်ဇီ... ငါ မှားမှန်း သိပါပြီ... ငါ တကယ် မှားမှန်း သိပါပြီ..."

လျိုတာကျူးမှာ နှပ်ချေးများ၊ မျက်ရည်များ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပါ... ငါတို့ ရွာတစ်ရွာတည်းသားတွေ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားပြီးတော့ပါ..."

"ရွာတစ်ရွာတည်းသား ဟုတ်လား... မင်းက ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားဖူးလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က ရိုင်းစိုင်းစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံး မင်းတို့အိမ်မှာ နေခဲ့တုန်းက မင်းနဲ့ မင်းအမေက ငါတို့အပေါ် ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့လဲ..."

"မင်း မေ့သွားပြီလား... ငါကတော့ မမေ့သေးဘူး... အခုမှ ငါက မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုဆိုတာကို သတိရလာတာလား... မင်းက တကယ့်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်..."

လဲ့ချန်၏ ပြန်လည် ချေပမှုကြောင့် လျိုတာကျူးမှာ စကားမဟနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားလိုက်၊ နီရဲသွားလိုက် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီး သူက လေယူလေသိမ်း ပြောင်းကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ချန်ဇီ... ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုပါပဲ... မင်းက ငါ့ကို ခုလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရက်ရက်စက်စက် ကြည့်ရက်မှာလဲ..."

"တော်စမ်း..."

လဲ့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ ဆွေမျိုး လာမစပ်နဲ့... ငါ့မှာ မင်းလို မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ ညီအစ်ကိုမရှိဘူး..."

"မင်းက ဆေးတုတွေ ရောင်းပြီး လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ... အခုမှ ငါ့ဆီ လာတောင်းပန်ရဲသေးတယ်ပေါ့... မင်းကြောင့် ဝမ်းလျှောခဲ့ရတဲ့သူတွေဆီ သွားပြီး ဘာလို့ မတောင်းပန်တာလဲ..."

လဲ့ချန်၏ အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်မှုများကြောင့် လျိုတာကျူးမှာ ဆွံ့အသွားပြီး ခေါင်းပင် မမော့ရဲတော့ချေ။

လျိုတာကျူးက သူ၏ အပျော့ဆွဲ နည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ လေယူလေသိမ်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။

"လဲ့ချန်... မင်း အရမ်းအတင့်မရဲနဲ့..."

"ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေလို့သာ မင်းကို အကူအညီ လာတောင်းတာ... မင်းက ငါ့ကို ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်လိုများ ရိုင်းပြပြ လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ... ဆေးတုတွေ နောက်ထပ် တစ်သုတ် ထပ်ရောင်းဦးမလို့လား... မင်းက သေတဲ့အထိ မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ လောင်းရဲတယ်..."

ဤစကားက လျိုတာကျူးကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူ၏ အမူအရာက ပြန်လည်ပျော့ပျောင်းသွားပြန်၏။

"ချန်ဇီ... မင်းက စိတ်သဘောထား ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အတွက် နည်းလမ်းလေး တစ်ခုလောက် စဉ်းစားပေးပါ... ငါ... ငါ တကယ်ကို ဆက်ပြီး အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး..."

"အဲဒါ မင်းဘာသာ အပြစ်ရှာတာပဲ..."

လဲ့ချန်က သနားညှာတာမှု အလျဉ်းမပြဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဒီနေရာမှာလာပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေမယ့်အစား မင်းဘာသာ သွားအဖမ်းခံပြီး ဥပဒေရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူသင့်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုတာကျူး၏ ခြေထောက်များက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပျော့ခွေသွားတော့၏။

သူက ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ အော်ဟစ် ငိုယိုလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါဦး... ငါ ထောင်ထဲ မဝင်ချင်ဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို ရွံရှာစွာဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားရင်း ခြံဝင်းထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အားကော်..."

အားကော်က အသံကြားသည်နှင့် ပြေးလာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားလက်စ ပြောင်းဖူးမုန့်ပေါင်းကို ကိုင်ထားသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာကိစ္စလဲ..."

"ဒီအကောင့်ကို ကျေးလက်ဆေးခန်းဆီ ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားရအောင်..."

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် အော်ဟစ် ငိုယိုနေသော လျိုတာကျူးကို လက်ညှိုးထိုး၍ အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။

"သူက ဆေးတုတွေ ရောင်းပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ... ဆေးခန်းက သူ့ကို သေချာ ကြိုဆိုပေးပါစေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားကော်မှာ အတော်လေး ဝမ်းသာသွားသည်။ သူက ကျန်နေသော ပြောင်းဖူးမုန့်ပေါင်းကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ လျိုတာကျူးထံသို့ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွား၏။

"ကောင်းပြီ... အစ်ကိုချန်..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူက အလွန်အားနည်းနေပြီး ခြေနှစ်လှမ်းပင် မပြေးရသေးမီ အားကော်က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲ၍ ပင့်မြှောက်လိုက်၏။

"အမလေး... ကယ်ကြပါဦး... လူသတ်နေပြီ..."

လျိုတာကျူးက အော်ဟစ်၍ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသည်။

အားကော်က တုန်လှုပ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်၏။

"အော်သာ အော်လိုက်စမ်းပါ... မင်း လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်နေရင်တောင် ဘယ်သူမှ လာကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်း၍ လျိုတာကျူးကို တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။

"လဲ့ချန်... ခွေးကောင်လေး... မင်း အသေဆိုးနဲ့ သေလိမ့်မယ်..."

လျိုတာကျူးက ရုန်းကန်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

အားကော်က လျိုတာကျူးကို ထမ်း၍ မြို့ထဲသို့ လှည့်လည်သွားရာ ရွာသားများစွာကို လာရောက် ကြည့်ရှုစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

လျိုတာကျူးက ဆေးတုများ ရောင်းချနေကြောင်း လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး သူ့ကို ဝိုင်းဝန်း ပြစ်တင် ရှုတ်ချကာ ကျိန်ဆဲကြတော့သည်။

"အဲဒီလျိုတာကျူးက အရမ်း ယုတ်မာလွန်းတယ်..."

"အဲ့ယုတ်မာတဲ့ ခွေးကောင်ကို ဖမ်းဆီးသင့်တယ်..."

အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုးက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လျိုတာကျူး၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ လုံးဝကို ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အားကော်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေသည်။ ဤသည်က တရုတ်ပြက္ခဒိန် နှစ်သစ်ကူးထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့ ကျေးလက်ဆေးခန်း အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လဲ့ချန်က ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... လူကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ..."

အားကော်က လျိုတာကျူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီကောင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အော်လာတာ ကျွန်တော့်နားတောင် ကန်းတော့မလို့ပဲ..."

လျိုတာကျူးက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက သေမတတ် ဖြူလျော့နေကာ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေသည်။

“ချန်ဇီ... အားကော်... ငါ မှားသွားပါတယ်... ငါတကယ် မှားမှန်း သိပါပြီ..."

လဲ့ချန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ သတ္တိကြောင်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ကာ သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း ဆေးတုတွေ ရောင်းတုန်းက အကျိုးဆက်ကို ဘာလို့မတွေးခဲ့တာလဲ..."

"ငါ... ငါ... ငါ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရလို့ပါ..."

လျိုတာကျူးက မျက်ရည်များ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အကြွေးတွေ နစ်နေလို့ပါ... ငါ့မှာ တကယ် တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ..."

"အကြွေးဆပ်တာက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ... ဆေးတုရောင်းတာက မင်းရဲ့ ဘယ်လို စီးပွားရေး အလုပ်မျိုးလဲ..."

"မင်းက လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လိုများ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က တင်းမာစွာ ပြောလိုက်၏။

ဤအခိုက်၌ ကျေးလက်ဆေးခန်းမှ ဆရာဝန်ကျောက်က ထွက်လာသည်။ သူက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖက်ထုပ်တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ တုပ်နှောင်ခံထားရသော လျိုတာကျူးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

လဲ့ချန်က ဇာတ်လမ်းစုံကို ဆရာဝန်ကျောက်အား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်ကျောက်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"မင်း... လျိုတာကျူး... မင်းက တကယ့်ကို အတင့်ရဲလွန်းတယ်..."

"ဆေးတုတွေ ရောင်းတယ် ဟုတ်လား... မင်းက လူ့အသက်ကို အမှိုက်လို သဘောထားနေတာပဲ..."

"ဆရာဝန်ကျောက်... ငါ... ငါ တကယ် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး..."

လျိုတာကျူးမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး စကားကို ထစ်အကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ နောက်ဘယ်တော့မှ ခုလို မလုပ်တော့ပါဘူး..."

"မင်း ထပ်မလုပ်ရဲတော့ဘူးလား... နောက်ကျသွားပြီ..."

ဆရာဝန်ကျောက်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အစောင့်တွေ... သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်စမ်း..."

"ပထမဆုံး ဒီကောင် မကြာသေးမီက ဆေးရောင်းပြီးရလာတဲ့ ငွေတွေ အားလုံးကို သိမ်းလိုက်... ပြီးရင် သူ လုပ်ခဲ့တာတွေကို နောင်တရဖို့အတွက် အလုပ်ကြမ်းစခန်းဆီ တစ်လလောက် ပို့လိုက်..."

ကျေးလက်ဆေးခန်းမှ လူငယ် အနည်းငယ်က ချက်ချင်း ပြေးလာကြပြီး လျိုတာကျူးကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

လျိုတာကျူး၏ အော်ဟစ်သံများက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆေးခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

စောင့်ကြည့်နေကြသော ရွာသားများက အားပေး အော်ဟစ်ကြပြီး အချို့က လက်ခုပ်ပင် တီးကြသည်။

"လဲ့ချန် လုပ်တာ ကောင်းတယ်... သူ့ကို အဲ့လိုပဲ ကိုင်တွယ်သင့်တာ..."

"အဲ့လို ပြဿနာရှာတဲ့ကောင်မျိုးကို တစ်သက်လုံး ဖမ်းချုပ်ထားသင့်တယ်..."

"မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်သွားတာပေါ့... သူ ဆေးတုတွေ ထပ်ရောင်းရဲသေးလား ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မြွေခြံ၏ အသစ်ပြုပြင်ထားသော ရေမြောင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အားကော်... မင်းက ဒီအလုပ်မှာ ပိုပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာတာပဲ..."

အားကော်က ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်စေ့ကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်နေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဆိုးနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက ပရောဂျက် သေးသေးလေးတစ်ခုပါ... စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

သူက ရွှံ့များ ကပ်ပိနေသော သူ၏ ဘောင်းဘီကို ပုတ်လိုက်ပြီး မြွေခြံထဲမှ ဝါးဖျာ တစ်ချပ်ကို ဆွဲထုတ်လာ၏။

ယခုက မိုးရာသီဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုက ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် နေသာပြီး တောက်ပနေနိုင်သကဲ့သို့ နောက်တစ်ခဏတွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်သည်။

လဲ့ချန်က ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းက ကြည်လင်ပြီး ပြာလဲ့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လေထုထဲတွင် စိုစွတ်သော ခံစားချက် တစ်ခုက ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်က အုံ့မှိုင်းနေသလိုပဲ... မကြာခင် မိုးက သည်းသည်းထန်ထန် ရွာတော့မယ် ထင်တယ်..."

"အစ်ကိုချန်... လျိုတာကျူးက မယုံနိုင်လောက်အောင် အ တယ်ဆိုတာတော့ ဝန်ခံရမယ်... သူက ဆေးတုတွေ ရောင်းပြီး ငွေဘယ်လောက်များ ရနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"အခုကြည့်စမ်း ဘာဖြစ်သွားလဲ... ငွေလည်း မရတဲ့အပြင် ဆေးခန်းမှာ တစ်လလောက် အချိန်ဖြုန်းရဦးမယ်... လုံးဝကို အရှုံးပေါ်တာပဲ..."

အားကော်က သူ၏ ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းရင်း အပျော်လုံးဆို့ကာ ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"သူ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"သူတို့က ငါ့ရဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံ စီးပွားရေး တိုးတက်နေတာကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့က ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ရတာထက် ဆုံးရှုံးတာက ပိုများသွားတာပဲ..."

"ဒါပေါ့... သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အစ်ကိုချန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းကို ခိုးယူနိုင်မယ်လို့ သူ ထင်နေတာလား... သူက အိပ်မက်မက်နေတာပဲ..."

အားကော်က သူ့ကို အထင်အမြင် သေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းက မိသားစု အမွေအနှစ်ပဲ... သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် သင်ယူနိုင်မှာလဲ..."