အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂) နောက်ဆုံးတော့ မြွေမှုန့်များကို အမှုန့်ညက်ညက်လေးများအဖြစ် ကြိတ်ချေနိုင်ခဲ့ပြီ

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံက ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားပြီး တိမ်မည်းများ အလျင်အမြန် စုဝေးလာကာ နေမင်းကို ဖုံးကွယ်သွား၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လျှပ်စီးတစ်ကြောင်းက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း လင်းလက်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်လာကာ မိုးပေါက်ကြီးများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"သေပါပြီ... မိုးက ရုတ်တရက်ကြီး ရွာချလာတာ စာအုပ်လှန်တာထက်တောင် မြန်နေသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်က အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွား၏။

လဲ့ချန်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ဝင်လာပြီး အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်မှ တဖြောက်ဖြောက် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို ငေးကြည့်နေကြပြီး နေလှန်းသည့် နေရာတွင် ရှိနေသော သူတို့၏ အဖိုးတန် မြွေခြောက်များကို လုံးဝ မေ့လျော့နေကြ၏။

မိုးက အငြိုးတကြီး ရွာချနေပြီး သွန်ချနေသည့်အလား သည်းထန်နေသည်။ မိုးရေများက မြွေခြောက်များပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ထိုမြွေခြောက်များက ရေခိုးရေငွေ့များကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် ပျော့ခွေကာ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်သွားတော့၏။

မိုးတိတ်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က အကြောဆန့်လိုက်ပြီး မြွေခြံကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် နေလှန်းထားသော မြွေခြောက်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ပြန်သွား၏။

သူက တံခါးကို အမြန်ဆွဲဖွင့်၍ နေလှန်းသည့်နေရာသို့ ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် အရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ဒီဟာတွေ..."

လဲ့ချန်က အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်စွာ စိုရွှဲနေသော မြွေခြောက်များကို လက်ညှိုးထိုး၍ စကားထစ်အအဖြင့် ပြောလိုက်၏။ တစ်ချိန်က မာကျောနေခဲ့သော မြွေခြောက်များက ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် သက်မဲ့အရာများသဖွယ် ပျော့ခွေနေပြီး ညှီစော်နံသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လဲ့အားကော်က နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး ဆိုးရွားလှသော ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားတော့၏။ သူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး လုံးဝ အကူအညီမဲ့နေသည့် ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဘာ... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ..."

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ချက်ချင်း အမြန်ဖြေရှင်းမှ ရမယ်... ဒီမြွေခြောက်တွေက ငါတို့ရဲ့ ငွေတွင်းကြီးပဲ... အားလုံးသာ ပျက်စီးသွားရင် ဒီလအတွက် ဝင်ငွေလည်း ပျောက်သွားတော့မှာ..."

လဲ့ချန်က စိုးရိမ်တကြီး ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အားကော်... မြန်မြန် အုတ်ဖိုတစ်ခု သွားဆောက်... ငါတို့ အမြန်ဆုံး အခြောက်ခံဖို့ လိုတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

လဲ့အားကော်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီး အလုပ်စရန် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ချက်ချင်း ခေါက်တင်လိုက်သည်။ သူက ခြံထဲမှ အုတ်ခဲများနှင့် ရွှံ့များကို သယ်ယူလာပြီး အုတ်ဖို တစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီဖိုကို ဘယ်လောက် အကျယ်လောက် ဆောက်ရမလဲ..."

လဲ့အားကော်က ရွှံ့များ သုတ်လိမ်းနေရင်းနှင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပုံမှန်ကန်စွန်းဥဖုတ်တဲ့ မြေမီးဖို အရွယ်အစားလောက်ပဲ... အဲဒီလောက်ပဲ ဆောက်လိုက်..."

လဲ့ချန်က အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေ၏။

လဲ့အားကော်က တက်ကြွစွာဖြင့် အလုပ်လုပ်လိုက်ရာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရိုးရှင်းသော အုတ်ဖိုတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားတော့သည်။ လဲ့ချန်က ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရေစိုနေသော မြွေခြောက်များကို အုတ်ဖိုထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဖို၏ အောက်ခြေမှနေ၍ မီးမွှေးလိုက်ရာ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော မီးတောက်များက စိုစွတ်နေသည့် မြွေခြောက်များကို လောင်ကျွမ်းသွားပြီး မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြွေခြောက်များကို အမြန်ဆုံး အခြောက်ခံနိုင်ရန်အတွက် လဲ့အားကော်က မီးထိုးသမားအဖြစ် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် တာဝန်ယူလိုက်၏။ သူက အင်္ကျီချွတ်၍ အလုပ်လုပ်နေပြီး အုတ်ဖိုထဲသို့ ထင်းများ ထည့်နေစဉ် ချွေးများ သံပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။ အပူရှိန်ကြောင့် သူ၏ ကျောပြင်မှာ နီရဲနေပြီး အရည်ကြည်ဖုများပင် ထွက်လာတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီလန်က စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ဆေးသေတ္တာကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာခဲ့၏။

"အားကော်... မင်းကိုယ်မင်း ဘာဖြစ်လို့ အဲ့လောက်တောင် ဒုက္ခခံနေရတာလဲ... ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး..."

"မရီး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒီလောက် ဒဏ်ရာလေးကတော့ အသေးအဖွဲပါ... ကျွန်တော်က သံမဏိလို မာကျောတာမို့ ခံနိုင်ရည် ရှိပါတယ်..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်ပြလိုက်သည်။ လဲ့ချင်းကလည်း ကူညီရန် ရောက်လာ၏။ သူမက ညှပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြု၍ အရည်ကြည်ဖုများကို ဖောက်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးဆီ လိမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုအားကော်... နည်းနည်းတော့ နာလိမ့်မယ်... သည်းခံလိုက်ဦးနော်..."

"ရပါတယ် ချင်းချင်းရယ်... ဆက်သာ လုပ်ပါ..."

လဲ့အားကော်က ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးပေါက်များက နာကျင်နေကြောင်းကို ဖော်ပြနေ၏။

"အစ်ကိုအားကော်က အရမ်းတော်တာပဲ... ဒီလောက် ပူနေတာတောင် အနာခံနိုင်တယ်..."

လဲ့ချင်းက ဆေးလိမ်းပေးနေရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... အရင်တုန်းကဆိုရင် ငါက... အား... ချင်းချင်း... ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ..."

ထိုစဉ် လဲ့အားကော်က သူ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော အတိတ်အကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်၏။ ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

"အစ်ကိုအားကော်ကလည်း ခေါင်းမာမနေပါနဲ့... ပိုးဝင်သွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

လဲ့ချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဟီးဟီး... သိပါတယ်... သိပါတယ်..."

လဲ့အားကော်က အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အုတ်ဖိုထဲမှ မီးက နေ့ရောညပါ လောင်ကျွမ်းနေ၏။ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က တစ်လှည့်စီ အစောင့်ကျကြပြီး ပင်ပန်းလာသောအခါ နံရံကို မှီ၍ မှေးခနဲ အိပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနည်းနဲ့ အခြေအနေကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

လဲ့ချန်က အုတ်ဖိုထဲမှ မီးတောက်များကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော လဲ့အားကော်ကတော့ အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က သူတို့ကို သနားသွားကြသဖြင့် ခေါက်ဆွဲသုပ်၊ ဖက်ထုတ်ဟင်းချိုနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖက်ထုတ်စသည့် အစားအစာ မျိုးစုံကို ချက်ပြုတ်ကာ သူတို့ ဗိုက်ဝ၍ အလုပ်လုပ်ရန် ခွန်အားရစေရန် ပို့ပေးကြ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်က အုတ်ဖိုတံခါးကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့သင်းသင်းလေး ပါဝင်သော မွှေးကြိုင်သည့် အနံ့တစ်ခုက လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ခံတွင်းမြိန်သွားစေ၏။

"အစ်ကိုချန်... အနံ့က တော်တော်မွှေးတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း အနားသို့ ကပ်လာကာ အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

အုတ်ဖိုထဲရှိ မြွေခြောက်များမှာ အရင်ကထက် အရောင်အနည်းငယ် ပိုရင့်သွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရွှေဝါရောင် အဆင်းရှိနေသည်။ မူလက ပျော့ခွေနေခဲ့သော မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါတွင် ပုစွန်ကြော်ကဲ့သို့ ကြွပ်ရွကာ ပါးလွှာနေပြီး အနည်းငယ် ကွေးကောက်သွား၏။

လဲ့ချန်က ညှပ်ဖြင့် တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူကာ ဖြည်းညင်းစွာ ချိုးကြည့်လိုက်ရာ 'တောက်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြွေခြောက်မှာ ရွှံ့နှင့် ရေ အစအနမျှပင် မရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ ကျိုးသွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ... တော်တော်လေး ကြွပ်ရွနေတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

"မလောပါနဲ့... လုံးဝ မအေးသေးဘူး... အပူလောင်သွားဦးမယ်..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောရင်း ရှောင်လိုက်သည်။ သူက စကားပြောရင်းနှင့် မြွေခြောက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်လိုက်ပြီး လဲ့အားကော်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မြည်းကြည့်လိုက်ဦး... အရသာ ဘယ်လိုနေလဲလို့..."

လဲ့အားကော်က မြွေခြောက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ ကြွပ်ရွသော 'ကျွတ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ အရသာရှိသော ရနံ့တစ်ခုက ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ မြွေခြောက်မှာ ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိလှကာ ငန်ကျိကျိ အရသာနှင့် အချိုဓာတ် အနည်းငယ် ပါဝင်သည့်အပြင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးပါ ပါဝင်နေသဖြင့် မေ့မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

"အင်း... စားလို့ကောင်းတယ်... အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ... အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရာက တကယ် အံ့မခန်းပဲ... အရင်က လှန်းထားတဲ့ ဟာတွေထက်တောင် ပိုပြီး အရသာရှိသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်က လက်မထောင်ပြရင်း ပလုတ်ပလောင်းနှင့် ပြောလိုက်၏။

"အမြန်အခြောက်ခံရတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ... အလဟဿ မဖြစ်သွားတဲ့အပြင် အရည်အသွေးပါ ပိုကောင်းသွားသေးတယ်..."

လဲ့ချန်ကလည်း တစ်ပိုင်းကို မြည်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မြွေခြောက်များ ကြွပ်ရွနေဆဲ အချိန်လေးတွင် လဲ့ချန်က အမှုန့်ကြိတ်စက်ကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာခဲ့၏။

"အားကော်... ငါ့ကို ဝိုင်းကူပါဦး... ဒီမြွေခြောက်တွေ အားလုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ရအောင်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

လဲ့အားကော်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က မြွေခြောက် အပိုင်းအစများကို အမှုန့်ကြိတ်စက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ 'ဝီ' ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြွေခြောက်များကို အမှုန့်ကြိတ်ချေပစ်လိုက်၏။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်ရင်း အမှုန့်ညက်ညက်လေးများက ထွက်ပေါက်မှနေ၍ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာတော့သည်။

"အစ်ကို... ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ..."

ရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသော လဲ့ချင်းက အနားသို့ ရောက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"အမှုန့်ကြိတ်နေတာလေ... အဲ့လိုဆိုရင် သိမ်းဆည်းရ ပိုလွယ်ကူပြီး နောက်ပိုင်း အသုံးပြုတဲ့အခါလည်း အဆင်ပြေတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အိုး... အစ်ကို... ဒီအမှုန့်က ညီမတို့ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ မြွေခြောက်မှုန့်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ညက်သေးတယ်..."

လဲ့ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အမှုန့်ညက်ညက်လေးများကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။

"ဒါကိုသာ ဆေးအဆီလုပ်ဖို့ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် အာနိသင်က သေချာပေါက် ပိုပြီး ကောင်းသွားမှာပဲ..."

လဲ့ချန်ကလည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူက အမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် သေချာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ တကယ်ပင် ဤတစ်ကြိမ် ထွက်လာသော အမှုန့်များက ယခင်ကထက် ပိုမို ညက်ညောနေပြီး အဖုအကျိတ်များ လုံးဝ မပါဝင်ဘဲ အရည်အသွေးမြင့် ဂျုံမှုန့်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"တကယ်ကြီးပဲ... တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါလား... မိုးက တကယ့်ကို အချိန်အခါ မဟုတ်ဘဲ ရွာချလာတာ... ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းသွားတဲ့ မတော်တဆမှုလေးက ငါတို့ရဲ့ မြွေမှုန့်ကို နောက်တစ်ဆင့်အထိ တက်လှမ်းသွားစေတာပဲ..."

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

မြွေခြောက်အားလုံးကို အမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေပြီးနောက် လဲ့ချန်က ၎င်းတို့ကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်အိတ်တစ်ခုထဲသို့ ဂရုတစိုက်ထည့်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ပြည့်နှက်နေသော မြွေခြောက်မှုန့် အိတ်အတော်များများကို ကြည့်ရင်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်ခံစားချက်များကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့၏။