အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) ဆေးဝါးကုမ္ပဏီက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုခြင်း

လဲ့ချန်က ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ခံစားနေရကာ အကြောဆန့်လိုက်၏။

သူ၏ အနီးတွင် မြွေမှုန့်ခြောက်များ အပြည့်ထည့်ထားသော အိတ်ဖောင်းဖောင်း အချို့ရှိနေပြီး မြို့သို့ သွားရောက် ရောင်းချရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

လဲ့အားကော်က ပစ္စည်းများကို ဟောဟဲလိုက်အောင် သယ်ယူနေရင်းနှင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ငွေတွေအများကြီး ရတော့မယ် မဟုတ်လား..."

"အဲဒီအခါကျရင် ရွှေရှန်းတို့ကို ဟင်းကောင်းကောင်း တစ်နပ်လောက် ကျွေးရမယ်..."

မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က သူ၏ ဈေးဆိုင်လေးကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖောက်သည်ဟောင်းများက အုံခဲလာကြ၏။

"လဲ့ချန်... မင်းရဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

"ငါ ရက်အနည်းငယ်လောက် သုံးကြည့်လိုက်တာ အခုတော့ ငါ့ခြေထောက်တွေ မနာတော့ဘူး..."

ဆံပင်ဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ငွေများ ထုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ငါ့သူငယ်ချင်း တချို့ကိုပါ ခေါ်လာတယ်... သူတို့လည်း စမ်းသုံးကြည့်လို့ ရတာပေါ့..."

"မင်းရဲ့ မြွေမှုန့်ဆေးအဆီကို သုံးပြီးတဲ့နောက် ငါ့မိန်းမရဲ့ အသားအရေက အခွံခွာထားတဲ့ ကြက်ဥလေးလို ချောမွေ့သွားတာပဲ..."

ခေတ်မီစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးဝှေ့ဝင်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"လဲ့ချန်... နင့်ဆီမှာ မြွေမှုန့်တွေ ကျန်သေးလား..."

"အရင်တစ်ခေါက်က ငါ နည်းနည်း ဝယ်သွားတာ တစ်ခါသုံးကြည့်ရုံနဲ့တင် သိသာတယ်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ထပ်ဝယ်သွားဦးမယ်..."

"ရှိပါတယ်... အများကြီး ရှိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်သွားသည်အထိ ပြုံးရယ်နေပြီး အရောင်းအဝယ်က သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေ၏။

မျက်နှာစိမ်း အများအပြားလည်းရှိနေကြပြီး သူတို့ အားလုံးက ဈေးဆိုင်ပေါ်ရှိ မြွေမှုန့်ခြောက်များကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ... ဘယ်လို ရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်တာလဲ..."

"အစ်ကို... ဒါက အကောင်းဆုံး ဆေးဖက်ဝင် မြွေတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်ပါ... အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါ၊ အရိုးအဆစ် ရောင်ရမ်းတာတွေနဲ့ အရေပြားရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့အပြင် အသားအရေကိုလည်း လှပစေတယ်..."

လဲ့ချန်က တက်ကြွစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"တကယ်လား..."

ဖောက်သည်သစ်က သံသယဖြစ်နေသည်။

"လဲ့ချန်က လိမ်မပြောပါဘူး... ငါ့မိန်းမရဲ့ အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါတောင် ဒီမြွေမှုန့်ခြောက်နဲ့ ပျောက်သွားတာ..."

သူ့ဘေးရှိ အဘိုးအိုက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ အာမခံလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖောက်သည်သစ်က ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"အဲဒါဆိုရင် စမ်းသုံးကြည့်ဖို့ နှစ်အောင်စလောက် ပေးပါ..."

ဤသို့ဖြင့် သတင်းက အလျင်အမြန် ပြန့်နှံ့သွားပြီး လဲ့ချန်၏ ဈေးဆိုင်လေးမှာ စည်ကား သိုက်မြိုက်လာတော့သည်။

လဲ့အားကော်မှာ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ဘဲ ငွေကောက်ရလွန်း၍ လက်များပင် ညောင်းညာလာ၏။

မွန်းတည့်ချိန် မတိုင်မီမှာပင် သူတို့ ယူလာသော မြွေမှုန့်ခြောက်များအားလုံး ရောင်းကုန်သွားတော့သည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ထဲမှ ထူထဲသော ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ရေတွက်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်လျှံနေ၏။

လဲ့အားကော်က ထိုနေ့ညနေတွင် သူ့အစ်ကိုက မည်သို့သော ဟင်းလျာများဖြင့် ကျွေးမွေးမည်ကို တွေးတောကာ ကြိတ်ရယ်နေသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချီလန်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေလျက် ကြိုဆိုလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်... ရှင်တို့ကို လာရှာတာလို့ ပြောတယ်..."

"ဧည့်သည်... ဘယ်သူလဲ..."

လဲ့ချန်က သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကျွန်မလည်း သူ့ကို မသိဘူး... သူက အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတော်လေး ယဉ်ကျေးတဲ့သူပါ... မြို့ကလာတာလို့လည်း ပြောတယ်..."

မြို့မှ လာသည်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ပေ။

သူက ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားလိုက်ရာ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုသူက သပ်ရပ်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မတ်မတ်ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာလဲ့ချန်... ကျွန်တော်က မြို့ပြ ဆေးဝါးစက်ရုံက ဝယ်ယူရေး ကိုယ်စားလှယ် ဝမ်ကျန့်ကော်ပါ..."

အမျိုးသားက မတ်တတ်ထရပ်ကာ လက်ကမ်းပေး၍ အတတ်ပညာရှင် ပီသသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံက ခင်ဗျား ထုတ်လုပ်တဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ခင်ဗျားရဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်က အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး သိသာထင်ရှားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်တွေ ရှိတာကို တွေ့ရပါတယ်… အဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံရဲ့ ဆေးဝါးသစ် သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။

"ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံက ခင်ဗျားနဲ့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်တွေကို သီးသန့် ဝယ်ယူသွားမှာပါ..."

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရေးဆွဲထားသော စာချုပ်ပါ... ခင်ဗျား အရင် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ကျန့်ကော်က စာရွက်စာတမ်း တစ်ထပ်ကို ထုတ်၍ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စာချုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ ဈေးနှုန်းက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အရောင်းလမ်းကြောင်း တည်ငြိမ်စေဖို့ နှစ်စဉ် ဝယ်ယူမယ့် ပမာဏတစ်ခုကိုလည်း အာမခံပေးထားပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံကိုပဲ ထောက်ပံ့ပေးပြီး တခြား မည်သည့်လူပုဂ္ဂိုလ် ဒါမှမဟုတ် အဖွဲ့အစည်းကိုမှ မရောင်းချဖို့ အာမခံပေးရပါမယ်..."

"ခင်ဗျား သဘောတူတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခု ချက်ချင်းပဲ စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က တစ်ခဏမျှ စကားရပ်သွားပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံက မြို့မှာ အကြီးဆုံး ဆေးဝါးစက်ရုံဖြစ်ပြီး လုပ်နိုင်စွမ်းအား ကြီးမားသလို နာမည်ကောင်းလည်း ရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းတာက ခင်ဗျားအတွက် တကယ့်ကို ရွှေလို အဖိုးတန်တဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့သာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်က ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ဈေးကွက်ကို သေချာပေါက် ဖွင့်လှစ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

လဲ့ချန်က စာချုပ်ကို ယူ၍ အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကုတ်သွားသည်။

စာချုပ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းထားသော်လည်း သီးသန့် ထောက်ပံ့ရမည့် စည်းကမ်းချက်နှင့်အတူ အခြားမည်သည့် လူပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းကိုမျှ မရောင်းချရဟူသော တရားမျှတမှု မရှိသည့် သတ်မှတ်ချက်များက သူ့ကို အလွန် နေရခက်စေ၏။

"မစ္စတာဝမ်... ဒီသီးသန့် ထောက်ပံ့ခိုင်းတာက နည်းနည်းလေးများ အနိုင်ကျင့်လွန်းရာ မကျဘူးလား..."

လဲ့ချန်က စာချုပ်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်၏။

"မစ္စတာလဲ့... ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံရဲ့ စကေးကို ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မြို့မှာ အကြီးဆုံး ဆေးဝါးစက်ရုံလေ..."

"ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းတာက ဓနဥစ္စာ ကြွယ်ဝမှုဆီကို အမြန်လမ်းကနေ သွားရသလိုမျိုးပဲ..."

"ခုလိုသီးသန့် ထောက်ပံ့ခိုင်းတာကလည်း ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ကုန်တွေရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ ဈေးကွက်ဝေစုကို သေချာစေဖို့အတွက်ပါ... အဲ့ထဲမှာ ခင်ဗျားအတွက် အကျိုးရှိစေမှာဖြစ်ပြီး အထိနာစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မစ္စတာဝမ်... အဲဒါက မှန်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြွေမှုန့်ခြောက်က လက်ရှိမှာ ဝယ်လိုအား အရမ်းကောင်းပြီး ထောက်ပံ့နိုင်မှု နည်းပါးနေတယ်... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကိုပဲ ထောက်ပံ့ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ တခြား ဖောက်သည်တွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး သေးသေးလေးက လူအများကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် မတတ်နိုင်ဘူးလေ..."

လဲ့ချန်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားဆဲဖြင့် ပခုံးတွန့်ကာ အကူအညီမဲ့ဟန် ဆောင်လိုက်၏။ သူက အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟ မပြောခဲ့သော်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ငြင်းပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ထားစွာပင် ဝမ်ကျန့်ကော်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး ငြင်းပယ်ခံရခြင်းကို အသားမကျသည်မှာ သိသာစွာဖြင့် သူ၏ လေသံက ကြမ်းတမ်းလာသည်။

"မစ္စတာလဲ့... ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်... ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက နေ့တိုင်းရလာတာမဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံက ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ ဈေးနှုန်းက ဈေးကွက်ထဲမှာ အမြင့်ဆုံးပဲ... ကျေးဇူးကန်းတဲ့အလုပ်မျိုး မလုပ်ပါနဲ့..."

လဲ့ချန်မှာ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျန့်ကော်က အသံကို နှိမ့်၍ ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့မြွေခြံမှာ မြေဂရန် မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်... ဟုတ်လား..."

"သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်တွေသာ သိသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက..."

ဝမ်ကျန့်ကော် စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် လဲ့အားကော်က တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော ပေါက်တူး တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာ၏။ သူက ဝမ်ကျန့်ကော်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခွေးကောင်လေး... မင်းက ဘယ်သူ့ကို လာခြောက်နေတာလဲ..."

"အစ်ကိုချန်ရဲ့ မြွေခြံက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို ပေါက်တူးနဲ့ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ လဲ့အားကော်၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာ ဖြူရော်သွား၏။ သူက နောက်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဆုတ်သွားပြီး လဲ့အားကော်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားထစ်အ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း... မင်း... ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... ငါ... ငါက မြို့ပြဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာနော်..."

လဲ့အားကော်က တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာပြီး ပေါက်တူးကို မြေကြီးနှင့် ပွတ်ဆွဲကာ စူးရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာစေ၏။

"မင်း ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... မင်းကများ အစ်ကိုချန်ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့... ဒီပေါက်တူးရဲ့ အစွမ်းကို မင်း မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း..."

အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျန့်ကော်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူက သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို ကောက်ကိုင်၍ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော် ထွက်ပြေးသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါ၍ လဲ့အားကော်ကို ပြောလိုက်၏။

"အားကော်... နောက်တစ်ခါ အဲဒီလောက် စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်နဲ့... တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်၍ ရိုးအသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... သူ အစ်ကို့ကို အနိုင်ကျင့်မှာ စိုးလို့ပါ..."

"ဘယ်သူက သူ့ကို အဲဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းပြီး အစ်ကို့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲအောင် လုပ်ခိုင်းလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... မင်း ငါ့အကျိုးအတွက် လုပ်ပေးတာကို ငါ သိပါတယ်...

"ဒါပေမဲ့ မြေဂရန်ကိစ္စကို ငါ တကယ် မေ့နေခဲ့တာ... နောက်တစ်ကြိမ် အမြတ်ထုတ် မခံရအောင် မနက်ဖြန် မြို့ကိုသွားပြီး တစ်ခုလောက် သွားလုပ်ရမယ်..."