အခန်း ၁၈၄

အခန်း (၁၈၄)လျိုတာကျူး အမျိုးမျိုး အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း

ထိုအချိန်၌ ခရိုင်မြို့ရှိ အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် လျိုတာကျူးတစ်ယောက် သူ့ဘဝတွင် အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းနေရ၏။

ပျင်းရိပြီး အစားအသောက်မက်သော သူ၏အဖို့ သံတိုင်များနှင့် တံတိုင်းမြင့်ကြီးများ နောက်ကွယ်ရှိ ဘဝသည် သေရသည်ထက်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။

နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်သောအခါ လျိုတာကျူးသည် ကျိုးပဲ့နေသော ကြွေပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ထမင်းစားဆောင်တွင် တန်းစီနေ၏။

လူတန်းကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေပြီး လျိုတာကျူးက လေထုထဲမှ ချဉ်စူးစူး အနံ့ကြောင့် ရွံရှာသွားသည့် အမူအရာဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အလှည့်သို့ ရောက်လာသောအခါ ထမင်းခူးပေးသည့် အမျိုးသမီးက သူမ၏ ဇွန်းကို တမင်သက်သက် ခါချလိုက်ရာ ပန်းကန်ထဲတွင် ထမင်းစေ့ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရစ်ပြီး မိမိ၏ အရိပ်ကိုပင် ပြန်မြင်နိုင်လောက်အောင် ကျဲပါးလှ၏။

"အဒေါ်... ဒီလောက်က နည်းလွန်းတယ်... ကျွန်တော့် ဗိုက်ထဲက ဆာလွန်းလို့ မြည်နေပြီ..."

လျိုတာကျူးက ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် ဘေးလူ၏ ပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုလူ့ ပန်းကန်ကို ကြည့်ပါဦး... အပြည့်ပဲ... ကျွန်တော့်ဟာကျတော့..."

ထမင်းခူးပေးသည့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူမ၏ ဇွန်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းရည်အချို့ လျိုတာကျူးအပေါ် စင်သွား၏။

“ဒီလောက်ပဲရမယ်... စားရင်စား မစားရင်နေ..."

လျိုတာကျူးက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ သူသည် ထို 'ထမင်းရည်' ပန်းကန်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ယူသွားပြီး ကမန်းကတန်း သောက်ချလိုက်သော်လည်း ဆာလောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ဝန်းကျင်ရှိ လူများက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြပြီး လျိုတာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြ၏။

"ဟိုသတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်ကိုကြည့်စမ်း... ကောင်းကောင်းတောင် မစားနိုင်ဘူး..."

"မင်းလို သူခိုးက သတ္တိကို မရှိတာ..."

"သူက အဲ့လိုအမှုနဲ့ အဖမ်းခံရတာလား... ငတ်သေဖို့ ကောင်းတဲ့ကောင်..."

လျိုတာကျူးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေကာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်လည် မချေပရဲချေ။

သူသည် အမြဲတမ်း အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လဲ့ချန်၏ အိမ်တွင် ရှိစဉ်က လဲ့ချန်၏ မိသားစုကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခဲ့၏။ ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် လူပျော့လူညံ့ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

ညနေစာ စားပြီးနောက် အချုပ်ခန်းသို့ ပြန်ရခြင်းကလည်း အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ အခန်းဖော်များမှာ အတွေ့အကြုံရင့် ကျွမ်းကျင်သူများချည်းဖြစ်ကြပြီး လျိုတာကျူး၏ ရိုးအပြီး အတော့်ကို အနေအထိုင် အေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှာကြတော့သည်။

"ဟေ့... လူသစ်... သွားပြီး ရေတစ်ခွက် ခပ်ခဲ့စမ်း..."

မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အမာရွတ်များ ပြည့်နေသော ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသည့် လူကြီးတစ်ယောက်က ခြေချိတ်ထိုင်ရင်း လျိုတာကျူးကို အထက်စီးမှ ဆက်ဆံကာ ပြောလိုက်သည်။

လျိုတာကျူးက မလွန်ဆန်ရဲဘဲ အလျင်အမြန် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့၍ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ထိုလူထွားကြီးက ရေခွက်ကို ယူလိုက်သော်လည်း လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တမင်သက်သက် ပက်ချလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"မင်းက ကန်းနေတာလား ကောင်လေး... ရေတောင် ကောင်းကောင်း မငှဲ့တတ်ဘူးလား..."

အခြားအကျဉ်းသားတစ်ယောက်က လျိုတာကျူး၏ အိပ်ရာလိပ်ကို ဆွဲလုကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သရော်လိုက်၏။

"ဒီအမှိုက်က မင်းနဲ့ တန်လို့လား... ဒီညတော့ မင်းအိပ်ရာမှာ ငါအိပ်မယ်..."

လျိုတာကျူးမှာ ဒေါသထွက်သော်လည်း နှုတ်မှ မပြောရဲဘဲ သူ၏ အိပ်ရာလိပ်ကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး သွားအိပ်နေရသည်။

ဤနေ့ရက်များက တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေပြီး လျိုတာကျူးမှာ ရူးတော့မတတ် ခံစားလာရ၏။

ဤနေရာတွင် ဘယ်သွားသွား အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး စကားပြောစရာ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ညနေခင်း တစ်ခု၌ လျိုတာကျူး၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ညနေစာ စားချိန်တွင် ထမင်းခူးပေးသည့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို တမင်သက်သက် ထမင်း လျှော့ထည့်ပေးပြန်၏။ လျိုတာကျူးက ထပ်မသည်းခံနိုင်တော့ဘဲ ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲမှ ဇွန်းကို ဆွဲလုကာ စားပွဲပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ငါ လုံလောက်ပြီ... မင်းတို့က ငါ့ကို ခုလို ဆက်ဆံဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ..."

"ငါ လူမသတ်ဘူး... မီးမရှို့ဘူး... ပစ္စည်း နည်းနည်းပါးပါး ခိုးရုံလေးပဲ... အဲဒါက မင်းတို့လို ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေထက် အများကြီး သာတယ်..."

"ငါ့ကို ခုလိုမျိုး နှိပ်စက်ဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား..."

လျိုတာကျူးက မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ထမင်းစားဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သတ္တိကြောင်ကာ အညံ့ခံတတ်သော လျိုတာကျူးကို ပြူးကြည့်နေကြ၏။ သူ၏ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက လူတိုင်းကို မျှော်လင့်မထားမိစေခဲ့ပေ။

ထမင်းခူးပေးသည့် အမျိုးသမီးကလည်း လန့်သွားပြီး လျိုတာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝိုး...နင်က အတော့်ကို ဒေါသကြီးပါလား... ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ... ပုန်ကန်မလို့လား..."

လျိုတာကျူးက စားပွဲကို မှောက်ချလိုက်ရာ ပန်းကန်များနှင့် တူများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျကွဲအက်သွားသည်။

သူက ခွေးခြေခုံ တစ်ခုံကို ဆွဲယူ၍ သူ့ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ဒေါသများကို ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်၏။

"လာစမ်း... ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ... ငါ မင်းတို့နဲ့ သေတဲ့အထိတိုက်ခိုက်မယ်..."

ထမင်းစားဆောင်တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။

လျိုတာကျူးကို အမြဲတမ်း မနှစ်မြို့သော အကျဉ်းသားအချို့က သူတို့၏ လူအင်အားကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ကာ ပြေးဝင်လာပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ကြ၏။

"ခွေးကောင်လေး... မင်းက ဒီနေရာမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့..."

လျိုတာကျူးက သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသော သူကို ခွေးခြေခုံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အား..."

မျောက်ပိန်တစ်ယောက်က သူ၏ ခေါင်းကို ဖက်၍ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘုရားရေ... ဒီကောင်လေးက တကယ် လုပ်ချလိုက်တာပဲ..."

နောက်ထပ် လူထွားကြီးတစ်ယောက်က ခွေးခြေခုံ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်၍ လုယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း လျိုတာကျူးက သူ၏ ဗိုက်ကို ကန်ချလိုက်သဖြင့် ထိုလူမှာ ဗိုက်ကို ဖက်ထားရပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် ခါးပင် မဆန့်နိုင်တော့ချေ။

"ထွက်သွားကြစမ်း... မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ..."

လျိုတာကျူးက မျက်လုံးများ နီရဲနေလျက် ခွေးခြေခုံကို ဝှေ့ယမ်းနေသဖြင့် သူ့ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြားတွင် မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

လျိုတာကျူးက ပုံမှန်အားဖြင့် သတ္တိကြောင်သည့်ပုံ ပေါက်သော်လည်း သူ ဒေါသထွက်လာချိန်တွင် ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက တကယ့်ကို အသက်စွန့်ရဲသည့် လူမိုက်တစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။

ထမင်းခူးပေးသည့် အမျိုးသမီးက လူအုပ်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း အာခေါင်ခြစ်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး... ပြဿနာ ရှာနေတဲ့သူရှိတယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အမာရွတ်များ ရှိနေသည့် လူထွားကြီး တစ်ယောက်က စီးကရက် သောက်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

သူ၏ နောက်တွင် တပည့် အချို့ လိုက်ပါလာပြီး သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ကြမ်းကြုတ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိကြ၏။

ဤလူကို ဝေ့လောင်တာဟု ခေါ်သည်။ သူသည် အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် နေလာခဲ့သည်မှာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

သူက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မီးခိုးကွင်း တစ်ခု မှုတ်ထုတ်ကာ သရော်လိုက်သည်။

"အိုးဟို... ပွဲက ကောင်းနေပါလား... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

လျိုတာကျူးသည် ဝေ့လောင်တာကို မြင်သောအခါ ခွေးခြေခုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းမှ ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူက ဝေ့လောင်တာ၏ နာမည်ကို သိထားသည်။ ဤအလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ပြဿနာ မရှာရဲကြပေ။

"ခေါင်းဆောင်ဝေ့... ဒီကောင်လေးက ပြဿနာ ရှာနေတာ... သူက စားပွဲကိုတောင် မှောက်ချပစ်လိုက်သေးတယ်..."

ထမင်းခူးပေးသည့် အမျိုးသမီးက လျိုတာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုင်တောလိုက်၏။

ဝေ့လောင်တာက မျက်လုံးကို မှေး၍ လျိုတာကျူးကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက သတ္တိရှိသားပဲ... ဒီနေရာမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့..."

လျိုတာကျူးက မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူလိုက်၏။

“ကျွန်တော် တကယ့်ကို ထပ်မသည်းခံနိုင်တော့လို့ပါ... သူတို့က နေ့တိုင်း ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ့်ကို မခံစားနိုင်တော့ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဝေ့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ပြဿနာလောက်လေးနဲ့ မင်းက အသက်စွန့်မလို့လား..."

လျိုတာကျူးမှာ မှင်တက်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။

ဝေ့လောင်တာက လျိုတာကျူးထံ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက မဆိုးပါဘူး... အခုကစပြီး ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်..."

လျိုတာကျူးတစ်ယောက် တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်မီမှာပင် ခေါင်းဆောင်ဝေ့က သူ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး စီးကရက် တစ်လိပ် ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ရိုးအလွန်းလို့ အနိုင်ကျင့်ခံရတာ..."

ဤနေရာတွင် ခွန်အားကသာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

လျိုတာကျူးက စီးကရက်ကို ယူ၍ မီးညှိလိုက်ပြီး တစ်ဝကြီး ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ စိတ်အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဝေ့... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သိုင်းမချတတ်ဘူး..."

လျိုတာကျူးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့လောင်တာက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်း သိုင်းမချတတ်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး... ငါ သင်ပေးမယ်..."

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့... ဘယ်သူမှ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ရဲစေရဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ထို့နောက် လျိုတာကျူးသည် ခေါင်းဆောင်ဝေ့ နောက်သို့ စတင်လိုက်ပါတော့သည်။

ဝေ့က သူ့ကို မည်သို့ တိုက်ခိုက်ရမည်၊ အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် မည်သို့ ရှင်သန်ရမည်နှင့် ညစ်ပတ်သည့် လှည့်ကွက် အချို့ကို သင်ပေးခဲ့၏။

"ကောင်လေး... သေသေချာချာကြည့်ထား... ဒီအကွက်ကို 'မျောက်မင်း မက်မွန်သီးခူးဟန်သိုင်းကွက်' လို့ ခေါ်တယ်... သူက ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်..."

ဝေ့က သရုပ်ပြရင်းနှင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလှည့်ကွက်က နည်းနည်း ညစ်ပတ်တယ်... လုံးဝ လိုအပ်လာမှပဲ ထုတ်သုံး..."

လျိုတာကျူးက အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေ၏။

ဝေ့လောင်တာ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လျိုတာကျူး၏ ဘဝမှာ အများကြီး ပိုမို လွယ်ကူလာခဲ့သည်။

လျိုတာကျူးက စီးကရက်ကို တစ်ချက် ပြင်းပြင်း ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးသွားတော့သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဝေ့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်လေး... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ... နောက်ကျရင် မင်း သောက်ဖို့ အလှည့် ရလာမှာပါ…”

သက်သာသွားပြီးနောက် လျိုတာကျူးက ခေါင်းဆောင်ဝေ့ကို မျက်နှာချိုသွေးသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဝေ့... အခုကစပြီး ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ဝေ့ နောက်ကို လိုက်ပါတော့မယ်..."

"အဲ့လိုမှပေါ့..."