အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅) ဤဇာတ်တိုက်ထားမှုက လွန်လွန်းနေပြီ

ဝေ့လောင်တာက ဆေးလိပ်ငွေ့ကွင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့... မင်း ကောင်းကောင်း နေရမယ်... ဒီအလုပ်ကြမ်းစခန်းမှာ မင်းလုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ရအောင် ငါအာမခံတယ်..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်လေး... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ အတန်ကြာအောင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖြေလိုက်၏။

"ခိုး... ပစ္စည်းတွေ ခိုးလို့ပါ..."

ဝေ့လောင်တာက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါလေးများကွာ... နောက်ဆို ငါ့နောက်သာ လိုက်ခဲ့... ငါတို့ အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီးတွေ လုပ်ကြမယ်..."

သူက လျိုတာကျူးအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးရင် လက်စားချေချင်လား... မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သူတွေအားလုံးကို ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းချေပစ်ချင်လား..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ လဲ့ချန်၏ မိသားစုကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ချေချင်တာပေါ့... ကျွန်တော် အိမ်မက်တောင် မက်တယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ဝေ့လောင်တာက လျိုတာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းအကြောင်း စုံစမ်းပြီးပြီ... မင်းရဲ့ ညီ လဲ့ချန်က အခု အတော်လေး အခြေအနေ ကောင်းနေတယ်... သူ့မြွေမွေးမြူရေးခြံက အတော်လေး အောင်မြင်နေပြီး နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်နဲ့တောင် အကျိုးတူ ပူးပေါင်းထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ပို၍ပင် နာကြည်းသွားပြီး ချဉ်စူးစူး အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... သူက ကံကောင်းသွားတာ... ဘယ်က အဆက်အသွယ်တွေ သုံးလိုက်မှန်း မသိဘူး... အခုတော့ သူက တခြားလူတွေထက်ကို ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေနေရတယ်..."

ဝေ့လောင်တာက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံကို တစ်စစီဖြစ်အောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်... ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အရသာက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သူ့ကို မြည်းစမ်းခိုင်းရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွား၏။

"ခေါင်းဆောင်ဝေ့... ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တကယ် ကူညီပေးမှာလား..."

"ဒါပေါ့..."

ဝေ့လောင်တာက ဖြီးဖြီးကြီး ပြုံးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဘက်တွင်မူ လဲ့ချန်က ပြင်ဆင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို သယ်ဆောင်၍ သူ၏ စက်ဘီးဟောင်းကြီးကို စီးကာ ဂျောက်ဂျက် ဂျောက်ဂျက် အသံများ မြည်လျက် မြို့နယ်အစိုးရရုံးဆီသို့ ဦးတည် သွားနေ၏။

လိုင်စင်ကို ယနေ့ အပြီးရယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကိစ္စရပ်များ ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်လေသည်။

ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် ခန်းမထဲတွင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ချွေးနံ့များနှင့် ဈေးပေါသော ဆေးလိပ်နံ့များကြောင့် လဲ့ချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်တာပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အနိုင်နိုင် တိုးဝင်သွားပြီးနောက် မျက်မှန်ထူထူ တပ်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖီးသင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သတင်းစာတစ်စောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှန်လှောနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော့် မြွေမွေးမြူရေးခြံအတွက် လုပ်ငန်းလိုင်စင် လာလျှောက်တာပါ..."

လဲ့ချန်က စာရွက်စာတမ်းများကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်တွင် ကပ်ထားသော ကြေညာစာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန်ပါရဲ့လား... ကြည့်လိုက်ဦး... တစ်ခုလေးမှ ကျန်ခဲ့လို့ မရဘူး..."

လဲ့ချန်က ကြေညာစာပါ အကြောင်းအရာများကို အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်၏။ သူက ယူဆောင်လာသော စာရွက်စာတမ်းများကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အကုန်ပါပါတယ်... ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်လှောကြည့်ကာ သူ၏ ဘောပင်ဖြင့် တောက်တောက် ခေါက်ရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အဟမ်း... ဒီထောက်ခံစာက... ပြဿနာ နည်းနည်းရှိနေသလိုပဲ..."

"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ခရိုင်မြို့ရှိ ဆိုင်ဖွင့်ရန် ကိစ္စကို အားကော်အား သူ တာဝန်ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လဲ့အားကော်က အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်၏။ သူ လုပ်ထားသည်များက ဘာများ မှားယွင်းနိုင်မည်နည်း။

"ဒီရုံးတံဆိပ်တုံးကို ကြည့်လိုက်... နည်းနည်း ဝါးနေတယ် မဟုတ်လား..."

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သေချာစွာ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ တံဆိပ်တုံးက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထင်ရှားနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ဤသည်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ဒီတံဆိပ်တုံးက အတော်လေး ရှင်းလင်းနေတာပဲ... ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး မဟုတ်လား..."

"ငါ မသိဘူး... ငါ မသိဘူး... ငါ့မျက်လုံးတွေက သိပ်မကောင်းတော့ သေချာမမြင်ရဘူး..."

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက စာရွက်စာတမ်းများကို လဲ့ချန်၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်၏။

"ပြန်သွားပြီး အသစ်တစ်ခု ပြန်လုပ်ခဲ့... တံဆိပ်တုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထင်းအောင် ထုလာပြီးမှ ပြန်လာခဲ့..."

လဲ့ချန်က ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ကြည့်ပေးပါဦး... တကယ် ပြဿနာ မရှိပါဘူး... အခုလို အသွားအပြန် လုပ်ရတာက သိပ်မလွယ်လို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ညှာတာပေးပါဦး..."

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်၏။

"မရဘူး... မရဘူး... စည်းမျဉ်းအတိုင်းပဲ သွားရမယ်... စည်းမျဉ်း တစ်ခုလေးမှ ချန်လှပ်ထားလို့ မရဘူး... နောက်တစ်ယောက်..."

လဲ့ချန်မှာ မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်က သူ့ကို တမင်သက်သက် ဟန့်တားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလွန်းလှ၏။

သူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုလဲ့ချန်... ခင်ဗျားလည်း လိုင်စင် လာလျှောက်တာလား..."

အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို ယခင်က အကျိုးတူ ပူးပေါင်းရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ဖူးသည့် ဆေးဝါးဝယ်ယူရေး ကိုယ်စားလှယ် ဝမ်ကျန်းကော်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကလေ..."

လဲ့ချန်က ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ဝမ်ကျန်းကော်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဟူး... ဒီခေတ်ကြီးမှာ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ကူပါဘူး..."

ဝမ်ကျန်းကော်က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ခင်ဗျားကလည်း ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြရအောင်... ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော်တို့ ဆေးကုမ္ပဏီနဲ့ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းဖို့ သဘောတူစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးမယ်ဆိုရင် လိုင်စင်ကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် လဲ့ချန်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။ သူတို့က ဤအကွက်ချပြီး သူ့ကို စောင့်နေခဲ့ကြခြင်းပင်။

ရှေ့ကောင်တာမှ ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နေသူကလည်း ဝမ်ကျန်းကော်နှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေပုံရလေသည်။

သူက ဝမ်ကျန်းကော်ကို မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြကာ ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုဝမ်... ခင်ဗျားရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေက နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတမ်းနေသလားလို့..."

"ကျွန်တော့် မြွေတွေက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးတွေချည်းပဲ...ဆိုတော့ ဈေးနှုန်းက သဘာဝကျကျ ပိုမြင့်မှာပဲ..."

ဝမ်ကျန်းကော်က တဟက်ဟက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... စိတ်မပူပါနဲ့... ဈေးနှုန်းက ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."

"ခင်ဗျား စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်တာနဲ့ မနက်ဖြန် ခင်ဗျားလိုင်စင် ကျစေရမယ်လို့ ကျွန်တော်အာမခံတယ်..."

လဲ့ချန်က မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားကို မဲ့ပြုံး ပြုံးကာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းကော်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သူ အတိအကျ သိလိုက်သည်။ ဤလူနှစ်ယောက်က ဇာတ်တိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေကြခြင်းပင်။

"အစ်ကိုဝမ်... ခင်ဗျား လုပ်နေတဲ့ စီးပွားရေးက တရားမျှတမှုမရှိဘူး..."

"ဒါဆို... ကျွန်တော် ဒီလိုင်စင်ထုတ်မရအောင် တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သက်သက် ဟန့်တားထားတာပေါ့လေ... မြွေတွေကို ခင်ဗျားဆီ ဈေးနှိမ်ပြီး ရောင်းအောင်လို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးတဲ့ သဘောပေါ့..."

ဝမ်ကျန်းကော်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုလဲ့ချန်... ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် မရှိပါဘူး..."

"ခင်ဗျား စိတ်ပူနေတာမြင်လို့ ကူညီပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

"ကူညီပေးချင်လို့..."

လဲ့ချန်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ 'အကူအညီ' မျိုးကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး..."

"အခုပဲ ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်မယ်... ကျွန်တော့် မြွေတွေကို ရောင်းဖို့က ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး... အမြင့်ဆုံးဈေးပေးနိုင်တဲ့သူကိုပဲ ကျွန်တော် ရောင်းမယ်..."

"ဒီလိုင်စင် ကိစ္စအတွက်ကတော့..."

လဲ့ချန်က စကားကို တမင်သက်သက် ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဘောပင်နှင့် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဖြစ်စဉ်ကို အစီရင်ခံဖို့ အထက်လူကြီးတွေဆီ စာတစ်စောင် ရေးရမယ်လို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတယ်..."

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ အရာရှိတချို့နဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေ ပူးပေါင်းပြီး ပြည်သူတွေကို ဖိနှိပ်နေကြတာ... တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား..."

ဤခေတ်ကာလတွင် စာဖတ်တတ်သူပင် များများစားစား မရှိလှပေ။ စာရေးတတ်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးသေး၏။

လဲ့ချန်က သူ့ဘောပင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားရော၊ ဝမ်ကျန်းကော်ပါ အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်တွင် ကလယ်ကလယ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်၌ ချွေးစေးများ ပေါက်လာ၏။

သူက ဝမ်ကျန်းကော်ကို စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤကောင်လေးက ရိုးသားပြီး အထင်ကြီးစရာ မရှိပုံပေါ်သည့် လဲ့ချန်သည် အမှန်တကယ်တွင် ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင် စုံစမ်းရန်ပင် ပျင်းရိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

တကယ်လို့သာ သူက ဤကိစ္စကို အစီရင်ခံရန် စာတစ်စောင် ရေးလိုက်မည်ဆိုပါက သူ၏ အလုပ်ပြုတ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ဝမ်ကျန်းကော်မှာလည်း ပြာယာခတ်သွားပြီး လဲ့ချန်က ဤကဲ့သို့ လုပ်ကွက် ထုတ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူက ဈေးလျှော့ချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စကို ပြဿနာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဖြစ်သွားစေရန် ရည်ရွယ်မထားခဲ့ချေ။

အကယ်၍ လဲ့ချန်ကသာ တကယ် စာရေးလိုက်မည်ဆိုပါက ဤမြို့လေးတွင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တော့မည်နည်း။

"အစ်ကိုလဲ့ချန်... ကျွန်တော်တို့ ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်း ပြောကြရအောင်ပါ... တိုင်ပင်ကြရအောင်..."

ဝမ်ကျန်းကော်က အခြေအနေကို အမြန်ထိန်းရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်၏။

"အားလုံးက နားလည်မှု လွဲနေတာပါ... နားလည်မှု လွဲတာပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားကလည်း အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... အားလုံးက နားလည်မှု လွဲတာပါ..."

"အခုချက်ချင်း ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်..."

သူက လဲ့ချန် ကမ်းပေးထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တံဆိပ်တုံးပေါ်မှ ပုံစံများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သွားလေပြီ။

"ဟုတ်ကဲ့... စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန်ပြည့်စုံပါတယ်... ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး..."

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသား၏ သဘောထားက ၁၈၀ ဒီဂရီ အပြည့် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေ၏။

"ရဲဘော်လဲ့ချန်... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး... ခင်ဗျားအတွက် အခုချက်ချင်း ကျွန်တော် ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်..."

လဲ့ချန်က ဘာမှဝင်မပြောဘဲ သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားမှာ အပြာအယာဖြင့် စာရွက်စာတမ်းများကို တံဆိပ်တုံးများထုကာ ပုံစံခေါင်းစဉ်များကို ဖြည့်စွက်နေပြီး သူ့မှာ လက်ရှစ်ဖက်လောက်ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟုပင် ဆုတောင်းနေမိ၏။

ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ချေ။ အသစ်စက်စက် မြွေမွေးမြူရေးခြံ လုပ်ငန်းလိုင်စင်တစ်ခုက လဲ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ရဲဘော်လဲ့ချန်... ခင်ဗျားရဲ့ လိုင်စင် ရပါပြီ... ရော့ပါ..."

မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက ခါးကို ကိုင်းညွှတ်ကာ အောက်ကျို့နေပြီး အစေခံ တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့၏။

လဲ့ချန်က လိုင်စင်ကို ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ရဲဘော်..."