အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) ကြက်ခိုးရန် ကြံစည်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခြင်း

လဲ့ချန်က အသစ်ရရှိထားသော လိုင်စင်ကို ကိုင်ထားရင်း စိတ်ထဲ၌ ကျေနပ်နေ၏။ ဝမ်ကျန်းကော်နှင့် ထိုမျက်မှန်တပ်ထားသော လူသည် သူတို့ဘာသာ ဒုက္ခရှာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုံးခန်းအဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာစဉ် သီချင်းလေး ညည်းလာပြီး ဝမ်ကျန်းကော်က အရှက်မရှိ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် သူ့ထံ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်သည်။

*အို... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…*

*အစောကတော့ သိပ်ကို ဘဝင်မြင့်နေပြီး အခုတော့ နောက်ဆုတ်သွားပြီလား…*

သူက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ပွဲကောင်းတစ်ပွဲကို စောင့်ကြည့်မည့် ဟန်ပန် ဖမ်းလိုက်၏။

*ညီလေးချန်ဇီ... ဟေး... ညီလေးချန်ဇီ... နေပါဦး... နေပါဦး…*

ဝမ်ကျန်းကော်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေပြီး အစောက မာထန်နေသော အမူအရာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

*အစောက ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက နားလည်မှု လွဲတာပါ... အားလုံးက နားလည်မှု လွဲတာပါ... ညီလေးက စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့…*

လဲ့ချန်က အတင်းပြုံးပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

*အစ်ကိုဝမ်... ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ…*

*ကျွန်တော့် နားအကြားအာရုံက သိပ်မကောင်းဘူး... အစောက တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အရှက်ခွဲမယ်လို့ ပြောလိုက်သံ ကြားလိုက်သလိုပဲ…*

ဝမ်ကျန်းကော်က သူ၏ လက်များကို အနေခက်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

*အိုး... ညီလေးက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရဲပါ့မလဲ…*

*အားလုံးက အဲဒီ မျက်မှန်နဲ့ကောင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရစ်နေလို့ပါ... သူ့ကို ငါ ပညာပေးလိုက်ပါပြီ…*

*ကြည့်ပါဦး... ညီလေးက အငြိုးအတေး မထားတတ်တဲ့ သဘောထားကြီးတဲ့သူပါ... ငါတို့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ ပြောကြရအောင်…*

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်၏။ ဝမ်ကျန်းကော်၏ စိတ်အပြောင်းအလဲက စာအုပ်လှန်သည်ထက်ပင် မြန်နေသေးသည်။ သို့သော်လည်း ဤအဘိုးကြီး ဘာလုပ်မည်ကို သူ သိချင်နေမိ၏။

*ပူးပေါင်းမယ် ဟုတ်လား... အစ်ကိုဝမ်... အစောက ခင်ဗျားရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ကျွန်တော် သဘောမတူရဲဘူး…*

*ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းငယ်လေးက ခင်ဗျားရဲ့ အနှောင့်အယှက်ကို မခံနိုင်ဘူး…*

လဲ့ချန်က ဒုက္ခရောက်နေသည့် အမူအရာကို တမင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျန်းကော်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်၏။

*ညီလေး... ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါက မင်းကို နောက်နေတာပါ…*

*ကောင်းပြီ... ငါတို့ စျေးနှုန်းကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြမယ်... ထပ်ဆွေးနွေးကြမယ်... မင်း ကျေနပ်စေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်…*

လဲ့ချန်က စဉ်းစားနေသည့် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

*အစ်ကိုဝမ်... ခင်ဗျား တကယ် စေတနာမှန်တယ်ဆိုရင် လက်တွေ့ လုပ်ရပ်လေး ပြပါဦး…*

*ကျွန်တော့်မြွေက ရှားပါးတယ်... လူတိုင်းက ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းရှိတာ မဟုတ်ဘူး…*

ဝမ်ကျန်းကော်က အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

*ညီလေးချန်ဇီ... ငါ ဒီလိုလုပ်မယ်... တစ်ကတ္တီကို မင်းအတွက် နှစ်မောင် ထပ်တိုးပေးမယ်…*

*အဲဒါ ဘယ်လိုလဲ... အဲဒါက စျေးကွက်ပေါက်စျေးရဲ့ နှစ်ဆနော်…*

လဲ့ချန်မှာ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

*အစ်ကိုဝမ်... ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်…*

*ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် လတ်တလော ငွေနည်းနည်း လိုနေတယ်... ဒါက…*

အခွင့်အရေးကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျန်းကော်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

“ညီလေး... မင်း ငွေလိုနေတယ်ဆိုရင် ကုန်ပစ္စည်းတစ်ချို့အတွက် ငါ ကြိုရှင်းပေးနိုင်တယ်... ဘယ်လို သဘောရလဲ…”

ထိုအခါ လဲ့ချန်က ဝန်လေးနေသယောင် ဟန်ဆောင်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုဝမ်က ဒီလောက် စေတနာထားမှတော့ ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်ပါ့မယ်…”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စာချုပ်တစ်ခုချုပ်ဖို့လိုတယ်... နောက်ပိုင်း ပြဿနာမဖြစ်ရအောင် အဖြူပေါ် အမည်းတင် လုပ်ထားမှရမယ်…”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဝမ်ကျန်းကော်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်၏။

“သေချာတာပေါ့... စိတ်မပူပါနဲ့ ညီလေး... မင်းကို လုံးဝ အနစ်နာခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး…”

သူတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လဲ့ချန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရေးကြီးသော ဟန်ပန်ကိုယ်စီနှင့် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် သူ့ထံ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ရဲဘော် လဲ့ချန်... ကျွန်တော်က ရန်ကျီး ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ အကြီးအကဲပါ... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားရဲ့ မြွေတွေကို မှာယူချင်လို့ပါ…”

“ရဲဘော် လဲ့ချန်... ကျွန်တော်က ပိုင်ချောင်ထန် ဆေးဝါးစက်ရုံကပါ... ကျွန်တော်တို့လည်း ခင်ဗျားရဲ့ မြွေတွေကို လိုအပ်ပါတယ်…”

“ရဲဘော် လဲ့ချန်... ကျွန်တော်က…”

လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း လဲ့ချန်နှင့် ဝမ်ကျန်းကော်တို့ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ မြင်ကွင်းကြောင့် လဲ့ချန်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွား၏။

*ငါ မြွေအကြောင်းကို သေချာ လေ့လာထားသရွေ့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ပူစရာ မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်…*

သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ... အားလုံးပဲ... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ မြွေတွေကို လိုအပ်တယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီနေ့မှ လိုင်စင်ရထားတာဆိုတော့ ထုတ်လုပ်မှုက အကန့်အသတ်ရှိတယ်... အားလုံးရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်…”

“ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... အများဆုံး ပေးနိုင်တဲ့သူက အနိုင်ရမယ်…”

“ငါးယွမ်... တစ်ပေါင်ကို ငါးယွမ်... ရဲဘော် လဲ့ချန်... ကျွန်တော်တို့ ရန်ကျီး ဆေးဝါးစက်ရုံက တစ်ပေါင်ကို ငါးယွမ် ပေးမယ်…”

“ငါးယွမ်နဲ့ တစ်မောင်... ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ချောင်ထန်က ငါးယွမ်နဲ့ တစ်မောင် ပေးမယ်…”

*ဘုရားရေ... စျေးနှုန်းက ဒုံးပျံလွှတ်တင်သလို ထိုးတက်သွားပါလား…*

လဲ့ချန်မှာ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွား၏။ ဤမြင်ကွင်းက ဗုံတီးပြီး နှစ်သစ်ကူးပွဲ ဆင်နွှဲနေသကဲ့သို့ တက်ကြွ စည်ကားနေသည်။ သူက အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေပြီး နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေဟန် ဆောင်ကာ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချရတော့မည့်အလား သူ၏ မေးစေ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ပွတ်သပ်နေ၏။

ဝမ်ကျန်းကော်မှာ အယောင်ယောင်အမှားမှား ဖြစ်သွားသည်။ စျေးနှုန်းက သုံးဆနီးပါး ခုန်တက်သွားပြီဖြစ်၏။ သူက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေမိသည်။ သူ အလွန်အမင်း ဘဝင်မြင့်မနေသင့်ကြောင်း သိထားသင့်ခဲ့သည်လေ။

*အခုတော့ ကြည့်စမ်း... ဘာတွေ ဖြစ်သွားပြီလဲ... ကျက်ပြီးသား ဘဲက ပျံထွက်သွားပြီ…*

သူ၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားပြီး ယင်ကောင် တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“ငါးယွမ်နဲ့ ငါးမောင်... ကျီးရှဲ့ထန်က ငါးယွမ်နဲ့ ငါးမောင် ပေးမယ်... ရဲဘော် လဲ့ချန်... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းသရွေ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ ဆေးဝါးစက်ရုံအတွက် မြွေတွေ အားလုံးကို ခင်ဗျားဆီကပဲ ယူမယ်…”

ဘီယာဗိုက်နှင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ... အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေပေးကြပါ…”

လဲ့ချန်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေရန် အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်၏။

“လူတိုင်းရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုအတွက် ကျွန်တော် အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

“ဒါပေမဲ့ အားလုံး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ကျွန်တော့်မြွေရဲ့ အရည်အသွေးက လုံးဝကို အဆင့်မြင့်တယ်…”

“ဒါကြောင့် တစ်ချိန်တည်းမှာ အများဆုံး စျေးပေးတဲ့ ဆေးကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ…”

“သေချာတာပေါ့... နောက်ပိုင်း စာရင်းရှင်းတဲ့အခါ နှစ်ဦးနှစ်ဘက် အနစ်နာ မခံရအောင် စာချုပ်တစ်ခုတော့ မဖြစ်မနေ ချုပ်ရမယ်…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး စာချုပ်ချုပ်ရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဖော်ပြကြလေသည်။ လဲ့ချန်သည် အလုအယက် ဝယ်ယူနေကြသော မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

*အတိတ်ကို ပြန်လည်ဝင်စားလာတယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားတာပဲ…*

ဆေးကုမ္ပဏီ အကြီးအကဲ အချို့က လဲ့ချန်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပါက ဤတန်ဖိုးရှိသော အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြ၏။ လဲ့ချန်မှာ အလွန် အလုပ်များနေပြီး စာရွက်စာတမ်းများစွာကို လက်နာသည်အထိ လက်မှတ်ထိုးနေရသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ကမူ နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေလေသည်။

စာချုပ်ချုပ်ပြီးနောက် လဲ့ချန်သည် ထူထဲလှသော ကြိုတင်ငွေထုပ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သီချင်းလေး ညည်းလာ၏။ လမ်းတွင် သူက အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ဝယ်လာခဲ့ပြီး အိမ်ရောက်လျှင် မိသားစုကို ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ချီလန်က သူ့ကို ဆီးကြို၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ချန်ဇီ... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... လိုင်စင် ရခဲ့လား…”

လဲ့ချန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာနေသဖြင့် ချီလန်ကို ပွေ့ချီကာ လှည့်ပတ်တော့မတတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် လိုင်စင်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“အကုန်အဆင်ပြေတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါတင် မကသေးဘူး…”

လဲ့ချန်က ကြိုတင်ငွေနှင့် စာချုပ်အထပ်လိုက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပစ်ချလိုက်ပြီး အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကြည့်စမ်း... ဒါဘာလဲလို့…”

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့မှာ ထိုမျှများပြားသော ငွေများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ လဲ့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်လိုက်၏။

“အစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ် တော်တာပဲ…”

လဲ့ချင်းက စာချုပ်များကို လှန်လှောကြည့်ရင်း အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ ငါတို့မိသားစု စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး…”

“အစ်ကိုက ညီမရဲ့ စံပြပဲ…”

လဲ့ချင်းက လဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် အားကျလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ထမင်းစားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ခြံဝင်းထဲတွင် အားလုံးကို စုဝေးလိုက်သည်။

“အားကော်... ရွှေရှန်း... ယွမ်ပေါင်... ထျဲ့နျူ…”

“ငါတို့ ရှေ့လျှောက် မြွေခြံကို ချဲ့ထွင်ရလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့ကောင်တွေ ကြိုးစားမှရမယ်…”