အခန်း ၁၈၉

အခန်း (၁၈၉) သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်းနှင့် မြွေမွေးမြူရေးခြံကို စီမံခန့်ခွဲခွင့်ရရှိခြင်း

ထိုစကားကို ကြားလျှင် အဲ့အားကော်၏ ခြေထောက်များမှာ ခွေလုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ချန်... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

“ကျွန်တော်ကလား... မလုပ်နိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော် တတ်တာဆိုလို့ မြွေဖမ်းတာပဲရှိတာ... မြွေမွေးမြူရေးခြံကြီး ဆောက်ဖို့ကျတော့ ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ဘူး..."

လဲ့အားကော်၏ ကြောက်ချေးပါလှသော အမူအရာကိုမြင်သော် လဲ့ချန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အားကော်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးစမ်းပါနဲ့... ဒီနှစ်တွေထဲ ငါ့နောက်လိုက်ရင်း မင်း အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတာပဲ... ဒါ့အပြင် ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ... ငါက မင်းကို ဒုက္ခပေးပါ့မလား..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကို ကုတ်လျက် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း ဖြစ်နေတုန်းပင်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘဲ အရှုံးပေါ်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ... အဲဒီလိုဖြစ်သွားရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့မျက်နှာကို ဘယ်လိုကြည့်ရမလဲ..."

လဲ့ချန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်းကလည်း ကောင်စုတ်လေး... မင်းမှာ အဲ့လောက်ပဲ သတ္တိရှိတာလား... အရှုံးပေါ်မှာ ဟုတ်လား..."

“မင်း အစ်ကိုချန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား... ငါ အရှုံးပေါ်မယ့် စီးပွားရေးမျိုး ဘယ်တုန်းက လုပ်ဖူးလို့လဲ... မင်း စိတ်ချလက်ချသာ နေစမ်းပါ... ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိပြီးသား... ကဲ... ပြောစမ်း... မင်း ပါမလား၊ မပါဘူးလား..."

လဲ့ချန်က သည်မျှအထိ ပြောလာသဖြင့် လဲ့အားကော်လည်း ငြင်းဆန်ရန် မတတ်နိုင်တော့ချေ။ သူက အံကိုကြိတ်၊ ခြေကိုစောင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“လုပ်မယ်... အစ်ကိုချန်တောင် မကြောက်တာ... ကျွန်တော်က ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲသာ ပြော... ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်..."

“ကောင်းတယ်... ဒါမှ ငါ့ညီကွ..."

လဲ့ချန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အိမ်ထဲမှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူဆောင်လာကာ ကလောင်တံတစ်ချောင်းကို ရှာဖွေ၍ အလျင်အမြန် စာရေးသားလိုက်၏။ လဲ့အားကော်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး လဲ့ချန် ရေးသားနေသည်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ဘာတွေရေးနေတာလဲ... ကျွန်တော် ဖတ်လို့မတတ်ဘူး..."

နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရေးသားပြီးနောက် လဲ့ချန်က မင်ခြောက်အောင် ခပ်ဖွဖွ မှုတ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“ဒါက သဘောတူညီချက်စာချုပ်ပဲ... စကားပုံ ရှိတယ်မလား... ညီအစ်ကို အရင်းအခြာပဲဖြစ်ဖြစ် စာရင်းကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိရမယ်... ငါတို့ ခုနက ဆွေးနွေးထားတဲ့ အချက်တွေကို ဒီမှာအကုန် ရေးထားတယ်... နောက်မှ မင်းကို ငါ အနိုင်ကျင့်ပါတယ်လို့ မပြောရအောင်လို့လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က ချက်ချင်းပင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွား၏။

“အစ်ကိုချန်... ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

“ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို မယုံဘဲနေမလား... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ... ဒီလိုအရာမျိုးကို လက်မှတ်ထိုးနေဖို့ လိုလို့လား..."

လဲ့ချန်က သဘောတူညီချက်စာချုပ်ကို လဲ့အားကော်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အားကော်... ငါက မင်းကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်သည်ကာလမှာ စာချုပ်စာတမ်းရှိထားမှ ငါတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်နိုင်မှာ..."

လဲ့ချန်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လဲ့အားကော်မှာ စာချုပ်ကို လွှဲရှောင်၍ မရတော့ဘဲ သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်ရတော့၏။

သဘောတူညီချက် စာချုပ်တွင် လဲ့ချန်က ငွေကြေးနှင့် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို စိုက်ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး မြွေမွေးမြူရေးခြံအသစ်အတွက် နေရာရွေးချယ်ခြင်း၊ ဆောက်လုပ်ခြင်းနှင့် မြွေသားပေါက်များ ဝယ်ယူခြင်းတို့ကို တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။ လဲ့အားကော်ကမူ မြွေမွေးမြူရေးခြံ၏ နေ့စဉ်စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် မြွေများမွေးမြူခြင်းကို တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ကာ ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်ကိုမူ နှစ်ဦးသား ထက်ဝက်စီ ခွဲဝေယူကြရမည် ဖြစ်၏။

စာချုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လဲ့အားကော်မှာ အတိုင်းထက်အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ လဲ့ချန်က သူ့ကို အကျိုးအမြတ်၏ ထက်ဝက်ကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ငွေရမည့် လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိနားလည်ထားရန် လိုအပ်သည်။

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားကာ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ဒါက များလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီလောက်အများကြီး မယူနိုင်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“အားကော်... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ... အဲ့လိုစကားတွေပြောနေရင် သူစိမ်းဆန်လွန်းရာ ကျတယ်..."

“ဒါ့အပြင် မင်းသာ မရှိရင် ဒီမြွေမွေးမြူရေးခြံကို ငါ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီငွေက မင်း ရသင့်ရထိုက်တဲ့အရာပဲ..."

လဲ့အားကော်က တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မံပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လဲ့ချန်က ကြားဖြတ်၍ စကားစဖြတ်လိုက်၏။

“ကဲ... ကဲ... ဒါနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ..."

“စာချုပ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်လိုက်ကြစို့... နောက်နောင်ကျရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် လက်တွဲပြီး မြွေမွေးမြူရေးခြံကို အောင်မြင်အောင် လုပ်မယ်... ပြီးတော့ အမြန်ဆုံး ချမ်းသာအောင် ကြိုးစားကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်၏ စကားကြောင့် လဲ့အားကော်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ကလောင်တံကို ကိုင်ကာ စာချုပ်ပေါ်တွင် သူ၏ အမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုး၍ လက်ဗွေနှိပ်လိုက်တော့၏။ သဘောတူညီချက် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် လဲ့အားကော်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် မြွေမွေးမြူရေးခြံတစ်ခုလုံး၏ စီမံခန့်ခွဲခွင့်ကို ရရှိသွားခဲ့သဖြင့် ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းသာသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာ၏။ သူက လဲ့ချန်၏ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်၍ အားရပါးရ လှုပ်ခါရင်း ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် လဲ့အားကော်မှာ တခြားအရည်အချင်းမရှိပေမဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့နေရာမှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှုံးဘူး..."

“ဒီမြွေမွေးမြူရေးခြံကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကျွန်တော် စီမံပေးမယ်... ပြီးရင်ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် အတူတူ ကြီးပွားကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောလျက် သူ့ကို ခပ်ဖွဖွ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ဆို၏။

“မင်းကတော့ စကားတတ်လွန်းတယ်..."

“ကဲ... သွားကြစို့... အရင်ဆုံး မြေကွက်ကို စည်းဝိုင်းတားရမယ်... မြွေမွေးမြူရေးခြံက ကြီးလေ၊ ကောင်းလေပဲ မဟုတ်လား..."

ထိုကာလ၌ မြေယာများကို အများပိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ရွာထံမှ ငှားရမ်းရန်သာ နည်းလမ်းရှိ၏။ လဲ့ချန်က ထိုဒေသ၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းပြီးဖြစ်ရာ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ လွတ်နေသော မြေရိုင်းမှာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် မြွေမွေးမြူရေးခြံ ဆောက်လုပ်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်က လီအားကော်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ရွာလူကြီး၏ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့၏။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ရွာလူကြီးက ဆေးတံကို တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် ဖွာလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

“ရှောင်ချန်... မင်းပြောတဲ့အချက်က မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့မြေရိုင်းက ပေါင်းမြက်တွေ ထူထပ်နေတာ... ဒါတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ဆိုတာ အင်မတန် အားစိုက်ရလိမ့်မယ်... မင်း တကယ်ပဲ ငှားချင်တာ သေချာရဲ့လား..."

“ရွာလူကြီး... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ တာ့ချန်မန် စီးကရက်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ရွာလူကြီး၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ဒီအချက်ကို ကူညီပေးပါဦး... ငှားရမ်းခ ကိစ္စကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."

ရွာလူကြီးက စီးကရက်ထုပ်ကို ယူလျက် ခပ်ဟဟ ရယ်မောကာ လဲ့ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းတယ်... ကောင်လေး... မင်းက လူမှုရေး နားလည်သားပဲ..."

“ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့... အဲဒီမြေရိုင်းက စုစုပေါင်း ငါးမူရှိတယ်... မင်း သင့်တော်သလိုပဲ ငှားရမ်းခပေးပေါ့... ငါတို့ ရွာရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ကူညီတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်..."

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ မြေကွက် ငှားရမ်းလိုက်သည့် သတင်းမှာ တစ်ရွာလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လဲ့ချန်သည် လဲ့အားကော်နှင့်အတူ ပေါက်တူးများနှင့် လျှော်ကြိုးများကို သယ်ဆောင်ကာ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ မြေရိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခြံစည်းရိုးခတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ရွာသားအများအပြားမှာလည်း အုန်းအုန်းကျက်ကျက်ဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြ၏။

“ဟေ့... အဲ့ဒါ လဲ့ချန်နဲ့ လဲ့အားကော် မဟုတ်လား... သူတို့ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး မြွေမွေးမြူရေးခြံကို ချဲ့ထွင်ချင်နေရတာလဲ... အဲဒါ ငွေဘယ်လောက်တောင်ကုန်မလဲ မသိဘူး..."

“ဟုတ်ပ... မြေငှားခတင်တင် တော်တော်များမှာ... ငါ့အထင်တော့ သူ စိတ်ရူးပေါက်နေတာ ထင်တယ်..."

“မင်းတို့က ဘာမှမသိဘဲနဲ့... မြွေတစ်ကောင်လုံးမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေချည်းပဲ... ငွေအများကြီး ရနိုင်တယ်..."

“ငါ ကြားတာတော့ သည်မြွေမွေးမြူရေးခြံကို အားကော်က စီမံမှာတဲ့... သူ လဲ့ချန်နောက် လိုက်ရင်းနဲ့ ချမ်းသာတော့မှာပဲ..."

“ဘာ... လဲ့အားကော်ဟုတ်လား... အဲဒီ လူအက ဘာလုပ်တတ်မှာမလို့လဲ... လဲ့ချန်ကတော့ တကယ့်ငတုံးပဲ..."

“ဟုတ်ပ... ငါ့ကိုပေးလုပ်ရင် တော်ဦးမယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုးပြောသံများကို ကြားရသောအခါ အားကော်မှာ စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာကာ လဲ့ချန်၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလျက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အောင်မြင်ပါ့မလား..."

“ရွာသားတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အထင်မကြီးကြဘူး ထင်တယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“သူတို့ လျှောက်ပြောနေတာတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့... ငါတို့အလုပ် ငါတို့ လုပ်ကြစို့... သူတို့တွေ မနာလို ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါစေ..."

လဲ့ချန်က ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့် မြေယာများကို တိုင်းတာကာ မြွေမွေးမြူရေးခြံ၏ ပုံစံကို စတင်စီမံတော့သည်။ သူသည် အစဦးတွင် မြေကွက်ကို ခြံစည်းရိုးခတ်၍ မြွေခြံ ဆောက်လုပ်ရန်နှင့် ထို့နောက် မြွေများ၏ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်အတိုင်း ဖြစ်စေရန် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် စီစဉ်ထား၏။ လဲ့ချန်၏ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လဲ့အားကော်၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

အဘိုးကြီးဝေ့က ကောက်ရိုးပုံကို မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် သစ်ကြားသီး အကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကစားနေသဖြင့် "ကလောက် ကလောက်" ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

“ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်... အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်ပြီ..."

ချွန်မြသောအောက်မေးနှင့် မျောက်ကဲ့သို့ မျက်နှာရှိသည့် လူပိန်တစ်ယောက်က လိပ်ပြာမလုံသကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာရာ သူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝေ့လောင်တာ၏ သတင်းပေးဖြစ်သော စန်းချွန်းတိန်ပင်ဖြစ်၏။ ခေါင်းဆောင်ဝေ့က မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ အေးအေးလူလူပင် ဆိုလိုက်၏။

“ဘာတွေ ပျာယာခတ်နေတာလဲ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် ငါ တောင့်ခံထားမှာပဲ... ကဲ... ဘာကိစ္စလဲ ပြောစမ်း..."

စန်းချွန်းတိန်က တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် အပြင်က သတင်းတစ်ခုကြားလာလို့... လဲ့ချန်က နောက်ထပ် မြွေမွေးမြူရေးခြံ အသစ်တစ်ခု ထပ်ဖွင့်ပြန်ပြီတဲ့... ပထမတစ်ခုထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးသေးတယ်..."

"လဲ့ချန်" ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော လျိုတာကျူးမှာ ခုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တော့၏။

“ဘာ... အဲဒီကောင်က ဘာလို့ အဲ့လောက် ကံကောင်းနေရတာလဲ... အဲဒီ သောက်ကောင်မသားက ဘာလို့ အဲ့လောက် ဇိမ်ကျကျ နေနိုင်နေရတာလဲ..."