အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀) မတရားမှုကို မြင်သောအခါ ဟောက်သံပေးခြင်း

လဲ့ချန်က သူ့ကို အရိုက်အနှက်ခံရစေပြီး ဤဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရသော နေရာသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ချိန်မှစ၍ လျိုတာကျူးမှာ လဲ့ချန်ကို အရိုးထဲထိတိုင် မုန်းတီးနေခဲ့ပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် လဲ့ချန် ပျက်စီးဆုံးပါးသွားမည့်နေ့ကိုသာ မျှော်လင့်နေတော့၏။

သူက ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ နောက်သို့ လိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ အမှောင်လောက သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို အထင်ကြီးလေးစား၍ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တွင် ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ အင်အားကို အသုံးချကာ လဲ့ချန်ကို ပညာပေး၍ သူ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်၏။

“အိုး... အဲ့ကောင်လေးက တကယ်ပဲ အရည်အချင်း နည်းနည်း ရှိပုံရတယ်... အချိန်သိပ်မကြာသေးဘူး... သူ နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တောင် ထပ်ဖွင့်နေပြီပဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ ပူနေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြာယာခတ်နေ၏။ သူက ဝေ့လောင်တာ၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ရိုရိုကျိုးကျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးရမယ်နော်..."

"အဲဒီလဲ့ချန်က ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... အဲဒီတုန်းကသာ ကျွန်တော့်အမေက သူ့ကို လက်မခံခဲ့ရင် သူ လမ်းဘေးမှာ ငတ်သေနေတာ ကြာလှပြီ..."

"အခု သူ အောင်မြင်လာတော့ အတိတ်က သံယောဇဉ်တွေကို မမှတ်မိတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်ကို နေရာတကာမှာ ဆန့်ကျင်နေတယ်... သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးထားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ဝေ့လောင်တာက တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လျိုတာကျူးမှာ အလွန်လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ အသံထပ်မထွက်ရဲတော့ချေ။

ဝေ့လောင်တာက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။

"မင်းကလား... မင်းသာ အဲဒီလောက် မပျင်းရိဘဲ ခက်ခက်ခဲဲခဲ ရှာဖွေထားတဲ့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဖြုန်းတီးမပစ်ဘူးဆိုရင် လဲ့ချန်က မင်းနဲ့ ခွဲထွက်ပါ့မလား..."

"နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက မင်း အရည်အချင်းမရှိလို့ ဖြစ်ရတာပဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ ထိမိသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားကာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာသော်လည်း ပြန်လည် မချေပရဲဘဲ သူ၏ ခေါင်းကိုသာ ပို၍ ငုံ့ထားလိုက်ရတော့၏။

ဝေ့လောင်တာက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဆန်းချွန်းတိန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် တခြားသတင်းဘာရှိသေးလဲ..."

စန်းချွန်းတိန်က အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကြားတာက လဲ့ချန်က မြို့ပေါ်က နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်နဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ်တဲ့... စားသောက်ဆိုင်ကို မြွေသား ပုံမှန်သွင်းပေးမယ်လို့ ပြောပြီး ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမနဲ့လည်း မြွေသည်းခြေလို ဟာမျိုးတွေ ဝယ်ယူဖို့ သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ထိုးထားတယ်တဲ့..."

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

အဘိုးကြီးဝေ့က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"အဲ့ကောင်လေးက မြွေမွေးပြီး ချမ်းသာဖို့ တကယ် ရည်ရွယ်ထားပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကြီးမှာ စီးပွားရေးတိုင်းက ဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး..."

"သွား... သူ့စီးပွားရေးကို ဖျက်ဆီးဖို့ လူတစ်ယောက်လွှတ်လိုက်... မှတ်ထား... ငါလိုချင်တာက လဲ့ချန် ဖွင့်သမျှ ဆိုင်တိုင်း ဒေဝါလီခံသွားဖို့ပဲ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သည်နှင့် လဲ့အားကော်က သူ၏ တပည့်သုံးယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ရွှေရှန်းက မြွေရေခွံအိတ် တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ယွမ်ပေါင်က ဝါးခြင်းတောင်း တစ်လုံးကို လွယ်ထားကာ ထျဲ့နျူကမူ လဲ့ချန် အထူးပြုလုပ်ထားသော မြွေဖမ်းကိရိယာများ ပါဝင်သည့် ဂုံနီအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို ထမ်းလာခဲ့သည်။

"ဆရာ... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ မြွေထွက်ဖမ်းလို့ ရပြီပေါ့... ကျွန်တော် ပျင်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

ထျဲ့နျူက သူ၏ အရည်အချင်းများကို ထုတ်ပြရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည့်အလား လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်က သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားတန်းများ ပေါ်လာသည်အထိ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားမယ်... မိုးတိတ်သွားခါစဆိုတော့ အဲဒီမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ... ဆရာ... အဲဒီမှာ တောဝက်တွေလည်း ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်..."

ထျဲ့နျူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တောကောင်သားများကို တွေးမိကာ သွားရည်ကျလာတော့၏။

လဲ့အားကော်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“မင်းက တကယ့် လောဘကြီးတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲ... အရင်ဆုံး မြွေကိုပဲ ဖမ်းစမ်းပါ..."

သူတို့တစ်အုပ်စုလုံး ရယ်မောစကားပြောလာကြရင်း မကြာမီမှာပင် အနောက်ဘက်တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

လဲ့အားကော်က အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူပီပီ မြက်ခင်းပြင် ထူထပ်ပြီး သစ်တောများ အုံ့ဆိုင်းနေသော နေရာများသို့ သူ၏ တပည့်များကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ရွှေရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဆရာ... မြန်မြန် လာခဲ့ပါဦး... ဒီမှာ မြွေကြီးတစ်ကောင်ရှိတယ်..."

လဲ့အားကော်က အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြည့်လိုက်ရာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော ပန်းမုန်လာမြွေ တစ်ကောင်က ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခွေ၍ လျှာတစ်လစ်လစ် လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

"မကြောက်ကြနဲ့... ငါ လုပ်ပြတာကို ကြည့်ထား..."

လဲ့အားကော်က သစ်သားတုတ် တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ခပ်ဖွဖွ အကြိမ်အနည်းငယ် ထိုးဆွလိုက်သည်။ ထိုအခါ မြွေက မတ်တတ်ထလာပြီး တိုက်ခိုက်မည့် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြွေက ပြန်လည် မလှုပ်ရှားနိုင်မီ ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ မြွေရေခွံအိတ်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

"ဆရာက တကယ် အရမ်းတော်တာပဲ..."

တပည့်သုံးယောက်မှာ မှင်သက်သွားကြပြီး လေးစားအားကျစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြ၏။

လဲ့အားကော်က အောင်ပွဲခံသည့် ဟန်ဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး... မင်းတို့တွေ များများ လေ့ကျင့်ပြီးသွားရင် ငါ့ထက်တောင် ပိုတော်လာဦးမှာ..."

သူတို့ လေးယောက်က နေ့တစ်ဝက်နီးပါးခန့် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရာ မြွေရေခွံအိတ်များ အပြည့်အမောက် ရရှိသည်အထိ အသီးအပွင့် များစွာ ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

အပြန်လမ်းတွင် သူတို့ သစ်တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ရုတ်တရက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လမ်းချိုးကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အဘိုးကြီး... မင်းဆီက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို ဓားနဲ့ ထိုးသတ်ပစ်မယ်..."

ကြမ်းတမ်းသော အခြားအသံတစ်ခုက ရက်စက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ သည်ကျိန်စာသင့်မည့် ကောင်စုတ်တွေက သူ့ကိုတောင် ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ။

"သွားကြစို့... တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်..."

လဲ့အားကော်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြ၍ သူ၏ တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

သစ်တောထဲတွင် အဝတ်ကြမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို တောင့်တင်းသန်မာသော လူနှစ်ယောက်က ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူက လက်ထဲရှိ အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို တင်းကြပ်စွာ ကာကွယ်ထားပြီး အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းတို့က နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး လုယက်ရဲတယ်ပေါ့... ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား..."

လဲ့အားကော်၏ ဟောက်သံက အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ငှက်များပင် လန့်ဖျပ်သွားကာ တောင်ပံခတ်၍ ပျံသန်းသွားကြတော့၏။

ထိုဓားပြနှစ်ယောက်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေကြောင့် သိသာစွာပင် လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ သူတို့ထဲမှ လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က လဲ့အားကော်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် တံတွေးထွေးချလိုက်၏။

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ... ထွက်သွားစမ်း... ငါ့အစီအစဉ်တွေကို လာမဖျက်နဲ့..."

"မင်းအဘိုးက လဲ့အားကော်ကွ... ငါက ငါ့နာမည်ကို ဘယ်တော့မှ မပြောင်းဘူး..."

"ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်..."

လဲ့အားကော်က ပြောပြောဆိုဆိုပင် မြွေများပါသော အိတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ဓားပြနှစ်ယောက်၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေသော အရိုးမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကောင်လေး... မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်..."

မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေသော အခြားဓားပြတစ်ယောက်က သူ၏ ခါးမှ တလက်လက် တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်။

လဲ့အားကော်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိချေ။ ဓားသွားက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိခါနီးဆဲဆဲတွင် သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ချိတ်ဆွဲ၍ ဆွဲချလိုက်သည်။ မျောက်ပိန်မှာ သူ့ထံမှ ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိန်းမရဘဲ ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နှင့် ခေါင်းစိုက်ဝင်ဆောင့်သွားတော့၏။ သူက ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးထဲ၌ ကြယ်မီးပွင့်များ မြင်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ထမလာနိုင်တော့ချေ။

"ဘုရားရေ... ဒီကောင်လေးက ထူးဆန်းတယ်ကွ..."

ကျန်ရှိနေသော လူသန်ကြီးမှာ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားကာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်၏။

"ထွက်ပြေးချင်နေတာလား... မလွယ်ဘူး..."

လဲ့အားကော်က ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားပြီး ထိုသူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကန်ချလိုက်သည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ထိုလူမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ထမလာနိုင်တော့ချေ။

လဲ့အားကော်က အဘိုးအိုထံသို့ လျှောက်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"အဘိုး... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

သို့သော်လည်း အဘိုးအိုမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တော် သိုင်းပညာအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌချန်ကော်ကျဲပင် ဖြစ်၏။

သူက လဲ့အားကော်ကို ကြည့်၍ သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်..."

"မင်းသာမရှိရင် ဒီအဘိုးကြီးက နေ့ ဒီနေရာမှာ သေသွားလောက်ပြီ..."

"အဘိုးကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပါပြီ... ဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူတွေကို ကူညီဖို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ..."

လဲ့အားကော်က ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့် ချန်ကော်ကျဲကို တွဲထူပေးလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... မင်းက တော်တော် အရည်အချင်း ရှိတာပဲ... ဘယ်သူ့ဆီက သင်ထားတာလဲ..."

ချန်ကော်ကျဲက သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ရင်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကို ကုတ်လျက် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်ဂိုဏ်း၊ ဘယ်ကျောင်းမှ မရှိပါဘူး... ဆရာ့ဆီက သိုင်းကွက် နည်းနည်းပါးပါးကို အကြမ်းဖျင်း သင်ထားရုံပါ..."

လဲ့အားကော်က ထပ်၍ မပြောလိုသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကော်ကျဲက ဆက်၍ အတင်းအကျပ် မမေးတော့ဘဲ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပို၍ပင် စပ်စုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

သည်ခေတ်သည်အခါတွင် အစစ်အမှန် သိုင်းပညာရှင်များက လူသူကင်းဝေးရာတွင်သာ နေထိုင်လိုကြသည်။ သည်လူငယ်လေး၏ ဆရာက တစ်ကိုယ်တော် ရသေ့လို ကျင့်ကြံနေသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးများ ဖြစ်နေမလား။