အခန်း (၁၁၆၉-၁၁၇၀)

အခန်း (၁၁၆၉) ရှန်းယီ၏ခရီး

တာအိုသခင် ကျင်းလဲ့ ကျဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ၊ နတ်ဘုရားထိုက်ရွှီမသေမျိုးအစီအရင်ကို မောင်းနှင်နေသော နောက်ဆုံးအစီအရင်ပစ္စည်းကလည်း ၎င်း၏တောက်ပမှုကို ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ပါးလွှာသော ကန့်လန့်ကာက ကြယ်အလင်းတန်းများအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး၊ မီးခိုးရောင်မြူခိုးများနှင့်အတူ ရွှေရောင်မြစ်ကလည်း လျင်မြန်စွာ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှန်းစံအိမ်က အစီအရင်၏ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံရခြင်း မရှိတော့ဘဲ မူလအတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူငယ်၏စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်၊ ရောက်ရှိနေသူအားလုံးက မကြုံစဖူးသော ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ထွက်ခွာသွားရန် နေနေသာသာ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။

သူတို့၏မျက်စိရှေ့မှ တစ်ချိန်က ငယ်ရွယ်သော ဂျူနီယာလေးက သူတို့၏ဆရာသခင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီဖြင့် အသေသတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဲ့လန်က ရှန်းယီ၏နောက်တွင် ရပ်နေရင်း၊ ယခုအခါ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်ကင်းမဲ့နေပြီး အနည်းငယ် ပိန်ပါးသော သူ၏ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက်၊ သူမ၏ပုခုံးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့၏။

ရှန်းရွှီတောင်တွင် ပေးခဲ့သော ကပ်ဘေးချီရွှေရောင်ဆေးလုံးဆယ်လုံးက သူတို့၏ကြီးမားလှသောရန်ငြိုးကို အမှန်တကယ် ကလဲ့စားချေပေးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ တာ့လော် မသေမျိုးအရှင်တစ်ပါးကို သေဆုံးစေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အရောင်းအဝယ်မျိုးက လောကတစ်ခုလုံးတွင် အမြတ်အစွန်းအများဆုံးပင်ဖြစ်ချေ၏။

ပြောစရာ စကားလုံးပေါင်းမြောက်မြားစွာ ဆို့နင့်နေသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ရိုးရှင်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးကိုသာ ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်နိုင်၏။

သူမမျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း သူမ၏နှုတ်မှထွက်လာခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန်းယီလှည့်လိုက်ပြီး သူမကိုတစ်ချက် ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ပြောလိုက်၏။

"မင်းက အဖိုးအခကိုပေးချေခဲ့တာပဲ၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"

အမှန်တကယ်တော့၊ ယဲ့လန် ပါဝင်ပတ်သက်သည်ဖြစ်စေ၊ မပတ်သက်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှန်းရွှီ ဘိုးဘေးက ထိုကဲ့သို့သော လောဘရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ကိုထုတ်ပြခဲ့ကတည်းက၊ သူတို့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည့် အခြေအနေရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤစကားကြောင့် ယဲ့လန်၏မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသော်လည်း၊ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"..."

အကယ်၍ တာ့လော်မသေမျိုးအရှင် တစ်ပါး၏ အသက်ကသာ ထိုမျှလောက်တန်ဖိုးနည်းပါက၊ နတ်ဘုရားမင်းဆက်အနေဖြင့် နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနကို တည်ထောင်ရန် အဘယ်ကြောင့် အားထုတ်နေပါမည်နည်း၊ ဧကရာဇ်ချီ ကို အသုံးပြုရုံမျှဖြင့် လမ်းစဉ်သုံးသွယ်တစ်ခုလုံး၏အသက်များကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်နေ၏။

ဆေးတောင်ထိပ်၏ကလဲ့စားချေမှုက သူမနှင့် တိုက်ရိုက် မသက်ဆိုင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းကို ဆေးတောင်ထိပ်မှ လူတစ်ဦးကပင် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခု ကျွန်မရှင့်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ၊ ဆရာဦးလေးလို့ ခေါ်ရမလား ဒါမှမဟုတ် ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်ရမလား" ယဲ့လန်၏စိတ်ခံစားမှုများက လှုပ်ရှားလွန်းလှသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ကျေးဇူးတင်စိတ်များပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေကာ၊ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ ယခင် အကြောင်းအရာကို နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့်သာ လွှဲရှောင်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီးနောက်၊ တောင်ထိပ်သခင် မြောက်မြားစွာကို ပြန်လည်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လျင်မြန်စွာပင် တည်ကြည်သွားသည်။

သူ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

တာအိုသခင်ချန်းဖုန်းက သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားပြီး၊ တစ်ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပထမဆုံးဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "နိမ့်ကျတဲ့တပည့်တွေက ရှန်းရွှီဘိုးဘေး ကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ဗောဓိသတ္တ တစ်ပါးက မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ဖူးသည့် သာဓကမျိုးတစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ဤဗောဓိသတ္တက ဗောဓိဂိုဏ်းက အင်ပါယာမြို့တော်သို့ပေးပို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသော အစစ်အမှန်ကျမ်းစာကို ယခုလေးတင် ကြားဖြတ်လုယူခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ သူကလည်း ထိုဘုန်းကြီးများနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပုံမရချေ၏။

ထို့အပြင်၊ လူတိုင်းက သူတို့၏ဆရာသခင်၏ အမိန့်ကို ဖီဆန်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ အကယ်၍ ဤသတင်း ပြန့်နှံ့သွားပါက၊ မည်သည့် မသေမျိုးဂိုဏ်းမဆို သူတို့ကို တရားဝင်သတ်ဖြတ်နိုင်ပါသည်။ သူတို့အတွက်အခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပုံရလေ၏။

"နိမ့်ကျတဲ့တပည့်တွေက ရှန်းရွှီ ဘိုးဘေး ကို အရိုအသေပေးပါတယ်" ချန်းဖုန်း က ဦးဆောင်လိုက်သည်နှင့်၊ ကျန်ရှိနေသော တောင်ထိပ်သခင်များကလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ ဤလူငယ်အား အရိုအသေပေးကြသည်။

ကျင့်ဝတ်နှင့် စည်းကမ်းများပျက်ပြားခြင်းက ဆေးတောင်ထိပ်၏ပျက်စီးခြင်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ဆရာသခင်က သူ၏တပည့်များကိုဝါးမြိုခြင်းရှိခဲ့သည်။

ယခင် ရှန်းရွှီဘိုးဘေး က သာဓကတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ လူတိုင်းအနေဖြင့် ခေါင်းမာမာဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ထားရန် မည်သည့်အရာမျှကျန်ရှိမနေတော့ချေ။

"အရိုအသေပေးဖို့ မလိုပါဘူး" ရှန်းယီ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူက ရှန်းရွှီ ဘိုးဘေးဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ၎င်းက အနည်းငယ် မင်္ဂလာမရှိဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် တတိယအဆင့် တာအို အသီးအပွင့် မဖွဲ့စည်းရသေးသဖြင့်၊ အမည်အသစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

လက်တစ်ထောင် ဗောဓိသတ္တကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သယ်ဆောင်လာမည့် မရေမတွက်နိုင်သော ပြဿနာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ထိုက်ရွှီ နယ်ပယ် တွင်အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်မောကျနေသော နတ်ဆိုးအိုကြီးပျက်စီးသွားခြင်းနှင့် မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းက ဗောဓိဂိုဏ်း ကဲ့သို့ စည်းလုံးမှုမရှိခြင်းတို့ကြောင့်၊ပြဿနာ ပိုမို နည်းပါးပုံရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခု ခင်ဗျားတို့အားလုံး ပြန်နိုင်ကြပါပြီ" ရှန်းယီက အခြားသူများ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သည့် အလေ့အထ မရှိဘဲ၊ သူ၏အသက်ကို အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ပြုနိုင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို နေရာတင် ချက်ချင်း အပြတ်ရှင်းပစ်ရန်သာ ပိုမို နှစ်သက်ပေသည်။

လူငယ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိသော တောင်ထိပ်သခင်များသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခဏတာ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့က သူရှန်းရွှီဘိုးဘေးသတ်ခဲ့သည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများဖြစ်ပါလျက်၊ ဤမျှ လွယ်ကူစွာလွတ်မြောက်ခွင့်ရရှိသည်လော ဟု တွေးမိကြသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ၊ ယဲ့လန်က ကန့်ကွက်ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ တောင်ထိပ်ရှစ်ခုထဲမှ နှစ်ခုတွင် ခေါင်းဆောင် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ကာ၊အခြားတစ်ဦးဖြစ်သော မုယန်ကိုမူ သူတို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မည်။

ဤအရာကို သတိပေးချက် သာဓကတစ်ခုအဖြစ် ထားရှိပါက၊ မည်သူကမျှ မဆင်မခြင် ပြုမူရဲမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ရှန်းယီက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြုမူလျှင်ပင်၊ နိုးထလာသည်နှင့် ဝါးမြိုရန်သာရှာဖွေတတ်သော ရှန်းရွှီ ဘိုးဘေးထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမို ကောင်းမွန်နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး" ချန်းဖုန်းက ခြံဝင်းထဲမှ ကျွမ်းကျင်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤဘိုးဘေးအသစ်က နတ်ဘုရားမင်းဆက်တွင် ရေရှည်နေထိုင်နိုင်ပြီး ကျမ်းစာများ ပို့ဆောင်ရာတွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့်၊ အင်ပါယာခုံရုံးနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိဟုငြင်းဆိုလျှင်အဓိပ္ပယ်မရှိရာကျလိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက တစ်ဖက်လူအတွက် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကိုသာ သယ်ဆောင်လာနိုင်၏။

"ဘိုးဘေးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ညွှန်ကြားချက် ရှိမယ်ဆိုရင်၊ကျေးဇူးပြုပြီး လန်အာ ကတစ်ဆင့် သတင်းပေးပါ၊ ရှန်းရွှီ မသေမျိုးဂိုဏ်း ရဲ့ တောင်ထိပ်ရှစ်ခုနဲ့ တောင်ရာပေါင်းများစွာထဲက ဘယ်သူမှ မနာခံဘဲ နေရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

မကြာမီ၊ ထိုလူစုက ကျန်းယန်စီရင်စု အတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

"လာမယ့်ကာလမှာ၊ ဒီ စီရင်စု အနည်းငယ်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်"

ရှန်းယီက ယဲ့လန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ နတ်ဆိုးကျောက်တုံးများက နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေး တာဝန်အများစုကို ထမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့က လူများနှင့် မဆက်သွယ်နိုင်သဖြင့် စီမံခန့်ခွဲရေးတာဝန်များကို သူမထံ လွှဲအပ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့..." ယဲ့လန် ပြောလက်စ စကားရပ်တန့်သွားပြီး သူမနောက်တစ်ကြိမ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူက ရွှေရောင်တောက်ကာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်စိတ်ကို လှုပ်ရှားသွားစေနိုင်သော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို သူမထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက... တောင်ပိုင်းစစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ အမိန့်ပြား လား"

"တိုးတိုးပြော"

ရှန်းယီ သူမကို ငြိမ်သက်ရန် ညင်သာစွာ အချက်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ခဏလောက် အဝေးကို သွားရဦးမယ်၊ ဒါကို သယ်သွားဖို့က အဆင်မပြေလို့၊ ငါ့အတွက် သိမ်းထားပေးပါ"

နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေး အမိန့်ပြားက မသေမျိုးတံဆိပ်တုံး နှင့် ဆင်တူသဖြင့်၊ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကမျှ ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲပြောင်းပေးလေ့ မရှိချေ၏။

ရှန်းယီ မှလွဲ၍ပင်။

သူ၏ခရီးစဉ်ကြောင့် သူက ဤကဲ့သို့သော ပြပြင်ပအရာဝတ္ထုများကို ဂရုမစိုက်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ ဦးတည်သွားမည့် နေရာက ဤကဲ့သို့သော နန်းတွင်းအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရမည့်နေရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ သူ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါက၊ ဆင်တူသောတံဆိပ်ပြားရာပေါင်းများစွာရှိနေလျှင်ပင် သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

အခန်း (၁၁၇၀) ရှန်းယီ၏ခရီး ၂

ထို့ပြင် နတ်ဆိုးကျောက်တုံးက အားကောင်းလှသော်လည်း တတိယအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူများကို ခုခံရာတွင် သိပ်ပြီးအသုံးဝင်ပေ။ သခင်ကြီးယန် တစ်ဦးတည်းအပေါ်မှာသာ မှီခိုနေရခြင်းက အနည်းငယ် ဝန်ပိသလို ခံစားရလေ၏။

“...”

ယဲ့လန် ရှန်းယီကို လမ်းခရီးတွင် ဂရုစိုက်ရန် သတိပေးလိုရုံမျှသာ တတ်နိုင်သည်။ သူမ မိမိလက်ထဲရှိတံဆိပ်ပြားကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မတတ်သာသည့်အရိပ်အယောင်ကို မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ၏။

တစ်ချိန်က ကျင့်ကြံခြင်းညှိရန် သူမ၏အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့သော လူငယ်က ယခုအခါ ဗောဓိသတ္တအဆင့်ရော တာ့လော်မသေမျိုးအရှင်အဆင့်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးချုပ် ဖြစ်လာခဲ့၏။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအတွက် အခြားသူများ စိုးရိမ်ပေးရန်အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူမသူ့ကို တစ်ကြိမ်လောက်သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ရှင်ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ့မယ်" ယဲ့လန်က တံဆိပ်ပြားကိုသေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူမ၏လေးနက်သောမျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်သည်။

"သွားတော့" ရှန်းယီ ခေါင်းကိုအနည်းငယ်ညိတ်ပြရင်း မိန်းမပျိုလေးကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။

သူခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခွေးနက်က တံခါးဝတွင်စောင့်ဆိုင်းနေပြီးဖြစ်၏။

"အရာရှိရှန်း၊မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီဘက်ကို သွားမလို့လား"

"သေချာတာပေါ့၊ ငါ သွားရမယ်"

ဤကာလအတွင်း ရှန်းယီက ပျက်စီးနေသောအသီးအပွင့်မှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးနည်းစနစ်များစွာကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက ဂိုဏ်းနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများစွာကိုလည်း ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ပိုမိုမြင့်မားသောနေရာတွင် ရပ်တည်နိုင်လေလေ ပိုမိုဝေးလံစွာမြင်တွေ့နိုင်လေလေပင်။ အစစ်မှန် ဗောဓိသတ္တတစ်ပါးဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် လမ်းစဉ်သုံးသွယ်၏အခြေခံအုတ်မြစ်က မမည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ရေခဲတောင်၏ထိပ်ဖျားလေးမျှသာဖြစ်၏။

ရှန်းယီ သူ၏ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ပါသည်။ ကျမ်းစာပို့ဆောင်ခြင်း ပြီးဆုံးကတည်းက လမ်းစဉ်သုံးသွယ်က ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်မသွားပုံရသော်လည်း ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လေလေပိုမိုသတိထားစရာ ကောင်းလေလေပင်။

ဒုတိယမျိုးဆက် ကောင်းကင်ပါရမီရှင်အနည်းငယ် ကျဆုံးခြင်းက သူတို့ကိုလက်လျှော့သွားစေရန် မလုံလောက်ပေ။ ဤနတ်ဘုရားများ၊ ဗုဒ္ဓများနှင့် မသေမျိုးအရှင်များက သိသိသာသာ တုံ့ဆိုင်းနေကြခြင်းသာဖြစ်လေသည်။

သူ အင်ပါယာမြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ ရှန်းယီက လမ်းစဉ်သုံးသွယ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် လူသားဧကရာဇ်ကို အမှန်တကယ် အစားထိုးလိုကြသော်လည်း ကြီးမားသော ဆူပူအုံကြွမှုမျိုး မဖြစ်စေလိုကြချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဂိုဏ်း၏ အစစ်မှန်အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိစေရပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် တပည့်များကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဒုတိယမျိုးဆက်တပည့်များ ပြင်းထန်စွာသေကျေပျက်စီးပြီးနောက် လမ်းစဉ်သုံးသွယ်၏ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များ ရင်ဆိုင်ရမည့်လက်ရှိပြဿနာမှာ လူသားဧကရာဇ်ကို အစားထိုးရန်အတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကပ်ဘေးအတွင်းသို့ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်ရန် ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိဟူသောအချက်ပင်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းယီက သူတို့၏လက်ရှိအတွေးအမြင်များကို နားလည်ရန်နှင့် လက်တစ်ထောင်ဗောဓိသတ္တကျဆုံးခြင်းကိစ္စကို ကြုံကြိုက်သလို ဖြေရှင်းရန်အတွက် တောင်ပိုင်းဍုမေဏုတောင်သို့ သွားရောက်ရပါလိမ့်မည်။

သို့သော် မထွက်ခွာမီ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအမိန့်ပြားမရှိတော့ခြင်းကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် အပြည့်အဝပြင်ဆင်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ ဗောဓိသတ္တအသီးအပွင့်ကို ရရှိထားသော်လည်း အစစ်မှန်ဗုဒ္ဓများ တန်းစီထိုင်နေသော တောင်ပိုင်းဍုမေဏုတောင်တွင် ကြီးမားသော လှိုင်းဂယက်များဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မည်ဟု ရှန်းယီ မထင်ချေ။

ယခုခေတ်တွင် အသက်ကယ်နည်းလမ်းများက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ထက် ပိုမိုအရေးကြီးသည်။ အသက်ကယ်နည်းလမ်းဟုဆိုရလျှင် ထိုက်ရွှီတာအိုအသီးအပွင့်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သောအရာ ဘာရှိဦးမည်နည်း။

သူ အခန်းတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှန်းယီ တောင်ပံခြောက်ခုနတ်ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်ရန်အတွက် အစောပိုင်းက ကပ်ဘေးတစ်ထောင်သုံးရာကျော်ကို အသုံးပြုခဲ့၏။ ဤမဟာနတ်ဆိုးကြီးက ယခုအခါ ပြန်လည်နုပျိုလာပြီးနာခံစွာ ခေါင်းငုံ့ရုံသာ တတ်နိုင်တော့ဘဲ တာအိုနည်းစနစ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာကူးယူပေးလိုက်ရယသည်။

[တတိယအဆင့်၊ မူလဟင်းလင်းပြင်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းနည်းစနစ် - မစတင်ရသေး]

တတိယအဆင့်နှင့် သက်ဆိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်အားလုံးက တာအိုကျမ်းစာဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကျမ်းစာဖြစ်စေ ကောင်းကင်တာအိုမူလရင်းမြစ်တစ်ခုခုနှင့် မလွဲမသွေသက်ဆိုင်နေပါသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားကျမ်းစာက သူနားလည်သဘောပေါက်ထားသော တာအိုအကာအကွယ်စွမ်းအားနှင့် မတူဘဲ ဤကျမ်းစာက ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်ခုစလုံးက ကောင်းကင်တာအို၏မူလအခွဲများဖြစ်ကြပြီးကွဲပြားသော အာနိသင်များရှိကြသဖြင့် မည်သည့်အရာကပိုမိုသာလွန်သည်ဟု ပြောရန် ခက်ခဲပါသည်။

"ဟူး"

အမြင်အာရုံရှိသူ မည်သူမဆို ဤကောင်းကင်တာအိုမူလရင်းမြစ်၏အခွဲနှစ်ခုက လုံးဝကွဲပြားခြားနားသောဦးတည်ချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားကြောင်းမြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရှန်းယီက ပဉ္စမအဆင့်နယ်ပယ်တွင် ရှိစဉ်က ကောင်းကင်၏ပေါ့ပါးမှုနှင့်မြေကြီး၏လေးလံမှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ထိုကဲ့သို့သော ဆုတ်ဖြဲခံရသည့်ခံစားချက်မျိုးအတွင်းသို့ ကျရောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တာအိုအကာအကွယ်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ရန်ကြိုးစားခြင်းက ပိုမိုခက်ခဲပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှန်းယီက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။ သူက မိမိဘေးတွင် တုန်ယင်နေသော တောင်ပံခြောက်ခုနတ်ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မဟာတာအိုကိုဆင်ခြင်ရာတွင် မိမိနှင့်အတူပါဝင်စေရန် ၎င်းကို စနစ်မျက်နှာပြင်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက်ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

---

တောင်ပိုင်းဍုမေဏုတောင်၊ အနာဂတ်ဗုဒ္ဓအရှင်၏နယ်မြေ

၎င်းက တောင်အမည်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသော နွားချိုသဏ္ဍာန်တောင်ထိပ်နှစ်ခုကိုဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်း၏အတွင်း၌ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

မင်္ဂလာမြူခိုးများက တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဗုဒ္ဓ၏အသံက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဤသန့်စင်သောမြေတွင် တောင်ပေါင်း သောင်းချီ၍ ရှိပါသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တစ်လုံး၏ခန်းမကြီးရှေ့တွင် ကိုရင်ငယ်လေးများက အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေကြပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိမြင့်မားလှသောသစ်ပင်ကြီးကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေကြ၏။ ၎င်း၏အပေါ်တွင် ဖီးနစ်ငှက်များနားခိုနေကြပြီး လွမ်ငှက်များ၏သာယာသောအော်မြည်သံများပဲ့တင်ထပ်နေကာ ဗုဒ္ဓ၏အသံတော်ကိုပင် တစ်ခဏတာလွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"စီနီယာထျန်းဝူ၊ကျေးဇူးပြုပြီး ဆွေးနွေးဖို့ ခန်းမထဲကို ကြွပါဦး"

ကြည်ညိုဖွယ် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးက သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင်ရပ်နေပြီး ၎င်းကိုဖိတ်ကြားရန်အတွက် အကြိမ်ရေမရေမတွက်နိုင်အောင်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ငါ သန့်စင်သောကမ္ဘာဗောဓိသတ္တကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ဘူး" မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီးထံမှနက်ရှိုင်းသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်က တကယ်ပဲအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေရှိနေလို့ ဧည့်ခံဖို့တကယ်ပဲ မစွမ်းသာလို့ပါ..." ဘုန်းကြီးအိုက အတင်းအကျပ်ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားများက တစ်ဖက်လူ၏ကြားဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ ဒီမှာပဲ ဆက်စောင့်နေမယ်၊ သေချာပေါက်ရှင်းပြချက်တစ်ခုရှိရမယ်"

သစ်ပင်ကြီးက အေးစက်စွာတုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု နောက်ဆုံးတွင်ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီးချောမောကာ အဝါရောင်သင်္ကန်းကိုလွှမ်းခြုံထားသော အခြားဘုန်းကြီးများနှင့် မတူဘဲလှပဆန်းပြားပြီး တောက်ပသောအနီရဲရဲသင်္ကန်းကိုခြုံထားကာ ကောင်းကင်အနှံ့ရှိ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများခြံရံနေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်လိုရှင်းပြချက်မျိုးကို လိုချင်နေတာလဲ၊ခင်ဗျားက ကိုယ့်ဆန္ဒကိုကပ်ဘေးထဲ ဝင်ပါတုန်းက မစဉ်းစားမိဘူးလား၊ အခုမှ ခင်ဗျားက ကလေးဆိုးတစ်ယောက်လို လာဂျီကျနေတာလား"

ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော စကားသုံးခွန်းနှင့်အတူ လူငယ်ဘုန်းကြီး၏ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရန်လိုသောအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

"မစဉ်းစားဘူး ဟုတ်လား" သစ်ပင်ကြီးက ဒေါသတကြီးဖြစ်သွား၏။

"ငါသိချင်တာက သူတို့တွေကပ်ဘေးထဲ ဝင်တုန်းက ဘာလို့ ငါ့ရဲ့တပည့်နှစ်ယောက်ကပဲ ဒီလိုမရှင်းမလင်းနဲ့ သေဆုံးသွားရတာလဲ၊ ငါ့ရဲ့တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ ရွှမ်းဝူနဲ့ ချင်းလွမ်းက နှိုင်းယှဉ်လို့မရတဲ့ ကောင်းကင်ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်ကြတယ်ဆိုတာမမေ့နဲ့"

"အကယ်၍သူတို့က တကယ်ပဲ နှိုင်းယှဉ်လို့မရတဲ့ ကောင်းကင်ပါရမီရှင်တွေဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာလို့ သေဆုံးသွားရမှာလဲ၊တကယ်လို့ သူတို့မှာ ဂုဏ်သတင်းကလွဲလို့ဘာမှမရှိခဲ့ရင် နှမြောနေစရာဘာရှိလို့လဲ"

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လူငယ်ဘုန်းကြီးက သစ်ပင်ကြီးကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"ရွှေဖားပြုတ်" သစ်ပင်ကြီးက လေထဲတွင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးတစ်ဦး၏ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"မင်းလိုကောင်လေးက အဆင့်အတန်းတွေကို လျစ်လျူရှုပြီးငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုတောင် ရဲရဲတင်းတင်းပြုမူရဲတာလဲ"

ရွှေဖားပြုတ်ဟု ခေါ်သော ဘုန်းကြီးငယ်က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး " အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် ကျုပ်က အနာဂတ်ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားတဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းရဲ့မူလဖရိုဖရဲမဟာတာ့လော်ရွှေမသေမျိုးတွေနဲ့ တန်းတူပဲ၊ နယ်ပယ်အရဆိုရင် ကျုပ်ကဗောဓိသတ္တအသီးအပွင့်အဆင့်ကိုရရှိထားပြီးပြီ၊ ခင်ဗျား စမ်းကြည့်ချင်လား"

သူ ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်ရင်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထူထပ်သောဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခင်သစ်ပင်ကြီးထက် အနည်းငယ်မျှမနိမ့်ကျသောအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ထျန်းဝူဘိုးဘေးက အနည်းငယ်မှင်တက်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "အနာဂတ်ဗုဒ္ဓ၏တပည့်ပီသပါတယ်၊ ဒီနယ်ပယ်ထဲကို အခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားတာတောင် ဒီလိုမျိူးကျင့်ကြံခြင်းဆုလာဘ်ကို ရရှိထားပြီး သင်္ကန်းကိုပါကြိုတင်ခြုံထားတယ်၊ အခြားသူတွေက စည်းကမ်းချိုးဖောက်တယ်လို့ စွပ်စွဲမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်ဘုန်းကြီး၏ မျက်ခွံက အနည်းငယ်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ပါဝင်လာကာ ဟန်ပြအပြုံးဖြင့် "ဘယ်လိုပဲဆိုပါစေ နောက်ဆုံးမှာ ဝတ်ဆင်ရမှာပါပဲ၊အချိန်ကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ"

အနာဂတ်ဗုဒ္ဓတွင် ကြာပန်းပလ္လင်သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သောလမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိပြီးတစ်ခုမှာ ရွှေဖားပြုတ်ဖြစ်ကာ အခြားတစ်ခုမှာ ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲ ဖြစ်ကြောင်း လူသိများပါသည်။

ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲနေရာက လောလောဆယ်တွင် လစ်လပ်နေသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် သူ၏ဗုဒ္ဓနှလုံးသားသ‌ဘာဝကိုသိမြင်ပြီးနောက် ရွှေဖားပြုတ်ဟူသော အမည်ကို ရရှိခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူကအနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် အစစ်မှန်ဗုဒ္ဓတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သင်္ကန်းကိုလွှမ်းခြုံကာ ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင်မြင့်မားစွာ ထိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားကတပည့်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးရှုံးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှန်းရွှီတောင်ကို သွားပြီး ဘာလို့မအော်ဟစ်ဘဲ တောင်ပိုင်းဍုမေဏုကို လာပြီး အရှက်မရှိပြုမူနေရတာလဲ၊အဲဒီပိုးကောင်ကိုကြောက်လို့ ငါတို့ဗောဓိဂိုဏ်းက စိတ်ကောင်းရှိတယ်ဆိုပြီး လာလုပ်နေတာလား"

ရွှေဖားပြုတ်ဗောဓိသတ္တက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောဆိုလိုက်သော်လည်းအကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်၏။

"ပိုးကောင်နတ်ဆိုးကို ကြောက်တယ် ဟုတ်လား"

ထျန်းဝူဘိုးဘေးက သင်္ကန်းကိစ္စကို အမှန်တကယ်ပင်မေ့လျော့သွားပြီး သရော်လှောင်ပြောင်စွာဖြင့် "တကယ်လို့ အဲဒီပိုးကောင်က ထိုက်ရွှီထဲကနေ ထွက်လာရဲရင် ငါကိုယ်တိုင်သူ့ရဲ့အတောင်ပံတွေကို ဆွဲဖြဲပစ်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟက်" ရွှေဖားပြုတ်ဗောဓိသတ္တက ဆက်လက်ငြင်းခုံခြင်းမပြုတော့ဘဲ လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ခန်းမဆီသို့ လှည့်လျှောက်သွားသည်။ "ဘယ်လိုပဲဆိုပါစေ သန့်စင်သောကမ္ဘာဗောဓိသတ္တက ခင်ဗျားလိုကလေးဆိုးတစ်ယောက်လို လုပ်နေတဲ့သူကို တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲအရှုံးမပေးချင်ရင် ဒီခန်းမရှေ့မှာပဲ ထာဝရစောင့်နေလိုက်ပါ၊ ဒါမှ ဒီဗုဒ္ဓတောင်တန်းအတွက် စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးနိုင်ပြီး ကြည့်လို့ကောင်းတာပေါ့"

"အရှုံးမပေးချင်ရင်ဟုတ်လား" ထျန်းဝူဘိုးဘေးက မှင်တက်သွားပြီး လူငယ်ဘုန်းကြီး၏ကျောပြင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏မျက်နှာကြွက်သားများပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီးပြုံးလိုက်၏။ "မင်းက ဍုမေဏုတောင်ထဲမှာပုန်းအောင်းနေပြီး အပြင်မထွက်ရဲဘူး၊ ကျမ်းစာပို့ဆောင်တာကိုတောင် အခြားသူတွေကိုလွှဲပေးထားတယ်၊ အရာအားလုံးပြီးမှ အကျိုးအမြတ်ကိုထိုင်စောင့်နေတဲ့ ကြောင်သူတော်က ယခု ငါ့လိုဘိုးဘေးအိုကြီးကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့၊ဘိုးဘေးက မင်းကို သေမျိုးလောကမှာ စောင့်နေမယ်၊မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါတို့ကပ်ဘေးထဲမှာ ရှင်းကြတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်ပိုင်းဍုမေဏုမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါသည်။

အခြားဘုန်းကြီးများကလည်း ဆွေးနွေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ထွက်ခွာသွားသော ထျန်းဝူဘိုးဘေး၏ဦးတည်ချက်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူက တတိယအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကပ်ဘေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသားကြေညာခဲ့သော ပထမဆုံးသူဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်းကိုလမ်းသစ်ဖောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ခဏကြာကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူတို့က သူတို့၏အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခန်းမရှေ့သို့ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

“...”

ရွှေဖားပြုတ်ဗောဓိသတ္တက အောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ တောက်ပသော အနီရောင်သင်္ကန်းကိုစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ခြေလှမ်းများကို တဖြည်းဖြည်းရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်းဖြင့် နက်မှောင်လာခဲ့သည်။

ရွှေမသေမျိုးရဲ့အဆင့်အတန်းကိုတောင် မမီနိုင်၊ လမ်းစဉ်သုံးသွယ်လုံးရဲ့ခေါင်းဆောင်တွေတာအိုပို့ချတာကို နာယူဖို့ အခွင့်အရေးရှားရှားပါးပါးပဲရှိတဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အနာဂတ်ရဲ့ အစစ်မှန်ဗုဒ္ဓတစ်ပါးဖြစ်လာမဲ့ သူ့ကို မျက်နှာတည့်တည့်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်ရဲတယ်ပေါ့။

ငါ့ရှေ့မှာ သက်သေပြမယ်ဟုတ်လား။ သေလမ်းရှာချင်နေတာပဲ။