အခန်း ၂၁၀
Vol. 21 Ch. 210
အခန်း (၂၁၀)
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာပြီး နီရဲနေသော သစ်ရွက်များက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
ကြေးနီတောင်ကုန်း မှ ချန်လင်သို့ သွားသော လမ်းမထက်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်သည် အရှိန်ပြင်းပြင်း နှင်လာကြသည်။
မြင်းပေါ်ရှိ လူသည် အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ရှိသည်။ သူ့ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထား၏။
မြင်းသည် မြင်းညံ့တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဓားမှာလည်း အမည်မရှိသော ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း မြင်းပေါ်ရှိ ထိုလူမှာမူ ဒဏ္ဍာရီလာဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ရှဲ့စန်း၏ မျက်လုံးများသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသည်။ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသော ဖရိုဖရဲ ဆံနွယ်များက ဖုံးကွယ်မထားသော စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ဖော်ပြနေလေသည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် သူသည် ဇက်ကြိုးကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး ပင်ပန်းနေသော သူ့မျက်လုံးများက လင်းယုန်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ ထက်မြက်လာလေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှဲ့စန်းသည် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဓားသမားတစ်ဦးသည် လေထဲတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှဲ့စန်း ကြေးနီတောင်ကုန်းကို ဖြတ်ကျော်လာကြောင်း ချန်လင်မြို့တွင် ပထမဆုံး သိရှိသူဖြစ်သည်။
“လင်းချန်လား”
ရှဲ့စန်းက သူ့ရှေ့ရှိလူကို မှတ်မိသွားသည်။ ထိုလူမှာ ပန်းပွင့်ဓားခြောက်လက်ထဲမှ မိုးပြာရောင်ဓား လင်းချန်ပင် ဖြစ်သည်။
“မတွေ့တာကြာပြီ ရှဲ့စန်း”
လင်းချန်က မည်းမှောင်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ သူ့အသံသည် အေးစက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများကလည်း အထင်သေးသည့် အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် တည်းခိုခန်း၌ ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောတတ်သော ဖြောင့်မတ်သည့် သူရဲကောင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ရှဲ့စန်း ဘာမှမပြောဘဲ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဇက်ကြိုးကိုကိုင်၍ မြင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး မြင်းကျောကုန်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ မြင်းမှာ ကြေးနီတောင်ကုန်းဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဆောင်းဦးလေများ တဟူးဟူးတိုက်ခတ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ လူနှစ်ယောက်နှင့် ဓားနှစ်လက်သာ ကျန်ရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ လင်းချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းပေသည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ငါမင်းကို တွေ့တုန်းက မိုးပြာရောင်ဓားဆိုတာ သေတ္တာထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဓားတစ်လက်မှန်း ငါသိခဲ့တယ်”
ရှဲ့စန်းက မည်းမှောင်စွာ ဆိုသည်။
“မင်းက မင်းအစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အချိန်စောင့်နေခဲ့တာပဲ”
“ဟုတ်လို့လား၊ ဒါဆို ဘာလို့... မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို မမြင်ရသေးတာလဲ”
လင်းချန်က မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အစွမ်းအစစ်ကို ထုတ်ပြရင်တောင် မင်းက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ”
ရှဲ့စန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဟားဟားဟား...”
လင်းချန် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင်မူ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ မရှိပေ။ ထို့အစား ယိုယွင်းပျက်စီးနေခဲ့သည်။
“ရှဲ့စန်း မင်းက ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေတာပဲ”
သူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့ဓားကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်လိုက်သည်။
“မင်းလို ဒုတိယတန်းစား ဓားသမားတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
အကယ်၍ တတိယလူတစ်ဦးသာ ထိုစကားဝိုင်းကို ကြားခဲ့ပါက လင်းချန်တစ်ယောက် ကျင့်စဉ်ကျင့်ရင်း စိတ်ဖောက်ပြန်သွားသည်ဟု ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ရှဲ့စန်းကို ‘ဒုတိယတန်းစား’ ဓားသမားဟု သတ်မှတ်လျှင် သိုင်းလောကရှိ ထိပ်တန်းပညာရှင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုမူ ‘အဆင့်မရှိ’ သူများဟုသာ သတ်မှတ်ရပေမည်။
သို့ဆိုလျှင် သိုင်းလောကကြီးက ဟာသကြီးတစ်ခု ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။
“လင်းချန် မင်းရူးသွားပြီ ထင်တယ်”
ရှဲ့စန်းသည် အမြဲတမ်းလိုလိုပင် တည်ငြိမ်နေပြီး တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။
သိုင်းပညာအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူတစ်ဦးသည် အလွယ်တကူ တုန်လှုပ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ စကားလုံးများထက် သူ၏ နှစ်ရှည်လများ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကိုသာ ပိုယုံကြည်ပေသည်။
ခေတ်တိုင်းတွင် ရှဲ့စန်းကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်များသည် အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေတတ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို ရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အမှန်တကယ် နားလည်ပေးနိုင်မည့်သူကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။
ရှဲ့စန်း၏ အမြင်တွင် သိုင်းလောက၌ သူ့ကို နားလည်ပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောလူမှာ ယဲ့ချန်သာ ဖြစ်သည်။ ဓားနတ်ဘုရားမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ သူ့အဆင့်အတန်းသို့ မရောက်ရှိနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အခြားမည်သူမျှ သူ့ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ဤနေရာ၌ လင်းချန်ဆယ်ယောက် ရပ်နေလျှင်ပင် ရလဒ်က အတူတူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ငါက အရမ်းသတိရှိနေတယ်ဆိုတာ မကြာခင် မင်းနားလည်သွားမှာပါ”
လင်းချန်က ပြန်ဖြေသည်။ သူ ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“မင်းက ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ချန်လင်ကို လာခဲ့တာပဲ”
သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ယဲ့ချန်ရဲ့ ဓားပညာက ငါ့ရှေ့မှာတော့ ကလေးကစားနေသလိုပဲ၊ သူက ဓားနတ်ဘုရားဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး...”
ထိုနေရာတွင် လင်းချန်၏ သတ်ဖြတ်လိုသောဆန္ဒက မြင့်တက်လာလေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်ယံမှ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များက သူ့အနား မကပ်နိုင်တော့ပေ။
“တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဓားနတ်ဘုရားဘွဲ့နဲ့ ထိုက်တန်သူ ရှိတယ်ဆိုရင်... အဲဒါ ငါလင်းချန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ရှဲ့စန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ”
သူ စကားမဆုံးခင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဓားအိမ် မြေကြီးပေါ်သို့ မကျမီ ကောင်းကင်ယံတွင် ဓားပေါင်းထောင်ချီ လွင့်ပျံ့နေသကဲ့သို့ အရိပ်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။
အမည်မဲ့ဓား ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဓားအရှိန်အဝါများ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
လင်းချန်ကမူ အထင်သေးသောအမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ဓားသည် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သွေးစွန်းရပေမည်။
ရှဲ့စန်းသည် ညှာတာခြင်း မရှိပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် လင်းချန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။
လင်းချန်က သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ရှဲ့စန်းသည် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လင်းချန်က လက်ချောင်းကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရုံဖြင့် အမည်မဲ့ဓား၏ ဓားသွားကို လွှဲဖယ်စေလိုက်သည်။
ရှဲ့စန်းသည် သူ့ညာလက်မောင်းထံ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားလှိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ထဲရှိဓားကို လွတ်ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန်နှင့် အရှိန်နှုန်းကို ရပ်တန့်ရန် သူ့အတွင်းအားကို လျင်မြန်စွာ အသုံးချလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
“မင်း”
ရှဲ့စန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ ထိုတိုတောင်းသော ထိတွေ့မှုသည် သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော အသိတရားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။
“ဟမ့်... ငါ ဓားတောင် မသုံးရသေးဘူး၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေပြီလား... ဟားဟားဟား...”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းချန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ မဖော်ပြနိုင်သော အမှောင်ထုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“မင်း ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာပညာမျိုး ကျင့်ကြံထားတာလဲ”
ရှဲ့စန်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ စို့တက်လာပြီး သူ့နှလုံးသားမှာလည်း တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံအရ လင်းချန်၏ အစောပိုင်းက လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်မှုသည် နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော် အတွင်းအားကျင့်ကြံထားသော ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အားအပြည့်ပါသော လက်ဝါးချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခံစားခဲ့ရသည်။
“ညနေခင်းက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြွေကျနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေဟာ နေဝင်ချိန်သဖွယ် နီရဲနေခဲ့တယ်”
လင်းချန်က ရွတ်ဆိုရင်း လေထဲတွင် လွင့်ပါလာသော အနီရောင် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။
“မင်းသိလား ရှဲ့စန်း”
သူက ထိုအနီရောင်သစ်ရွက်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“တစ်ခါတုန်းက ငါလည်း မင်းတို့လိုပဲ အမြင်ကျဉ်းခဲ့ဖူးတယ်”
သူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အိမ်တော်တစ်ခု၊ မျှော်စင်နှစ်ခု၊ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းနဲ့ မျိုးနွယ်လေးခုရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ထိပ်တန်းပညာတွေလို့ ငါ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်းနဲ့ ယဲ့ချန်လို ဓားသမားတွေကို အတော်ဆုံးတွေလို့ ငါ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ငါ့ပါရမီနဲ့ဆိုရင် မင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ အမီလိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဟားဟားဟား... ငါမှားနေခဲ့တာပဲ”
သူပြောအပြီးတွင် သူ့လက်ဖြင့် သစ်ရွက်ကို ခါထုတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် အနီရောင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွား၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရှဲ့စန်း၏ ဘယ်ဘက်နံရိုးတွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။
“မင်း ဘယ်လောက် တော်နေပါစေ၊ မင်းထက် တော်တဲ့သူ အမြဲရှိနေမှာပဲ၊ မင်းပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်”
လင်းချန်က ရှဲ့စန်းကို ကြည့်ပင်မကြည့်ချေ။
“ပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့... ဒီ ‘အစစ်အမှန် အထွတ်အထိပ်သိုင်းကျင့်စဉ်’ ကို ရလာလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားချိန်မှာ မင်းတို့ကျင့်နေတဲ့ သိုင်းပညာတွေက ဘယ်လောက်တောင် အဆင့်မရှိလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားခဲ့တယ်၊ ယဲ့မိသားစု ဓားပညာ၊ အရုဏ်ဦးတစ်ထောင်ကျင့်စဉ်၊ ရှစ်ထောင့်နှလုံးသား၊ ရှောင်လင်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပညာ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး... မင်းတို့အားလုံးက တပည့်တွေကို လမ်းမှားပို့မယ့် ငတုံးတွေကြီးပဲ”
ရှဲ့စန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
လင်းချန်က သူ့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“မင်းက မင်းရဲ့ ဓားပညာကို သက်သေပြဖို့ ယဲ့ချန်ယီကို ရှာချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ ဟားဟား...”
သူက မည်းမှောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ကတိကို ဖျက်စရာမလိုပါဘူးလေ ၊ သူက မင်းကို ငရဲမှာ စောင့်နေတယ်...”
ရှဲ့စန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လင်းချန်ကို တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း...”
လင်းချန် စောစောက ပြောခဲ့သော စကားကို သူချက်ချင်း သတိရသွားသည်။
“ယဲ့ချန်ယီရဲ့ ဓားပညာက ငါ့ရှေ့မှာတော့ ကလေးကစားစရာလိုပဲ”
“ဟားဟား... မင်းနားလည်သွားပြီ ထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ယဲ့ချန်ကို ငါသတ်လိုက်ပြီ၊ သူ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
လင်းချန်က လက်ကို မြှောက်ရင်း ကျေနပ်စွာ ဆက်ပြုံးလိုက်သည်။