အခန်း ၁၆၄

အခန်း (၁၆၄) - ပန်း၊ သစ်ခွ၊ ဝါးနှင့် ရွှေစွန်ပန်း

ဆိုင်၏ ဥယျာဉ်အတွင်း၌ စီယွီမှာ အလွန်တက်ကြွနေသည်။ ဆံပင်နီရောင်နှင့် ဤလူငယ်လေးသည်

ဖောက်သည်များ လိုအပ်သည့်နေရာတိုင်း၌ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ

ချီးကျူးစရာပင်။ လီယွဲ့၏ “ဖောက်သည်ကို အမြဲပြုံးပြပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ

ဆက်ဆံပါ” ဟူသော ဆုံးမစကားကို သူက အမြဲမှတ်သားထားသည်။

ဆိုင်အတွင်း၌မူ ဖောက်သည်များမှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ “ဝါး၊ ပန်း၊

ရွှေစွန်ပန်းကတော့ ပေါ်နေပြီ၊ သစ်ခွလေးပဲ လိုတော့တယ်”

“ငါလည်း အတူတူပဲ၊ ကတ်ခြောက်ဆယ်လောက် ခြစ်ပြီးပြီ၊ သစ်ခွက မျက်စိထဲတောင် မမြင်ရဘူး”

ဟု လူအများက ညည်းတွားကြသည်။ လူတိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်လျက်၊

နံရံကိုမှီလျက်နှင့် ကတ်များကို အသည်းအသန်

ခြစ်နေကြ၏။

မွန်းတည့်ချိန်တွင်မူ လောင်းကစားမဲ ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “၅၊ ၁၀၊ ၁၉၊ ၂၉၊ ၃၀၊

၃၁၊ အပြာရောင် ဂဏန်း ၆” ဟု ကြေညာလိုက်သည့်အခါ ဆိုင်အတွင်း ဆူညံသွားသည်။

ရုတ်တရက်ပင် “အောင်ပြီ ပထမဆု ပေါက်ပြီ” ဟူသော အော်သံထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက ထိုနေရာသို့ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။ ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့်

အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး

တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ဖိုး ရင်းနှီးထားသည့်

ကတ်ဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါး သန်းတစ်ဆယ်ကို ဆွတ်ခူးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်

ထိုသူမှာ အခြားနိုင်ငံဖြစ်သော ဖုန်းမင်းဆက်မှ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျန်သူများမှာ

ဒေါသထွက်၍ သွားများပင် ကြိတ်မိကြသည်။ “နောက်တစ်ကြိမ်မှာ

ငါတို့အနိုင်ပြန်ယူရမယ်၊ ဟေ့လူတို့” ဟု

ဖောက်သည်များက စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

ညနေစောင်းချိန်တွင်မူ ကံကောင်းသည့် သက်ကြီးဝါဒါ အဘွားအိုတစ်ဦးက သစ်ခွပုံစံကို

ခြစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကောင်တာသို့ သွားကာ

ပုံစံလေးမျိုး စုဆောင်းမိကြောင်း ပြောပြသည်။ ယွဲ့ရူရီက

မှတ်တမ်းတင်ပေးပြီးနောက် သူမအား အပြာရောင်

ကံစမ်းမဲကတ်အသစ်တစ်မျိုးကို ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်ကို မြင်သော်

ကျန်သူများမှာလည်း မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ သန်းလာကြသည်။

ညဘက်တွင်မူ မဟာဂျောင်ခန်းမမှ ထွက်လာသူများမှာ အရှုံးအမြတ် အသီးသီး ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

လုချန်းရှင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ သန်းပေါင်းများစွာ ရှုံးနိမ့်သွားသဖြင့်

မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ လန်းချိုးမှာမူ မဟာဂျောင်၏ နက်နဲသော ဗျူဟာကို

သဘောကျကာ ကျေနပ်နေသည်။ “မဟာဂျောင်ဆိုတာ ကံစမ်းတာတင်မကဘူး၊ လူ့စိတ်ကို

တွက်ချက်ရတာပဲ” ဟု သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်တွင်မူ လီယွဲ့မှာ လူသားအသွင် ပြောင်းထားသော နင်းယိုယိုကို ကြည့်ရင်း

အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။ သူမမှာ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး

ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခင်ကဲ့သို့ မြွေလေးအဖြစ် ဆက်ဆံရခက်ခဲပေတော့မည်။

“အောက်ထပ်ဆင်းပြီး စီယွီနဲ့အတူ နေလိုက်ပါ။ ငါလည်း ပင်ပန်းနေပြီ၊ အိပ်တော့မယ်” ဟု

လီယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ နင်းယိုယိုမှာ မကျေနပ်သည့် မျက်နှာဖြင့်

အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားရသည်။ အိပ်ရာနွေးနွေးလေးကို စွန့်ခွာပြီး

သစ်ပင်ပေါ်တွင် နေရတော့မည့်အရေးကို သူမက စိတ်ညစ်နေ၏။ အောက်ထပ်သို့

ရောက်သော်လည်း စီယွီနှင့် အတူ အမြဲတစေ ရန်ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ဤကဲ့သို့သော ဆိုင်ငယ်လေးမှာ လီယွဲ့အတွက်တော့ စိတ်ရှုပ်စရာနှင့် ပျော်ရွှင်စရာတို့

ရောထွေးနေသော နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။