အခန်း ၁၆၅

အခန်း (၁၆၅) - စက်ယန္တရားကြီးကို ပြုပြင်ခြင်း

နင်းယိုယိုသည် စီယွီ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မူလအသွင်ဖြစ်သော

ဧရာမရေခဲနဂါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ

ဖုန်းမင်းတောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ စီယွီလည်း အနောက်မှ

အမီလိုက်သွား၏။ ဖုန်းမင်းတောင်သို့

ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက်ပိုင်း

ယောမျိုးနွယ်စုတို့မှာ အခြေကျလာပြီဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများ တရားကျင့်နေကြပြီး

ကျန်မျိုးနွယ်ဝင်များမှာလည်း လူသားတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် အပြင်မထွက်ရန်

တင်းကျပ်စွာ အမိန့်ထုတ်ထားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဆိုင်တံခါးဖွင့်သည်နှင့် ဖောက်သည်များမှာ ပန်း၊ သစ်ခွ၊ ဝါး၊

ရွှေစွန်ပန်း ပုံစံလေးမျိုး စုဆောင်းမိထားသော ကတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလုအယက်

ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယွဲ့ရူရီနှင့် နင်းယိုယိုတို့မှာ ဖောက်သည်များကို ဆက်ဆံရင်း

အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ရှောင်ကျူး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လီယွဲ့သည်လည်း ကြောင်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ဖက်၍

ဆင်းလာသည်။ နင်းယိုယိုက လီယွဲ့ပွေ့ထားသော ကြောင်ဖြူကို ကြည့်ကာ “ဒီကောင်မလေးက

တကယ့်ကို ပရိယာယ်များတာပဲ” ဟု အငြိုးတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကြောင်ဖြူကလည်း

ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူမအား ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“အကြီးအကဲ” ဟု ရှောင်ကျူးက လီယွဲ့ကို ခေါ်သည်။ “ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” “မနေ့က ဝယ်ထားတဲ့

စက်ယန္တရားကြီးက ပျက်စီးသွားလို့ပါ အကြီးအကဲ။ ပြုပြင်ပေးလို့ ရမလား” “ရတာပေါ့၊

ဒါပေမဲ့ ပြုပြင်ခပေးရမယ်” ရှောင်ကျူးက ချက်ချင်းပင် “ပေးရမှာပေါ့ဗျာ၊

ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးသည်။ လီယွဲ့က လက်ဝါးဖြန့်ကာ “ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသန်း” ဟု

ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “အကြီးအကဲ... နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးပါဗျာ၊

မဟာဂျောင်ကစားရင်းနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အတော်ဆုံးရှုံးထားလို့ပါ” ဟု

ညည်းညူလိုက်သည်။ လီယွဲ့က ပြုံး၍ “မင်းက

ဖောက်သည်ဟောင်းမို့ ၁ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးလိုက်မယ်”

ဟု ပြန်ပြောသည်။ ရွှေငါးသန်းထဲမှ တစ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာ ငါးသောင်းသာ

ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ကျူးမှာ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် လီယွဲ့၏ ပြုပြင်နည်းမှာ လွန်စွာ ခက်ခဲနက်နဲကြောင်း

ကြားသိထားရသဖြင့် မငြင်းသာဘဲ ငွေပေးချေလိုက်ရသည်။

ရှောင်ကျူးက စက်ယန္တရားကြီးကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လိုက်သည်။ လီယွဲ့က စက်ကြီးကို

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အနက်ရောင် သံချေးတက်နေသော စက်ကြီးမှာ

ချက်ချင်းပင် တောက်ပသော အသွင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ရှောင်ကျူးမှာ လီယွဲ့၏ လက်ရွေ့မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်

ပြုပြင်သွားပုံကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား

ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ငွေကုန်ကြေးကျ များလှသည်ဟု

ယူဆထားသော်လည်း ဖောက်သည်အများ၏ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်ရသဖြင့်

အနည်းငယ်တော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဆိုင်အတွင်း၌မူ နောက်တစ်ဆင့်ဖြစ်သော “စန္ဒရား၊ စစ်တုရင်၊ စာပေ၊ ပန်းချီ”

ပုံစံများကို စတင်ရှာဖွေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျိုးကလည်း

ဖောက်သည်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အမိအရဖမ်းကာ သူ၏ဝင်ငွေကို တိုးမြှင့်နေသည်။

ထိုစဉ် လုချန်းရှင်းနှင့် လန်းချိုးတို့မှာ မဟာဂျောင်ခန်းမသို့ ဝင်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်မခံနိုင်ဘဲ အနိုင်ရရန် အသည်းအသန်

ကြံစည်နေကြသည်။ လူတစ်ယောက် လိုနေသေးသဖြင့် သူတို့သည် ဆိုင်ရှင်၏

တပည့်လေးအား ခေါ်ယူရန် စီစဉ်ကြသည်။ ရှောင်ကျူးက သူတို့ဆီသို့

လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးစစဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။