အခန်း ၁၆၉
Vol. 17 Ch. 169
အခန်း (၁၆၉) - ဒုတိယဆု
ကောရှန်းဂိုဏ်း၏ အနောက်ဘက်၊ ဖုန်းနယ်မြေရှိ ပင်မခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ်
ဖုန်းယီတောင်းနှင့် ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးအချို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။
သူတို့လက်ထဲတွင် ဖုန်းကိုယ်စီကိုင်ထားကြပြီး
ဗီဒီယိုများကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ပွတ်ဆွဲကြည့်ရှုနေကြသည်။
“တတိယအစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားတော့ အတော်လေးကို လုပ်ရက်လွန်းတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က
နှစ်ရောင်စပ် ထီလက်မှတ်ကို အစုအဖွဲ့နဲ့ ဝယ်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ
မခေါ်ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ပေါက်တဲ့ဆုက ငွေဆယ်သန်းနော်”
“ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညီအစ်ကိုတွေလို့ ခေါ်သေးတယ်။ ကျွန်တော်တော့
ခင်ဗျားကို အထင်သေးလိုက်တာ။”
“အထင်သေးတယ်”
“တတိယအစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ”
ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးများသည် တတိယဂိုဏ်းအုပ် ကျန်းယုကို ဝိုင်းဝန်းအပြစ်တင်နေကြသဖြင့်
ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။
“တော်ကြတော့”
ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းယီတောင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မှသာ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဖုန်းယီတောင်းသည် တတိယဂိုဏ်းအုပ် ကျန်းယုကို ကြည့်၍ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“တတိယညီ၊ ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မင်းလည်း သိမှာပါ။ ငွေကြေးပိုင်း အနည်းငယ်
ကျပ်တည်းနေတယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမြင်လဲ...”
ကျန်းယု အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး အားနာစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီဆုငွေကို
ကျွန်တော်နဲ့ တပည့်အချို့ စုပေါင်းဝယ်ထားတာပါ။ ကျွန်တော့်အစုကို
ဂိုဏ်းအတွက် လှူဒါန်းပေးနိုင်ပေမယ့်၊ တပည့်လေးတွေရဲ့ အစုကိုတော့... အဲဒီလို
လုပ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။”
ဖုန်းယီတောင်းက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။
“မင်းရဲ့တပည့် လုံအန်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးက တော်သားပဲ။ ငါ့အနေနဲ့ သူ့ကို
အထူးမျှော်လင့်ထားပြီး တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံချင်တယ်။
မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ ညီလေး”
ထိုစကားကြောင့် ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
‘ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ခင်ဗျားတော့ အတော်လေးကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်’
လုံအန်း၏ ‘အစ်ကိုလုံ၏ ရွေးချယ်မှု’ သည် နာမည်ကြီးလာပြီး ပထမဆုကိုပင်
ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့သည်။ “အရင်က သူ့ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ
အခုမှ တပည့်ခံချင်တယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ လူတိုင်းကို အရူးမှတ်နေတာလား။
ပေါက်ဖော်ဆွေမျိုးမကွေး၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးနဲ့ တပည့်လုတယ်ပေါ့လေ။
တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလှချည်ရဲ့”
ဖုန်းယီတောင်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ၊ ကန့်ကွက်မယ့်သူ ရှိလို့လား”
ဒုတိယဂိုဏ်းအုပ်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်ပြောရရင်
လုံအန်းကို ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြည့်ရတာ ကြိုက်နေတာ။ တတိယညီကို
အားနာလို့သာ ထိန်းထားခဲ့တာ။ အခုလို ဖြစ်လာမှတော့ ကျွန်တော်လည်း
သူ့ကို တပည့်ခံဖို့ ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မှာပဲ။”
“ခင်ဗျားတို့ကတော့...”
“အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်၊ မနေ့ညက ကျွန်တော် ကြယ်တာရာတွေကို ကြည့်မိတော့ အနာဂတ်အကြောင်း
အရိပ်အမြွက်လေး မြင်လိုက်ရတယ်။ လုံအန်းနဲ့ ကျွန်တော်က ကံကြမ္မာ အကြောင်းဖန်လာလို့
ဆုံတွေ့ရမယ့်သူတွေဗျ”
“တော်စမ်းပါကွာ၊ ပဉ္စမညီ၊ ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးထက်တောင် ပိုပြီး
မျက်နှာပြောင်တိုက်နေပါလား”
“အဟမ်း”
စတုတ္ထဂိုဏ်းအုပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။ “အားလုံးပဲ၊
ကျွန်တော့်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝှက်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်။”
“ဘာလဲ”
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လုံအန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသားအရင်း ဖြစ်နေလို့ပဲ။
ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင်နဲ့ ဝေးကွာသွားခဲ့ရတာ၊ အခုမှ ကောရှန်းဂိုဏ်းမှာ
ပြန်တွေ့ကြရတာ။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့...”
“စတုတ္ထညီ၊ ခင်ဗျား အဲဒီနေရာက ထွက်သွားစမ်းပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ပဉ္စမတို့ထက်တောင်
ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောနေတယ်။”
“ဒါ အမှန်တရားပဲ။ ငါက ဘာများ မျက်နှာပြောင်တိုက်မိလို့လဲ”
“ခင်ဗျားက အခုထိ လူပျိုကြီးမှန်း ငါမသိဘူး ထင်နေလား လုံအန်းက ခင်ဗျားနဲ့
ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ဝမ်ဝေ့ထျန်း၊ ခင်ဗျားတော့ စုတ်ပြတ်သတ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူးလို့
ကတိပေးထားပြီးတော့။ ခင်ဗျားကိုတော့ ငါသတ်ပစ်မယ်။”
“လာခဲ့စမ်း၊ ငါ ခင်ဗျားကို ကြောက်မယ်များ ထင်နေလား”
“ဒီမှာ ခံလိုက်စမ်း”
“ငါ့လက်သီးကို စားလိုက်”
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးနှစ်ဦးမှာ မုတ်ဆိတ်များကို ဆွဲနုတ်ကာ
ဆံပင်များ ကျွတ်ထွက်သည်အထိ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသဖြင့် ကျန်းယုမှာ
စကားမပြောနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။
‘ဒါက ကျွန်တော့်တပည့်လေ၊ ကျွန်တော်က မပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာကို၊ ခင်ဗျားတို့က
ဘာကို လုနေကြတာလဲ။’
ဖုန်းယီတောင်းမှာ အင်္ကျီလက်ကြားထဲမှ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရပြီး ဒေါသကြောင့်
မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင် သန်းလာသည်။
“တော်ကြတော့”
ဖိအားအနည်းငယ်ပါသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း စတုတ္ထနှင့်
ပဉ္စမဂိုဏ်းအုပ်တို့မှာ ရပ်မသွားဘဲ
ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ ဖုန်းယီတောင်းမှာ
ဤကိစ္စကို ခွင့်လွှတ်၍ မရတော့ပေ။
ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းသော ဘိုးတော်တို့သည် အလွန်အကျူးလွန်နေပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ
သူ့မျက်နှာကိုပင် ထောက်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဖုန်းယီတောင်းမှာ
ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ပြေးသွားကာ
မျက်နှာကို တစ်ချက်စီ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမဂိုဏ်းအုပ်တို့မှာ
မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မျက်နှာတစ်ခြမ်းစီကို ကိုင်ကာ
အငြိုးတကြီး ကြည့်နေကြပြီး အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုနေကြ၏။ ဖုန်းယီတောင်းက
နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။
“ဒီကိစ္စကို နောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ တတိယညီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ တပည့်တွေရဲ့
ဆုငွေတွေကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အစုကိုတော့...”
“ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုကြီး၊ ဒါကတော့ ထိုက်တန်ပါတယ်။”
ဖုန်းယီတောင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ တတိယညီသည် အမြဲတမ်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည်။
စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။
“ဒါပေမဲ့...”
“ဘာလဲ စကားပြန်ရုပ်သိမ်းမလို့လား”
ကျန်းယုက အားနာစွာ ပြုံးသည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုကြီး၊ အမှန်တော့ ထီပေါက်တာက
ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆုငွေကို မထုတ်ရသေးပါဘူး။”
“ဘာလို့လဲ ဖုန်းထဲမှာပဲ အလွယ်တကူ ထုတ်လို့ မရဘူးလား”
“ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဖုန်းရောင်းတဲ့ ဆရာယုကို မေးကြည့်ပြီးပါပြီ။
ပထမဆုနဲ့ ဒုတိယဆုက ပမာဏ များလွန်းလို့ ဆိုင်ကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး
ထုတ်ရမယ်တဲ့။”
“ဘာ”
စတုတ္ထဂိုဏ်းအုပ်က မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “အဲဒါဆို ကျွန်တော်တို့က စစ်ပွဲနယ်မြေကို သွားရမယ်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“သေစမ်း၊ အဲဒီကောင်လေး ငါတို့ကို လှည့်စားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား ဖုန်းထဲမှာပဲ ထုတ်တာ၊
အပြင်မှာထုတ်တာ ဘာထူးလဲ။ အများဆုံး အကြိမ်ရေ အနည်းငယ် ပိုထုတ်ရမှာပေါ့။”
ကျန်းယုက စိတ်ပျက်စွာ ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အမှန်တရားပါပဲ။ ဆရာယုဆိုတာ
ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ယောက်၊ သူ
ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။”
ဖုန်းယီတောင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ “ငွေဆယ်သန်းဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ
မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို ဖြစ်နေမှတော့ စစ်ပွဲနယ်မြေကို တစ်ခေါက်သွားရတာ
ဘာဖြစ်လဲ။ တတိယညီ၊ ဆရာယုကို ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်။ သူက တာဝန်ခံဆိုတော့ သူပါမှ
ပိုစိတ်ချရမယ်။”
ကျန်းယု ခေါင်းညိတ်ကာ ဖုန်းကိုထုတ်၍ ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းထံ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
ကောရှန်းဂိုဏ်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုခမ်းနားသော ခန်းမအတွင်း၌...
“ဒင်း ဒင်း”
“ဒင်း။”
ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ကွမ်းရီမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့ မြည်နေတာလဲ”
ရှူးဟွာက အမြန်ရှေ့တက်လာသည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှောင်ရှန်းဆီကို
တစ်ယောက်ယောက် မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
“ကောရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တတိယဂိုဏ်းအုပ် ကျန်းယုဆီကပဲ။”
“ဘာတဲ့လဲ”
“ဆုငွေထုတ်ဖို့ စစ်ပွဲနယ်မြေကို သွားဖို့အတွက် ရှောင်ရှန်းနဲ့
တွေ့ဆုံဆွေးနွေးချင်တယ်လို့
ရေးထားပါတယ်။”
ရှန်ကွမ်းရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မိမိလက်ကိုကြည့်ကာ အေးစက်စက် ငြိမ်သက်၍
စဉ်းစားနေတော့သည်။