အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) - ဆုငွေထုတ်ယူခြင်း

အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ပြင်ဒေသ။ ရာ့ရှာဆာဘုရင်မင်းမြတ်မှာ အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းလျက်

ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းတို့ဖြင့် ခန့်ညားစွာ ပလ္လင်ပေါ်တွင်

ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသည့် စတုရန်းပုံစံ ပစ္စည်းငယ်တစ်ခုကို

ကိုင်ထားကာ ထူထဲသော လက်ချောင်းများဖြင့် ညံ့ဖျင်းစွာ ပွတ်ဆွဲနေသည်။

မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ “ဒီအရာက

ပျော်ဖို့ကောင်းပေမယ့် ဘာလို့

ဒီလောက်သေးနေတာလဲ။ အထဲက လူရုပ်လေးတွေက

ပုရွက်ဆိတ်တွေကျနေတာပဲ။”

သူ့အောက်တွင် မာရ်နတ်မျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိနေကြသည်။ ‘ချုံ’ က

ပလ္လင်အနီးတွင် ရပ်ကာ ရှင်းပြနေသည်။ “အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်တို့

မာရ်နတ်မျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်း ဖုန်းတစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်သင့်တယ်လို့

အကြံပြုလိုပါတယ်။ ဒါက ဆက်သွယ်ရေးဂါထာတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ

သာလွန်ပါတယ်။ ဒီဖုန်းတွေနဲ့ဆိုရင် စစ်ပွဲနယ်မြေတစ်ခွင်လုံး

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်စိ၊ နားတွေနဲ့ လွှမ်းခြုံထားနိုင်မှာပါ။”

မာရ်နတ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ရာ့ရှာဆာ၏ အေးစက်သော အကြည့်က

သူတို့ထံ ကျရောက်လာသည်။ “ဟမ့်၊ ဝူမင်းဆက်ကို ဘာမှ ကြံစည်ဖို့

မကြိုးစားကြနဲ့တော့။ ငါပြောတာကို လေပူလို

သဘောထားနေကြတာလား။” မာရ်နတ်များမှာ

ကြောက်လန့်တကြား တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

မာရ်နတ်မျိုးနွယ်စုအတွက် အသက်သွေးကြောဖြစ်သော ‘မာရ်နတ်သွေးကန်’ မှာ

ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့မှာ

အကျပ်ရိုက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် အရပ်နှစ်မီတာကျော်ရှိ

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် မာရ်နတ်တစ်ဦးက ထရပ်ကာ ပြောသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ပစ်မှတ်ကို

ပြောင်းကြမလား။ ဖုန်းမင်းဆက်ဆီကို ပစ်မှတ်ထားရင်ကော။”

ရာ့ရှာဆာက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “ဖုန်းမင်းဆက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာမိတ်ဟောင်းလေ။

နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးရင် ကမ္ဘာ့ရယ်စရာ ဖြစ်မနေဘူးလား။” ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့်

မာရ်နတ် (ရှောင်ဝူ) က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “အရှင်မင်းမြတ်၊

ကျွန်တော်တို့က မာရ်နတ်တွေပါ၊ နဂိုကတည်းက ဂုဏ်သတင်း မရှိတဲ့သူတွေပဲ။

ကမ္ဘာ့အမြင်မှာ ကျွန်တော်တို့က လူကြမ်းတွေပဲလေ။ ဘာကို ကြောက်စရာလိုလဲ။” ရာ့ရှာဆာ၏

မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ “အဟဲ၊ ရှောင်ဝူ၊ မင်းကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ”

သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းခါရင်း “မဖြစ်သေးဘူး။ ဖုန်းမင်းဆက်မှာလည်း ဖုန်းတွေ

ပျံ့နှံ့နေပြီဆိုတော့ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ လူတွေ ရှိနေမှာပဲ။ အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်ရင်

ဝေးဝေးရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။”

ထီဆိုင်အတွင်း၌... ချန်ကျူးကဲ့မှာ ထီဆိုင်၏ ကြယ်ပွင့် ဖြစ်နေသည်။ ဆိုင်ထဲသို့

လူအုပ်စုတစ်စု ဝင်ရောက်လာသည်။ ချန်ကျူးကဲ့နှင့် လူငယ်တစ်ဦး အကြည့်ချင်း

ဆုံမိချိန်တွင် လျှပ်စီးများ ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ

ပြိုင်ဘက်ကင်းသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ “လုံအန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဆရာ။” လုံအန်းမှာ ဆိုင်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ

အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကြီးမားလှသော ခြံဝင်း၊ မဂျုံအခန်း၊

ကုန်စုံဆိုင်... တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အရာများ။ အားလုံးမှာ

ဖုန်းထဲကအတိုင်းပင်။

ယူရှောင်ရှန်းမှာ လီယွဲ့ကို ရှာဖွေနေသည်။ သူသည် ပြစ်ဒဏ်ခန်းမမှ လွတ်မြောက်လာပြီး

ကောရှန်းဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ ဆုငွေထုတ်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းမှ ကိုးခုမြောက်

ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး ‘ချန်ရွှမ်’ လည်း ပါလာသည်။ ချန်ရွှမ်မှာ

ဆေးဝါးပညာကို နှစ်တစ်ရာ ကျင့်ကြံထားသူဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှေ့ရှိ ဆေးဝါးများကို

မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။

“တကယ်ပဲ အသက်ရှည်စေတဲ့ဆေး၊ အဆင့်တက်စေတဲ့ဆေးတွေ ရှိနေတာလား...” သူ တိုးတိုးလေး

ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်၏ ဝန်ထမ်း ‘စီယွီ’ မှာ သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

“ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာလားဗျ။ ကျွန်တော် စီယွီပါ။ ဒီဆိုင်မှာ အသစ်အဆန်းတွေ

များတယ်၊ ကျွန်တော် လိုက်ပြပေးမယ်။”

ဂျန်းယုမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ‘အိမ်မွေးဝိညာဉ်သတ္တဝါ လှုပ်ခါစက်’ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူသည် ဖုန်းထဲတွင် လူကြိုက်များနေသော

အဖြူရောင် မြေခွေးလှလှလေးကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။ တတိယဂိုဏ်းအုပ်

ကျန်းယုတစ်ယောက် အပြင်ပန်းတွင် ရိုးသားသယောင်နှင့်

အတွင်းစိတ်မှာမူ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ လောဘဇောကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါပြီ။