အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) - ကံကောင်းခြင်းတွေ ဆိုက်ရောက်ပါစေ

ခဏအကြာတွင် လီယွဲ့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ ယူရှောင်ရှန်း၏ အကြည့်တို့သည်

သူ၏စီနီယာထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ လီယွဲ့မှာ

ယခင်အတိုင်းပင် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

“စီနီယာ”

“ငါ့ကို ‘ဆိုင်ရှင်’ လို့ပဲ ခေါ်ပါ။” လီယွဲ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ

ကာကွယ်ရေးနယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးကို

ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်သည်။ ဖုန်းနယ်မြေရှိ တိုးတက်မှုများအတွက် လီယွဲ့မှာ အလွန်ပင်

ကျေနပ်နေမိသည်။

“မင်းရဲ့လက်အောက်မှာ လူဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။”

“ဆိုင်ရှင်၊ လက်ရှိတော့ လူတစ်ရာခန့်

ရှိပါပြီ။ အားလုံးကို ယူရှုလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာပဲ

တိုးချဲ့ထားတာပါခင်ဗျာ။”

“လူတစ်ရာလား... နည်းနည်းလေးနေသေးတယ်။ နောက်ထပ် ထပ်တိုးဖို့

ကြိုးစားဦး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” လီယွဲ့က ယူရှောင်ရှန်း၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့်

အသာအယာ ထိလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ‘ကြယ်တာရာလမ်းညွှန်

အဇူရာနည်းစနစ်’ ပင် ဖြစ်သည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ ဒါက...” “ဒါက ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ လက်နက်ပညာရပ်ပဲ။

အဆင့်ကတော့ မြေကြီးအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် လူတစ်ရာ

စုပေါင်းအသုံးပြုရင်တော့ ကောင်းကင်အဆင့်အထိ

စွမ်းအားပြနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို

သင်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီကာလအတွင်း ဖုန်းတွေကို အားသွန်ခွန်စိုက်

ရောင်းချပေးခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်ပေါ့။”

ယူရှောင်ရှန်းမှာ လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဂိုဏ်းဂဏများတွင် နည်းစနစ်များ

ယိုစိမ့်ခြင်းသည် ကြီးမားသော ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း

ဆိုင်ရှင်ကမူ သူ၏လူများကို ထိုသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ

ပေးအပ်လိုက်သည်။

“အားလုံးကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုင်ရှင်”

“အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက

သူတို့အတွက် ထိုက်တန်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ဒါကိုယူထားပါ။ ဒါက

မင်းတို့ကို အချိန်မရွေး ဆိုင်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်လာနိုင်စေမယ့် တယ်လီပို့

ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။” လီယွဲ့က လေဟာနယ်ကို ထိလိုက်ရာ ထူးဆန်းသော တံဆိပ်တစ်ခု

ယူရှောင်ရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ ယူရှောင်ရှန်းမှာ

ဤစွမ်းအားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ပြီး ဒူးထောက်မိလုနီးပါးပင်။

ဆုငွေထုတ်ယူသည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ... “ဒီမှာ ဆုငွေ ဆယ်သန်းကို ကတ်ထဲ

ထည့်ပေးလိုက်ပါပြီ။” လုံအန်းမှာ ရွှေဒင်္ဂါးများကို

မမြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ “ဖောက်သည်ကြီး၊ ဆုငွေ

ငါးသန်းထက် ကျော်လွန်ရင် ကြော်ငြာရိုက်ကူးပေးရပါမယ်။” အပြာရောင်ဆံပင်နှင့်

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြုံးပြသည်။ လုံအန်းမှာ ထိုအလှတရားကြောင့် ခဏမျှ

ငေးမောသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်ကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ အန္တရာယ်ရှိမှာ

စိုးရိမ်ရင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ရိုက်လို့ရပါတယ်။” နင်းယိုယိုက

ကြက်ဖရုပ် ဝတ်စုံကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လုံအန်းမှာ ကြက်ဖဝတ်စုံကို

ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကြော်ငြာရိုက်ကူးရာတွင် အလွန်ပင်

ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော လေထုကို ရရှိသွားသည်။

တီးလုံးသံများ၊ ရောင်စုံဖဲကြိုးများဖြင့် ပွဲတော်တစ်ခုအလားပင်။

ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင်... “ဆရာ၊ ရပြီလား” ဂျန်းယုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

မေးမြန်းသည်။ “ဆရာ၊ ဒါက ကတ်ပဲလေ” “ဒါပေါ့၊ ငါ့ဆီကို

ပိုက်ဆံလွှဲလိုက်ဦး။ ငါ့အစုအတွက် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ငွေတစ်သန်းကျော်

ရှိတယ်။ မြန်မြန်” ဂျန်းယုမှာ ဒေသခံအလေ့အထအတိုင်း ကတ်ကို

အသုံးပြုတတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည်

ထိုငွေများဖြင့် ‘ဝိညာဉ်သတ္တဝါ’ လှည့်ရန် စိတ်စောနေသည်။ အမှန်မှာ

သူသည် အခြားသူများ၏ အောင်မြင်မှုကို မြင်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း

တစ်ကောင်ကောင် ပေါ်လာမလားဟု မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဆရာ... ဂိုဏ်းအတွက် လှူမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။” “အဲလို ပြောခဲ့လို့လား

နောက်မှပဲ ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုကြီးကို ရှင်းပြလိုက်မယ်။ အခုတော့ လွှဲလိုက်ဦး၊

ငါ့မှာ ပေးစရာကြွေးတွေ ရှိသေးတယ်။” ယူရှောင်ရှန်းမှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ဆရာတစ်ယောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ ကြွေးတင်အောင် လုပ်နေပြီဆိုတော့...။

“ကဲ၊ ဒီနေရာကို ရောက်လာမှတော့ အတူတူ လျှောက်ကြည့်ကြရအောင်” ဂျန်းယုက အားရပါးရ

ပြောလိုက်သည်။