အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃) - မဂျုံစားပွဲမှ မယဉ်ကျေးမှု

“ကောင်းပါပြီ၊ ဆရာဦးလေးရှောင်၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ”

ဗီဒီယိုကြည့်သော app ပေါ်တွင် နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရသော ဆိုင်၏လှုပ်ရှားမှုများကို

ကြည့်ရင်း လုံအန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဖုန်းနယ်မြေတွင်သာ

ရှိနေခဲ့ဖူးသော သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ဆိုင်အတွင်းရှိ

ပရောဂျက်တိုင်းသည် အလွန်ပင် ဆန်းသစ်နေသည်။ ဆုငွေလည်း

ထုတ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရွှေဒင်္ဂါး ခုနစ်သိန်းခန့် ရှိနေသည့်

လုံအန်းနှင့် ယူရှောင်ရှန်းတို့မှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေကြသည်။

“ဟေး... ဂျူနီယာရှောင်၊ ဒီဆိုင်က တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။” အနီးအနားမှ

ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက ရွှေဥများကို ခွဲပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ

ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရွှေဥထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရလိုက်ပြီး မည်သို့မည်ပုံ

အသုံးဝင်သည်ကို စူးစမ်းနေ၏။ ဤနေရာတွင် လူတိုင်းမှာ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး

နားမလည်သည်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးကြသည်။

ဂိမ်းစက် အပိုင်းတွင်မူ လန်ချူမှာ မျက်နှာပျက်လျက်ရှိသည်။ သူသည်

ဂိမ်းစက်၏ ပုံစံကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။ “အို... အဘိုးကြီး၊ ၁၅ ဆတောင်

ပေါက်တယ်၊ အံ့ဩစရာပဲ” လန်ချူက အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “သာမန်ပါပဲ။”

“အဘိုးကြီး၊ ကျွန်မကို သင်ပေးလို့ ရမလား” လန်ချူမှာ

စကားမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်

မည်သို့မည်ပုံ ပေါက်သည်ကို နားမလည်သေးဘဲ မည်သို့ သင်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ခြံဝင်းနံရံအနီးတွင်မူ အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ ခြစ်ကတ်ပေါင်းများစွာကို စိတ်မြန်လက်မြန်

ခြစ်နေသည်။ “ဟားဟား... ‘ကျန့်လု’ ဓား နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီ” သူ

အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အနီးနားရှိ ဖောက်သည်များ

အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် ‘အဇူရာနဂါး’

ပုံစံမှာမူ မည်သူမျှ မခြစ်နိုင်သေးပေ။

မဂျုံအခန်းမှာမူ ဆိုင်တွင် လူအစည်ကားဆုံးဖြစ်သည်။ ရှီလုံရန်နှင့်

လျိုမူချင်းတို့မှာ မဂျုံကစားရင်း အတူတူ

ပူးပေါင်းမိသွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မဂျုံကစားလျှင်

စိတ်တိုတတ်ခြင်း၊ တတွတ်တွတ်ပြောခြင်းတို့ကြောင့်

အခြားသူများက ဝိုင်းပယ်ထားကြရာ အတူတူတွဲ၍ ကစားသမားသစ်များကို

လှည့်ဖျားလေ့ရှိသည်။

“ညီလေးတို့... မဂျုံကစားဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။” ရှီလုံရန်၏ မျက်နှာမှာ

ပန်းပွင့်သကဲ့သို့ ပြုံးပြနေသည်။ ယူရှောင်ရှန်းနှင့်

လုံအန်းတို့မှာ မဂျုံအကြောင်းကို တစ်တော့ခ်တွင် မြင်ဖူးသဖြင့် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့်

“ကစားကြည့်တာပေါ့” ဟု လက်ခံလိုက်ကြသည်။

အခန်းထဲ ရောက်သောအခါ... “ဒီနေရာက အာကာသအစီအရင်ပဲ” လုံအန်းမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ကစားပွဲ

စတင်သည်။ ယူရှောင်ရှန်းနှင့် လုံအန်းတို့မှာ စတင်သင်ယူသူများ ဖြစ်သော်လည်း

ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် အမြန်ပင် နားလည်သွားသည်။ သို့သော်

ရှီလုံရန်နှင့် လျိုမူချင်းတို့၏ စိတ်မရှည်မှုနှင့်

မယဉ်ကျေးသော အပြုအမူများက စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ဟေ့ကောင်... အဲဒီအရုပ်ကို အခုမှ ထုတ်တော့မလို့လား၊ မြန်မြန်လုပ်ပါ”

“ဒီကောင်တွေတော့ တကယ်ပဲ...”

ပွဲစဉ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုံအန်းက ‘အရုပ်သေး’ များဖြင့် အနိုင်ရယူလိုက်သည်။

ရှီလုံရန်၏ ကြီးမားသော အနိုင်ရမည့်အကွက်ကို

ပိတ်ပင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ဒါက

ဘာကစားနည်းလဲ ငါ့ရဲ့ ‘ဆယ့်သုံးအရုပ်’ ကို

ပိတ်လိုက်တာလား” ရှီလုံရန်မှာ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ကာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။

“မင်းတို့ကစားတတ်ရဲ့လား၊ တမင်လုပ်တာမလား”

လျိုမူချင်းမှာလည်း ဒေါသထွက်လာသည်။ “တိုင်းတစ်ပါးက လာတဲ့လူတွေ၊ အမြဲတမ်း ‘အရုပ်သေး’

နဲ့ပဲ အနိုင်ယူနေတာပဲ။ ကစားတတ်တဲ့သူတွေ ပျက်စီးကုန်ပြီ”

ယူရှောင်ရှန်းနှင့် လုံအန်းမှာ ကြောက်လန့်သွားသည်။ “ဒီ ဝူမင်းဆက်သားတွေရဲ့

စရိုက်ကတော့ တကယ်ပဲ ကြမ်းတမ်းတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့

မဂျုံမကစားတော့ဘူး”