အခန်း ၁၇၄

အခန်း (၁၇၄) - ကံဆိုးခြင်း

အချိန်တန်၍ ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဟူး... ပြန်ပြီးမှပဲ ခြစ်ကြပါတော့မယ်။ ဒီနေ့တော့ ‘အဇူရာနဂါး’ ကို မတွေ့တော့ပါဘူး။”

“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီ ‘အဇူရာနဂါး’ ကိုပဲ လိုနေတာ။” “မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ‘သန့်ရှင်းသော

သတ္တဝါလေးပါး’ ကို အပြီးသတ် စုဆောင်းနိုင်ရမယ်။”

ဖောက်သည်များသည် တက်ကြွစွာပင် ဆိုင်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဖုန်းမင်းဆက်မှ အဖွဲ့သားများမှာလည်း ဆိုင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို

အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

“ပြန်ကြတော့မလို့လား” “ပြန်မှာလား ဒါပေမဲ့...” “အဟမ်း... မင်းတို့ပဲ ပြန်ကြတော့။

ဒီအဘိုးကြီးကတော့ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေဦးမယ်။” ကိုးခုမြောက်

ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး ချန်ရွှမ်က သူဝယ်ထားသော ခြစ်ကတ်

အုပ်ရေငါးဆယ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကျန်ဂိုဏ်းသားများမှာလည်း

ပြန်ချင်စိတ်မရှိကြဘဲ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း ဆက်နေပါမယ်၊ ဒီမှာပဲ

အနီးနားက တည်းခိုခန်းမှာ နေလိုက်တော့မယ်” ဟု သဘောတူညီလိုက်ကြသည်။

ကောရှန်းဂိုဏ်းမှ ကျန်းယုနှင့် လုံအန်းမှာမူ မကျေနပ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ တစ်နေကုန်

ခြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်သတ္တဝါအဆင့် အနည်းငယ်မျှပင် မရရှိခဲ့သည်မှာ

သူတို့၏ကံကြမ္မာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“ဆရာ တည်းခိုခန်းသွားကြရအောင်။” “အေး... သွားကြတာပေါ့။”

သို့သော် တည်းခိုခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ယူရှောင်ရှန်းနှင့် လုံအန်းတို့မှာ

ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ “သေစမ်း... ဒီတည်းခိုခန်းက

အဲဒီအဘိုးကြီးပိုင်တာပဲ။ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ” “မင်းတို့

ဘာဖြစ်ကြတာလဲ” ဂျန်းယုမှာ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး

ဆရာ၊ ရှန်ယန်မြို့ကိုပဲ သွားကြရအောင်။ ဒီကနေ အစိတ်သားလောက်ပဲ ဝေးတာလေ။”

ဂျန်းယုမှာ စိတ်ထဲတွင် ‘တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ’ ဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။ အနီးနားတွင်

တည်းခိုခန်းရှိလျက်သားနှင့် အဝေးကြီး သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ အပူချိန်မှာ ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွားသည်။ “ဆောင်းရာသီ ရောက်ပြီ”

လီယွဲ့က ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်ညလုံး ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးမှာ

ရပ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြူနှင်းများနှင့်အတူ အေးစက်စက်

လေတိုက်ခတ်နေသည်။

“မစ္စရူရီ၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ” “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါရှင်” ယွဲ့ရူရီက တံခါးကို

ဖွင့်ပေးရင်း ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်သည်။ မာရ်နတ်မျိုးနွယ်စုနှင့်

အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရိုးရှင်းသော

လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ သူမအတွက်တော့

အိမ်မက်တစ်ခုလိုပင်။

မိုးရွာနေသော်လည်း ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအများအပြား စုရုံးနေကြသည်။ “သေစမ်း အပြင်မှာ

မိုးတွေ ရွာနေပေမယ့် ဆိုင်ထဲမှာတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ တကယ့်ကို

အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ” အသစ်ရောက်လာသော

ဖောက်သည်များမှာ ဆိုင်၏ အကာအကွယ်အစီအရင်ကို မြင်ပြီး

အံ့အားသင့်နေကြသည်။

“ဟေး... ညီလေး၊ အသစ်ရောက်လာတာလား” ကူဟဲ့က ထည်ဝါသော ဟန်ပန်ဖြင့် ဆိုင်ထဲသို့

ဝင်လာသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် ဖုန်းရောင်းချရေးအဖွဲ့ကို

ဦးဆောင်နေသူဖြစ်ပြီး ဝန်ထမ်းသစ်များ

စုဆောင်းရန်အတွက် အလုပ်များနေသည်။