အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆) - စတုတ္ထအဆင့်ဆို ဘာဖြစ်လဲ

ကောင်တာတွင် နင်းယိုယိုနှင့် ယွဲ့ရူရီတို့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြချိန်၌ စီယွီမှာမူ

ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ထိုင်ကာ ‘လီချွန်း’ ဆေးလိပ်ကို ဖွာရင်း အေးအေးလူလူ

ရှိနေသည်။ သူ့အနီးသို့ ကူဟဲ့ ရောက်လာသည်။

“ဟေး... ကူဟဲ့ငယ်လေး” ကူဟဲ့မှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “စီယွီ၊ ဒါ ဘယ်လိုခေါ်တာလဲ။

ငါက ‘မန်နေဂျာကူ’ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတဲ့သူနော်” စီယွီက

နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ငါက အသက်တစ်ရာကျော်ပြီ၊

မင်းကို ဒီလိုမခေါ်လို့ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”

ကူဟဲ့မှာ စကားမပြန်နိုင်ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် စီယွီသည် စတုတ္ထအဆင့်ရှိသော

မဟာမာရ်နတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နှစ်တစ်ရာကျော်

သက်တမ်းရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ

ကျင့်ကြံလာသည်မှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့ ‘မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့’ က အလုပ်တွေ

ပိုများလာတယ် ကြားလို့လေ။ တော်တော် သြဇာကြီးနေတာပဲ” ကူဟဲ့မှာ ဂုဏ်ယူစွာ

ခေါင်းမော့သည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ‘ကြယ်တာရာလမ်းညွှန် အဇူရာနည်းစနစ်’

ကို သင်ယူလိုက်ရပြီးနောက် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အဆမတန်

တိုးတက်လာပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်တို့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“ကူဟဲ့ငယ်လေး... ငါက ဒီမှာ ငြီးငွေ့နေပြီ။ မင်းတို့အဖွဲ့ထဲ ငါ့ကို ထည့်ပေးမလား”

“မင်းလား” “အေးလေ... ငါက စတုတ္ထအဆင့် မဟာမာရ်နတ်ပဲ၊ မရဘူးလား” ကူဟဲ့မှာ

မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ “စတုတ္ထအဆင့်ဆိုတာ ဘာများလဲ။ ဒီတစ်ခေါက်

စုဆောင်းမှုမှာ စတုတ္ထအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး လာလျှောက်ထားကြတာ။

မင်းလို အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူတွေကို ငါတို့ လက်မခံဘူး။”

စီယွီမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့အဖွဲ့ကပဲ သိပ်တော်နေတာပေါ့၊

ငါ့ကိုတောင် မခေါ်နိုင်ဘူး” စီယွီမှာ ဒေါသဖြင့် ဆိုင်ထဲမှ

ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် လူ့ရုပ်ဖောက်ပြီးကတည်းက

လောကကြီးကို ပျော်ပါးချင်နေသူဖြစ်သည်။ ‘ဆိုင်ရှင်ဆီပဲ

သွားပြီး အဖော်လုပ်တော့မယ်’ ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မဂျုံအခန်း အဝင်ဝတွင် ရှီလုံရန်နှင့် လျိုမူချင်းတို့မှာ ကစားသမားသစ်များကို

စောင့်မျှော်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ

ဆိုးဝါးနေသဖြင့် မည်သူမျှ အနီးသို့ မကပ်ကြတော့ပေ။

“အဘိုးကြီးတို့... မဂျုံထပ်ကစားဦးမှာလား။” “အခု ကစားမယ့်လူတွေက

မာရ်နတ်မျိုးနွယ်စုတွေ ဖြစ်နေပါဦးမလား”

လျိုမူချင်းက မျက်လုံးအရောင်လက်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်လဲ... သူတို့က ပုံစံကြည့်ရတာ

အားကြီးပြီး ဉာဏ်နည်းပုံရတယ်။ လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ယူလို့ ရမှာပါ။ အဲဒီ ဟိုဘက်က

ခေါင်းစွပ်အမည်းနဲ့ လူကိုကြည့်စမ်း၊ ကြောက်လန့်နေပုံပဲ”

အမှန်မှာ ထိုသူသည် ‘လော့ရှာ’ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆိုင်ရှင်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့်

အမြဲတမ်း မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိသည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ‘ချုံ’

နှင့် ‘အက်တမ်’ တို့နှင့်အတူ အလည်အပတ် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ရှီလုံရန်နှင့် လျိုမူချင်းတို့မှာ မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ “ကဲ...

စလိုက်ကြရအောင်”