အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇) - သူရဲကောင်းတို့၊ မဂျုံကစားမလား

“ဟားဟား... သူရဲကောင်းတို့၊ မဂျုံကစားကြမလား။” “မဂျုံ... မဂျုံလား” လော့ရှာ၏

ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မေ့မရနိုင်သော

မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “မကစားဘူး၊

မကစားဘူး”

“သူရဲကောင်း၊ ဒီဆိုင်ကို ရောက်လာမှတော့ မဂျုံမကစားဘဲ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ဒါက ဆိုင်မှာ

အရေပန်းအစားဆုံးပဲ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဉာဏ်ကောင်းပြီး

သွက်လက်ပုံရတယ်၊ ခဏလေးနဲ့ တတ်သွားမှာပါ”

ရှီလုံရန်နှင့် လျိုမူချင်းတို့မှာ အက်တမ် နှင့်

လော့ရှာတို့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ လော့ရှာမှာမူ

ကြက်သေသေသွားသည်။ ‘ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းမကြီးတွေလိုပဲ’ ဟု သူ

တွေးလိုက်မိသည်။ သူ စိတ်တိုချင်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်ကို

ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သည်းခံလိုက်ရသည်။

အက်တမ်မှာမူ သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ပြုံးနေသည်။ “သူတို့က လူကို တကယ် ကြည့်တတ်တာပဲ။

ငါက မာရ်နတ်မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲလေ။”

ဆိုင်၏ အခြားတစ်နေရာတွင်မူ... “သေစမ်း မြောင်ရင်နတ်သမီး

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေပြီ”

“တကယ်လား” မြောင်ရင်နတ်သမီး၏ ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ စတင်ပြီး ၁၀

စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ကြည့်ရှုသူ ထောင်ကျော်သွားသည်။ သူမသည် ဘာမှ လုပ်မပြဘဲ

ကင်မရာကို ငေးကြည့်နေရုံဖြင့်ပင် ကြည့်ရှုသူ နှစ်သောင်းကျော်အထိ

ရှိသွားသည်။ အလှတရားသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အနိုင်ရသည်ဆိုသည့်

သဘောတရားအတိုင်းပင်။

ကောရှန်းဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမ၌... “ဘာလို့ မပြန်လာကြသေးတာလဲ။ တစ်ခုခုများ

ဖြစ်နေပြီလား။ မက်ဆေ့ခ်ျလည်း မပို့ဘူး။” ဂိုဏ်းချုပ်

ဖုန်းယီတောင်းမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ စတုတ္ထဂိုဏ်းအုပ်က

လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျား စိတ်ပူတာ

ကျန်းယုရဲ့ အသက်ကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူယူသွားတဲ့ ဆုငွေတွေကိုလား” ဟု

မေးလိုက်သည်။ ဖုန်းယီတောင်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး

“ထွက်သွားစမ်း” ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၌လည်း... “ချန်ရွှမ်နဲ့ ယူရှောင်ရှန်းတို့နဲ့ ဆက်သွယ်လို့

ရပြီလား” ရှူးဟွာက ခေါင်းညိတ်သည်။ “သူတို့ ဆိုင်ရှင်နဲ့

တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့။ ဆိုင်ရှင်က အလွန်တရာ နက်နဲလွန်းတယ်လို့

ပြောတယ်။” “ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက် ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိတယ်တဲ့။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ မည်သို့

တွေးတောနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ပေ။