အခန်း ၁၈၃

အခန်း ၁၈၃ - ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ လွှမ်းမိုးလာခြင်း

“အဲ့ဒီ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ငါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ... အဲ့ဒါကို ရလာရင် မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်... ပိုတာရှိရင်လည်း မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ နှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်ပေါ့... အခု ငါ မင်းကို ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ကို လွှတ်တာက လေ့ကျင့်မှု လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ...”

ရီယွင်သည် ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အရင်းအမြစ်များမှာ လုံလောက်နေသည်ပင်။ သူသည် သူ၏သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များကိုသာ ထုတ်ပြလိုက်မည်ဆိုပါက လောကရှိ ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံပင်လျှင် ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ စေလွှတ်ရန် အကြောင်းရင်း နှစ်ချက် ရှိပေသည်။ ပထမအချက်မှာ ကျွင်းမော့ရှောင်အား အခြားဂိုဏ်းကြီးများမှ ထူးချွန်သည့် ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်စေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဒုတိယအချက်မှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူ၏မူလဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ကျွင်းမော့ရှောင်၏စိတ်အတွင်း၌ ထည့်သွင်းကာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော အခြေအနေများကို စူးစမ်းလိုခြင်းပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကပင် ရီယွင်သည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အပေါ် စပ်စုလိုစိတ် ရှိခဲ့ပေသည်။ ယခုအခါ သူ၏မူလဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ကျွင်းမော့ရှောင်၏စိတ်အတွင်း၌ ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် သူ၏ယခင်က စပ်စုလိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပါပြီ ဘိုးဘေးကြီး...”

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

ရီယွင်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ရထားလုံးအတွင်းမှ အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ပြီးနောက် ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်နှင့် မိုင် ၁၀၀ ကျော် ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟေး... လေ့ကျင့်မှု စပြီဟေ့...”

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီးက သူ့အား ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်တွင် လေ့ကျင့်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သောကြောင့် သူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် သူက အငယ်ဆုံးတပည့် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ယခင်က သူသည် စီနီယာအစ်မများ၏နောက်သို့သာ အမြဲ လိုက်ပါခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူကိုယ်တိုင် တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားခွင့် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

‘ဒီကောင်လေးကတော့...’

ကျွင်းမော့ရှောင်၏အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်သည် သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်အား ဧကရာဇ်အဆင့်ဓား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောကျ်ားလေးဆိုသည်မှာ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

သူ ကမ္ဘာကူးပြောင်းမလာမီက အိမ်ထောင်မရှိ၊ သားသမီးမရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျော်ကြားသော စကားပုံတစ်ခုကို သူ သိရှိထားပေသည်။ ၎င်းမှာ ယောကျ်ားလေးကို ဆင်းရဲစွာ ကျွေးမွေး၍ မိန်းကလေးကိုမူ ချမ်းသာစွာ ကျွေးမွေးရမည် ဟူသော စကားပင် ဖြစ်ပေသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးအား ချမ်းသာစွာ ထားရှိခြင်းဖြင့် သူမသည် အခြားသူများ၏ကျေးဇူးပြုမှု အနည်းငယ်အပေါ် အလွယ်တကူ လှည့်စားခြင်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးအား အခက်အခဲများကြားတွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏နောင်ရေးအတွက် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးအား ချမ်းသာစွာ ထားရှိပါက သူသည် များသောအားဖြင့် အပျော်အပါးမက်သော သူဌေးသားလေးတစ်ဦး ဖြစ်သွားတတ်ပြီး ၎င်းမှာ ရီယွင် မြင်လိုသော အရာ မဟုတ်ပေ။

ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်ရပ်များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရီယွင်သည် ကျွင်းမော့ရှောင်အား ထိုကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာစေရန် ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျွင်းမော့ရှောင်အား ပိုမို စိန်ခေါ်မှုရှိသော အခြေအနေများကြားတွင် ထားရှိကာ သူ၏တိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်သစ်တပည့်များထဲတွင် သူက တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အနီးသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ကြီးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်းမိသားစုများ၊ ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မင်းဆက်မိသားစုများစွာမှာ သူတို့၏လူများကို စေလွှတ်ထားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်သည် အင်အားစုအားလုံးအပေါ် မည်မျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် လူနည်းသော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ရွှေရောင်လိပ်စာချွန်တစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ဒါက ဘာလဲ...’

လူအုပ်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လူတိုင်းက မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုလိပ်စာချွန်ပေါ်တွင် ဘာတွေ ရေးထားသည်ကို လူတိုင်း သိလိုနေကြပေသည်။ ယခင်က ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော် ပေါ်ထွက်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူအုပ်ကြီး၏မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည့်ကြားမှပင် လိပ်စာချွန်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် စာသားကြီးများဖြင့် ဤသို့ ရေးသားထားပေသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ဟာ လူသားမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ဝင်ခွင့်ပြုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုစာသားကို ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါ ရောက်ရှိနေသူတိုင်းမှာ သူတို့၏စိတ်များ ဗလာဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ...’

ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီတိုင်အောင် တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခင်က ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်စုဝင်များကိုသာ အမြဲ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များကိုမူ ဝင်ခွင့် ပိတ်ပင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ယခုအကြိမ်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုတွေအတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးပေါ့...”

လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ညည်းတွားသည်။

“တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေကပဲ အုပ်စိုးတော့မှာလား...”

အခြားတစ်ဦးကလည်း စိတ်ပျက်စွာ ဆိုသည်။

“ငါတို့ အကုန် ပြန်ကြရအောင်... ဒီတစ်ခေါက် လာရတာ အလကား ဖြစ်သွားပြီ...”

လူအိုကြီးတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။

လူတိုင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အချို့မှာ ဤအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ကြဘဲ မြေကြီးကို ခြေဆောင့်ကာ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့်ထုလျက် ဝမ်းနည်းနေကြတော့သည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်ကျော်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဂိုဏ်း၏အရင်းအမြစ်များစွာ အကုန်အကျခံ၍ လာခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ရက်စက်သော ပြက်လုံးတစ်ခုဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူသားမျိုးနွယ်စုများ ဝင်ခွင့် မရတော့ချေ။

ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာ စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ကို ဆဲဆိုကြတော့သည်။

“ရှူး...”

ပုံရိပ်ယောင်နန်းတော်ကြီးအတွင်းမှ ထက်ရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဆဲဆိုနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ကို ထပ်မံ မဆဲဆိုဝံ့တော့ချေ။

ကျွင်းမော့ရှောင်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် လေ့ကျင့်မှု ရယူရန်အတွက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လာခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ပဲ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကာ လူသားမျိုးနွယ်စုကို ဝင်ခွင့် မပြုတော့ခြင်းနှင့် ကြုံလိုက်ရသည်။

“ဟူး...”

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့တော့သည်။

လူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြရာ မကြာမီမှာပင် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ တောင်တံခါးရှေ့မှာ လူသူကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ ပြောင်းလဲမှုသတင်းမှာ လမ်းကြောင်းအသီးသီးမှတစ်ဆင့် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများအတွင်း၌မူ ဆူညံသွားခဲ့သည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အများမှာ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရှိရာသို့ အလျင်အမြန်ပင် ဦးတည်လာကြတော့သည်။ အချို့သော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် တစ္ဆေကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ဤသတင်းကြောင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အားခဲလျက် အမြန်ဆုံး ပျံသန်းလာကြတော့သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင် ပြန်လာနေစဉ်မှာပင် သူသည် ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ရထားလုံးအတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်က လူသားတွေကို ဝင်ခွင့် မပေးတော့ဘူး...”

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။

“သူတို့ မင်းကို ဝင်ခွင့် မပေးရင်လည်း မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ပြန်လုပ်... ဒါက ကိစ္စကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး...” ရီယွင်သည် ပြုံးလျက် ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ပြန်လွှတ်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ ဤကဲ့သို့သော ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုက သူ့အား အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီတိုင်အောင် စည်းကမ်းချက်များကို လိုက်နာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ယခုအကြိမ်တွင် စည်းကမ်းချက်များ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘ကြည့်ရတာ... လူသားကျင့်ကြံသူတွေက အရင်က အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရခဲ့ဖူးလို့... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရဲ့ပိုင်ရှင်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ အခြားမျိုးနွယ်စုတွေကို အခွင့်အရေး ပေးချင်တာလား...’

ရီယွင်သည် စဉ်းစားလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများသည်လည်း ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် အလွန် သန်မာကြသော်လည်း အရင်းအမြစ် အမြောက်အများကို ခံစားခွင့် မရရှိခဲ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အနေဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများကို မျက်နှာသာပေးခြင်းမှာ နားလည်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ရီယွင်သည် သူ၏စပ်စုလိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ သွားရောက်လိုစိတ် ရှိနေသေးပေသည်။

သူသည် ရထားလုံး၏အပြင်ဘက်ရှိ မြင်းနက်ကြီးနှင့် ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာ ထာဝရနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ့အတွက် အထဲသို့ ဝင်ရန်မှာ မသင့်လျော်ပေ။ အထဲတွင် အန္တရာယ်များ ရှိနေပါက သူသည် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

‘ကြောင်နက်ကြီးကို လွှတ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ...’

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရီယွင်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏အတွေးများကို ပြောပြလိုက်သည်။

‘ဟင်... သွားပြီး လေ့ကျင့်ရမှာလား...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားတော့သည်။ သခင်ကြီးက သူ့အား ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ လေ့ကျင့်မှုအဖြစ် စေလွှတ်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို တွေ့ရှိပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေရာ၌ပင် စားသုံးနိုင်ပြီး သခင်ကြီးထံသို့ ပေးအပ်ရန် မလိုကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်ကြီးရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းလျက် ရီယွင်အား အရိုအသေ ပေးသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရှားနေပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုသည်။

“ကြောင်လေး... မင်း အထဲမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို တွေ့ရင် မင်းရဲ့ဦးလေးမြင်းအတွက် တစ်ပင်လောက် ယူလာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်...”

အခန်း ၁၈၃ ပြီးပါပြီ။

--