အခန်း ၁၈၄

အခန်း ၁၈၄ - ကြောင်နက်ကြီး၏ လေ့ကျင့်မှုနှင့် ဧကရာဇ်အဆင့်လက်နက် ဆုလာဘ်

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ကျေနပ်အားရနေသည့် အခြေအနေမှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။

“ဦးလေးမြင်း... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်တည်းပဲ ရရင်တောင် ဦးလေးကိုပဲ အရင်ပေးမှာပါ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဖြီးပြလျက် ရိုကျိုးစွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ဟဲဟဲ...”

မြင်းနက်ကြီးက ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

ဤပြက်လုံးထုတ်နေသော အတွဲကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်သည် ခေါင်းခါရုံမှအပ ဘာမျှမတတ်နိုင်ပေ။ ရီယွင်သည် သူ၏မူလဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ကြောင်နက်ကြီး၏စိတ်အတွင်း၌ ထည့်သွင်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း မသိရသေးသော အန္တရာယ်များကို ကြောင်နက်ကြီးကိုယ်စား အမြဲတမ်း ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

ရီယွင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကြီးအား အသက်ကယ်ရတနာတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြောင်နက်ကြီးအား အသက်အန္တရာယ် မထိခိုက်စေလိုပေ။ ရီယွင်သည် သူ၏သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အနီရောင်ဖိနပ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းအတွက်ပဲ... တော်၊ မတော် ကြည့်လိုက်ဦး...”

ရီယွင်သည် အနီရောင်ဖိနပ်တစ်စုံကို ကြောင်နက်ကြီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်အဆင့်အရည်အသွေးရှိသော ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ် ဖြစ်ပေသည်။ စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ထွက်ပြေးရန်အတွက် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အရှိန်နှုန်းကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ပေါ်ရှိ အနီရောင်သားရေမှာ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များရှိသည့် အလွန်သန်မာသော နတ်သားရဲတစ်ကောင်၏ အရေပြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

“သခင်ကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် အနီရောင်ဖိနပ်နှစ်ဖက်ကို စမ်းဝတ်ကြည့်ရာ အံကိုက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်ကြီး... ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ရတနာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။

“ဒါက ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ပဲ... ဧကရာဇ်အဆင့် အရည်အသွေးရှိတယ်... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ထည့်သွင်းလိုက်ရင် စိတ်ကူးယဉ်လို့မရတဲ့ အရှိန်နှုန်းကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မယ်...” ရီယွင်သည် ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ဝိုး... ဒါက တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်ပါလား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်ချလျက် သူ၏ခြေထောက်မှ ဖိနပ်များကို အသာအယာ တို့ထိကြည့်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ် ထည့်သွင်းပြီးနောက် ထိုစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အရှိန်နှုန်းအတွက် ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို မည်သူမျှ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု သူ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ကြောင်နက်ကြီးသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ မဝင်မီမှာပင် သခင်ကြီးထံမှ ဤမျှအစွမ်းထက်သော ရတနာကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ဤခရီးစဉ်မှ ရရှိမှုမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှပေသည်။

“ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော် ပွင့်ဖို့အတွက် ရက်အနည်းငယ် လိုသေးတယ်... အဲ့ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဒါကို သေချာ သန့်စင်ထားပါ...” ရီယွင်သည် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ကြောင်နက်ကြီး၏ခြေထောက်မှ အနီရောင် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်တစ်စုံကို အားကျမနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

“ကြောင်လေး... အဲ့ဒါကို ခန ချွတ်ပေးပါဦး... မင်းရဲ့ ဦးလေးမြင်း နှစ်ရက်လောက် ဝတ်ကြည့်ပါရစေ...”

မြင်းနက်ကြီးသည် သွားများကို ဖြီးပြလျက် ဆိုသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ထွက်သွားပြီး လန့်ဖျပ်သွားသော ယုန်တစ်ကောင်အလား ကုန်းကုန်းလေး ထိုင်လျက် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို ကာကွယ်ထားသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ဦးလေးမြင်း... ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကယ်ရတနာတွေပါ...”

“မင်းကို ကြည့်ရတာ... ငါ့ကို နှစ်ရက်လောက်တောင် ငှားလို့မရဘူးလား... ငါက သိမ်းထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးကွ...”

မြင်းနက်ကြီးသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မြည်တွန်တောက်တီးသည်။

“ဒါက ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်လေ... အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ အပြည့်အဝ အစွမ်းပြနိုင်အောင် ကျွန်တော် သေချာ သန့်စင်ထားဖို့ လိုတယ်... ဦးလေးမြင်း... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်... ဦးလေးပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေပါတော့... ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ရယ်မောလျက် ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်ပဲ... မင်းပြန်လာတဲ့အခါ ဦးလေးမြင်းက မင်းကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်...”

မြင်းနက်ကြီးသည် မြည်တွန်တောက်တီးလျက် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း သခင်ကြီး၏အမိန့်ကို မနှောင့်ယှက်ဝံ့သဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးအား နောက်ပြောင်ရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ဤပြက်လုံးထုတ်နေသော အတွဲ ထပ်မံ ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ ရယ်မောနေမိသည်။ မြင်းနက်ကြီးသည် သူ၏စည်းဘောင်ကို သူ သိရှိထားသဖြင့် ရီယွင်သည် သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော် အနီးသို့ အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ ကျင့်ကြံသူအချို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်၌ ရှိနေကြပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် နှင့် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။ တာအိုနယ်ပယ် ရှိ မိစ္ဆာကြီးများကိုမူ ကြောင်နက်ကြီး တစ်ဦးမျှ မတွေ့ရှိရချေ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်လေလေ မိမိအသက်ကို ပို၍ တန်ဖိုးထားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်တွင် ပြင်းထန်သော ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသဖြင့် ထိုနေရာ၌ သေဆုံးရန် လွယ်ကူလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးဆက်သစ်တပည့်များကို ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် ရှာဖွေရန် စေလွှတ်ခြင်းမှာ ပိုမို လုံခြုံသော နည်းလမ်းဖြစ်ပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ပြုံးစိစိဖြင့် လူနည်းသော နေရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၃ ၌ ရှိနေသဖြင့် ရောက်ရှိနေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များကြားတွင် ထိပ်တန်းမိစ္ဆာကြီးတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် မမည်သူမျှ သူ့အား လာရောက် မနှောင့်ယှက်ဝံ့ကြချေ။ သခင်ကြီး ပေးအပ်ထားသော ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်မှာလည်း အထူးစီမံထားပုံရသဖြင့် နဂါးနတ်ဘုရား၏အရှိန်အဝါများ ယိုစိမ့်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ကြောင်နက်ကြီးမှာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သန့်စင်နိုင်ပေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...

“လူသန်ကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီဟေ့...”

“နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းက နဂါးအရှင်သခင်ကိုယ်တိုင် လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး...”

“သူက ဘယ်နောက်လိုက်မှလည်း ခေါ်မလာဘူး... သူကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ချင်နေတာလား...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ ဆူညံသွားကြသည်။ လူတိုင်းမှာ အဝေးမှ ပျံသန်းလာသော အဝါရောင်နဂါးဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦးအား တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ထိုလူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်နဂါးချိုတစ်စုံ ရှိပြီး သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်၊ အေးစက်သော အကြည့်များနှင့်အတူ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်၏ နဂါးနတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ ရောက်ရှိနေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ထျန်းရှင်းမင်းဆက်မှ သူများလည်း ပါဝင်သဖြင့် နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းမှ ဤနဂါးအရှင်သခင်အား သိရှိကြပေသည်။

နဂါးအရှင်သခင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာရာ အနီးရှိ မိစ္ဆာငယ်များမှာ သူ့အတွက် လမ်းကို အလျင်အမြန် ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ကြက်အုပ်ထဲမှ ကြိုးကြာကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရင်း အဝေးမှ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ တောင်တံခါးကို ငေးကြည့်နေသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောဝံ့ကြချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ မလာကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံထားသော သူများသည် သူတို့၏အသက်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်တွင် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သေဆုံးသွားပါက ရတာထက် ဆုံးရှုံးတာက ပိုများနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤနဂါးအရှင်သခင်ကဲ့သို့သော အချို့သော ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများကမူ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏အပြင်ဘက်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ ပိုမို စုဝေးလာကြသည်။ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှပေသည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် ရှိသူများမှာလည်း အလွန်ပင် များပြားပြီး ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာများမှာ ရာဂဏန်းအထိ ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် တာအိုနယ်ပယ် ရှိ မိစ္ဆာများ ပေါ်မလာခဲ့သလို ထာဝရနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း တစ်ဦးမျှ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ထာဝရနယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာကြီးများသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရှိ မသိရသေးသော အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်လိုစိတ် မရှိကြချေ။

ကြောင်နက်ကြီးသည် တရားထိုင်နေသော ရဟန်းအိုတစ်ပါးအလား မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သန့်စင်နေသည်။ နဂါးအရှင်သခင် ရောက်ရှိလာခြင်းကို သတိပြုမိသော်လည်း သူသည် မျက်လုံးများကိုပင် ဖွင့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ ဤနဂါးအရှင်သခင်မှာ သူ၏ရန်သူမဟုတ်သလို သူနှင့် ရန်ငြိုးရှိခဲ့သော မျက်လုံးရွှေရောင်နှင့် မျက်လုံးငွေရောင်တို့မှာလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်...

ကြောင်နက်ကြီးသည် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်၏ထက်ဝက်ကျော်ကို သန့်စင်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏နားထဲတွင် ကျယ်လောင်သော "ဘုန်း..." ခနဲ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော် ပွင့်ပြီဟေ့...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တောင်တံခါးအတွင်းရှိ ကြည်လင်သော ရေလှိုင်းတွန့်များအတွင်းသို့ လူအုပ်ကြီးမှာ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေကြသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ ကံတရားအပေါ်၌သာ မူတည်ပေသည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ အန္တရာယ်များမှာ နေရာအနှံ့ ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် စောစောဝင်ခြင်းမှာ စောစောသေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များဖြင့်ဆိုလျှင် နောက်ဆုံးမှ ဝင်လျှင်ပင် အခြားသူများကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်နိုင်ပေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား...”

ကြောင်နက်ကြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ ချိုသာသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမမှာ အသက် ၁၈ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၉ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

“ငါ့ကို ပြောနေတာလား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အံ့ဩသွားရ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သူမျှ သူ့အား “အစ်ကိုကြီး” ဟု မခေါ်ဖူးသလို ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခေါ်ဆိုလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

အခန်း ၁၈၄ ပြီးပါပြီ။

--