အခန်း ၁၈၇

အခန်း ၁၈၇ - ကြောင်နက်ကြီး သောင်းကျန်းခြင်း

ကြောင်နက်ကြီးသည် ရန်ငြိုးအလွန်ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ အဝင်ဝတွင် ဤ စေ့စပ်ထားသည့်စုံတွဲ၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင်ရှိသော ဒေါသမီးမှာ မငြိမ်းသေးပေ။ ကြောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးသည် သူမအား လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးအတွက် ဦးစွာ အရိုက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြောင်မလေးထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဒါ အစ်ကိုလား... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ... ကျွန်မတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်... ဒါနဲ့ အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီးက အစ်ကို့ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်သေးလား...”

ကြောင်မလေးသည် အံ့ဩဝမ်းသာဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးမှာ သူမ၏ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။ သူသည် အလွန်မဝေးသောနေရာသို့ ရောက်နေသဖြင့် ကြောင်မလေးက ချက်ချင်းပင် လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ငါ့ကို တွေ့သွားတာလား...’

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှာ လှုပ်ခါသွားပြီး စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အံကြိတ်လျက် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် အပြေးဝင်သွားသည်။ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ကြောင်နက်ကြီး၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုမှာ ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၇ ၌ ရှိနေသေးသည်။ ဤသည်မှာ ကြောင်မလေးထက် နယ်ပယ်အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့်မျှ မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ သူ၏အရှိန်မှာ စိတ်ကူးယဉ်၍မရလောက်အောင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုက...”

ကြောင်နက်ကြီး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ကြောင်မလေးမှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ကြေးမုံကို သူရှိရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် ထိုအလင်းတန်းနှင့် တိုက်ရိုက် တိုးမိတော့သည်။

“ဘုန်း...”

မမျှော်လင့်ဘဲ ကြောင်နက်ကြီးသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။

“တောက်... မင်းလို ကောင်မလေးက ငါတို့ ပြန်တွေ့တာနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ထပ်မံ အပြေးဝင်သွားသည်။

ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်၏ ပြင်းထန်သောအရှိန်အဝါကြောင့် ကြောင်မလေးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားသည်။ သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူက ဤအစ်ကိုကြီးအား တကယ်ပဲ သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ခြင်းများလား။ ထို့ပြင် သူမ၏စေ့စပ်ထားသူမှာ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ထက်ပင် ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် မြင့်မားသည်ကို သတိရလိုက်သည့်အခါ သူမသည် ထိုအတွေးကို ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။

အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ကြောင်မလေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ကြေးမုံကို ကြောင်နက်ကြီးထံသို့ ထပ်မံ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

တောက်ပသော အလင်းတန်း နောက်တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းမှာ ဒိုင်းနက်ကြီးကို ထိမှန်သွားပြီး လုံးဝ ပြန်ကန်ထွက်သွားသည်။

ကြောင်မလေးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်၏ လက်ထဲမှ ထိုဒိုင်းမှာ မည်သို့သော အရာမျိုးနည်း။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်သေးမီမှာပင် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် ကြောင်မလေးအား သူ၏ဒိုင်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်ပြီး ဘာမျှ ညှာတာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“မြောင်း...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အားနာခြင်းမရှိဘဲ ကြောင်မလေး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ တင်ပါးကို လက်ဖဝါးကြမ်းကြီးများဖြင့် တဖြန်းဖြန်းမြည်အောင် ရက်ရက်စက်စက် တရစပ် ရိုက်နှက်တော့သည်။

“ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း...”

လက်ဖဝါးချက်များ တရစပ် ကျရောက်လာသဖြင့် ကြောင်မလေးမှာ မရပ်မနား အော်ဟစ်နေရတော့သည်။

“မင်းလို မိစ္ဆာမလေးက... ယုတ်မာတဲ့ အကွက်တွေနဲ့ ငါ့ကို တောင်တံခါးအပြင်မှာ တစ်ခါ လှည့်စားခဲ့တယ်... အခု တွေ့တွေ့ချင်းမှာလည်း ငါ့ကို ထပ်တိုက်ခိုက်သေးတယ်... အခုတော့ ဒီ ကြောင်ဖိုးဖိုးရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်ပြီလေ... ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် သရော်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ရိုက်ချက်များမှာမူ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိဘဲ ကြောင်မလေးအား ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်စေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်သည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ကာ ရယ်မောနေမိသည်။ ကြောင်မလေး၏ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ နားလည်မှုလွဲခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ကြောင်နက်ကြီးက လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ဤမျှ ရက်စက်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူများ မလုပ်နိုင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတုန်းက ရီယွင်သည် အာဏာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေစဉ်က လှပသော မိန်းကလေးများက သူ့အပေါ် ဤကဲ့သို့ ပြုမူဝံ့ပါက သူသည်လည်း ညှာတာခြင်းမရှိဘဲ ဆုံးမခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုသို့ ဆုံးမခြင်းမှာ အပေါ့ပါးဆုံး ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရီယွင်သည် သူတို့အား အပြစ်ပေးရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အမြဲ တီထွင်နိုင်သည်။

ထာဝရနယ်ပယ်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ရီယွင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမျိုးသမီးများအပေါ် နူးညံ့သော ခံစားချက်မျိုး မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ကြောင်နက်ကြီး၏ ပြုမူပုံကို မြင်ရသည့်အခါ ရီယွင်သည် အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ... ဒါက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အခုလေးတင် ဒီမြူခိုးတွေကြားထဲမှာ အစ်ကိုက ရုတ်တရက် အပြေးဝင်လာတော့ ကျွန်မ လန့်သွားလို့ပါ... ဒါက အမှတ်မထင် ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲလေ...”

ကြောင်မလေးခဗျာ တင်ပါးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ငိုယိုလျက် အသနားခံနေရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တကယ့်ကို သနားစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“မင်းလို မိစ္ဆာမလေး... မင်းရဲ့ စိတ်က မိစ္ဆာတစ်ကောင်လိုပဲ ပါးနပ်လှတယ်... ကိုးမြီးမြေခွေးနဲ့တောင် တူနေပြီ... ငါက မင်းကို ယုံမယ်လို့ ထင်နေလား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး လက်သီးချက်များမှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းအလား ဆက်လက် ကျရောက်နေသည်။

သနားစရာကောင်းလှသော အလှပဂေး ကြောင်မလေးမှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ အရိုက်ဒဏ်ကြောင့် သူမ၏ တင်ပါးမှာ ဖူးဖူးရောင်နေတော့သည်။

အနီးရှိ ဧရာမ ပန်းကြီးမှာ မြူခိုးများကို ဆက်လက် ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပန်းငုံမှာ ဆက်လက် ပွင့်နေပြီး အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ နူးညံ့သော အမျှင်တန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျှင်တန်းများမှာ ရွှေဖျော့ရောင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထက်ရှသော ဆူးများဖြင့် သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းတို့သည် မြွေရှည်ကြီးများအလား မြူခိုးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်လျက် ထိုနှစ်ဦးရှိရာဘက်သို့ ရစ်ပတ်ရန် လာနေကြသည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ကြောင်မလေးကို ရိုက်နေသဖြင့် ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကို သတိမထားမိသေးချေ။ သူ သတိပြုမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် ရွှေရောင်မြွေကြီးများနှင့်တူသော အမျှင်တန်းများမှာ သူ၏ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အလျင်အမြန်ပင် ကြောင်နက်ကြီးသည် ဒိုင်းနက်ကြီးကို သူ၏ရှေ့သို့ ထိုးတင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ ဒိုင်းနက်ကြီးမှာ ပေ ၃၀ ခန့်အထိ ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူ့အား ခိုင်မာစွာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ရွှေရောင်အမျှင်တန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဒိုင်းကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကြသည်။ ၎င်းကို မြင်ရသည့်အခါမှ ကြောင်နက်ကြီးသည် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဦးလေးမြင်း ပေးလိုက်သော ဤဒိုင်းနက်ကြီးမှာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် အခုလေးတင် အဖမ်းခံလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၃ ရှိသော သူကဲ့သို့ ထိပ်တန်းမိစ္ဆာကြီးတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် သေဆုံးသွားရမည်ဆိုပါက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

“ရှူး...”

အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဝင်းလက်သွားသည်။ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှနေ၍ ချပ်ဝတ် အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီး ရှိနေသောနေရာမှာ လမ်းကြောင်းအသွယ်သွယ် ဆုံရာနေရာဖြစ်သဖြင့် အခြားသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဤနေရာသို့ ရောက်လာရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

“ကြောင်မလေး... အကူအညီတောင်းနေတာ မင်းလား...”

ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးမှာ အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ဝေးကွာသောနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ဤနေရာတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိနိုင်သေးချေ။ ထို့အပြင် ပျစ်ခဲလှသော အနက်ရောင်မြူခိုးများကလည်း သူ၏အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သို့သော် သူသည် ရင်းနှီးနေသော အော်ဟစ်သံကိုမူ ကြားလိုက်ရသည်။

“အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီး ရောက်လာပြီ... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မကို အမြန်လွှတ်ပါဦး... ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးဖို့ လိုတယ်...”

ကြောင်မလေးသည် နာကျင်မှုကို အောင့်ခံလျက် သူမ၏ခေါင်းကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူက သရော်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့... ကြည့်ရတာ မင်းတို့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ချစ်သူနှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ကြံနေကြတာ မဟုတ်လား...”

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ အမှန်ကို ပြောနေတာပါ... ကျွန်မ အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီးကို လုံးဝ လက်မထပ်ချင်ပါဘူး... သူက ကျွန်မကို အတင်းလက်ထပ်ဖို့ အကျပ်ကိုင်နေတာ... ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မ အခွင့်အရေးရှာဖို့ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ကို ပြေးလာတာပေါ့...”

ကြောင်မလေးသည် အလူးအလဲ ပြောဆိုနေရသည်။ သူမ ပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်အချို့ စီးကျလာသည်။

“ငိုပြလည်း အလကားပဲ... ဒီကြောင်အိုကြီးရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်တုံးလို မာကျောပြီးသား... အမျိုးသမီးတွေရဲ့ မျက်ရည်ကို တစ်ခါမှ မကြောက်ဖူးဘူး...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သရော်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်များမှာမူ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် အခြားတစ်ဦးကို မမြင်ရသေးချေ။

မြူခိုးများမှာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ ချပ်ဝတ်နှင့်လူသန်ကြီးမှာ အနီးသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူက သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ဒေါသကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်စေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် သူ၏စေ့စပ်ထားသူ၏ ကျောပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဟေ့... မင်း ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကို နှိပ်စက်ရဲတယ်ပေါ့… မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်...”

ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လျက် ချက်ချင်းပင် အပြေးဝင်လာတော့သည်။

‘အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီး တိုက်ခိုက်လာပြီလား...’

ကြောင်နက်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ သူသည် ဒိုင်းနက်ကြီးကို ဆွဲကိုင်လျက် ကြောင်မလေး၏အပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူမ၏လည်ပင်းကို အလျင်အမြန် ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

“အသက်ရှင်ချင်ရင် မလှုပ်နဲ့…”

ကြောင်နက်ကြီးသည် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး မြူခိုးများကြားသို့ မကြောက်မရွံ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အမည်မသိ ဧရာမ ပန်းဖြူကြီးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်အာလာပြီး ရွှေရောင်မြွေကြီးများကဲ့သို့သော အမျှင်တန်း ရာပေါင်းများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီထူးဆန်းတဲ့ ပန်းကြီးက ဘယ်သူ့ကိုမဆို တိုက်ခိုက်တာပဲလား...”

၎င်းကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ရယ်မောနေတော့သည်။

အခန်း ၁၈၇ ပြီးပါပြီ။

--