အခန်း ၁၈၈
Vol. 13 Ch. 188
အခန်း ၁၈၈ - ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း
“ရွှီ...”
အပေါက်ထဲမှ ထိုးထွက်လာသော အဆိပ်ပြင်းမြွေများအလား ရွှေရောင်အမျှင်တန်း ရာပေါင်းများစွာသည် ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးအား တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ပျစ်ခဲလှသော အနက်ရောင်မြူခိုးများ၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်တစ္ဆေများကဲ့သို့ သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံမှာ လုံးဝဖိနှိပ်ခံထားရခြင်း မဟုတ်ချေ။ ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူ၏အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ထွက်သွားစမ်း...”
သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျစ်ခဲသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ ငွေရောင်ဓားမကြီးတစ်လက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဓားမကြီးမှာ ကျောဘက်ထူပြီး ဓားသွားကျယ်ကာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပေသည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝေ့ယမ်းထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤဓားအလင်းတန်းမှာ ရေတံခွန်တစ်ခု ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လျင်မြန်လှပြီး ပျစ်ခဲသော မြူခိုးများကြားရှိ ရွှေရောင်အမျှင်တန်းများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။
“ဘုန်း...”
၎င်းတို့ ဆုံတွေ့သွားသည့်အခါ ဧရာမပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်အမျှင်တန်းအားလုံးနီးပါးမှာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
‘ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီးက အစွမ်းတော့ အရှိသားပဲ...’
ကြောင်နက်ကြီးသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ ထိုလူအား ခေါ်ဝေါ်ပုံ ပြောင်းလဲသွားလျက် သရော်လိုက်သည်။
‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’ ဆိုသော အမည်မှာ ထိုချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုလူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၆ ၌ ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။ သူသည် ကြောင်နက်ကြီးထက် နယ်ပယ်အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့်မျှ မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို သိရှိသွားသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ထို ‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’ နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသည့် အတွေးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
‘ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်... ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို ဒီကြောင်မလေးနဲ့ ‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’ ကြောင့် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး...’
ထိုအချိန်တွင် ကြောင်မလေး၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမက သူ့အား ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... မြန်မြန်သွားရအောင်... အဲ့ဒီလူသန်ကြီး ရူးသွပ်သွားပြီဆိုရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မခုခံနိုင်ဘူး...”
“ငါက သူ့ကို ကြောက်ရမှာလား...” ကြောင်နက်ကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ “မင်းက ရန်သူ့အစွမ်းကို မြှောက်ပင့်ပြီး ငါတို့အစွမ်းကို နှိမ့်ချနေတာပဲ... မင်းကို အဲ့ဒီပန်းကြီးဆီ ပစ်ကျွေးလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ ငါ တကယ် စဉ်းစားနေတာ...”
ကြောင်မလေး၏မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားသည်။ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ဧရာမပန်းကြီးအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ သူမက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီပန်းက ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း ရှင့်... တစ်ခါလောက် သူ့ရဲ့ ပန်းငုံထဲကို ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရရင် အတွင်းထဲက မိစ္ဆာအရည်တွေနဲ့ အတိုက်စားခံရပြီး ချက်ချင်းပဲ အစအနမကျန် ပျော်ဝင်သွားလိမ့်မယ်... အစ်ကို အဲ့ဒီလို လုံးဝ မလုပ်ပါနဲ့...”
‘ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းလား...’ ကြောင်နက်ကြီးသည် အနည်းငယ် မှင်တက်မိသွားသည်။ ကြောင်မလေးမှာ အတော်လေး သိနားလည်ပုံရပေသည်။ သို့သော် ‘ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း’ ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤသည်မှာလည်း ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
သူ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးမှာ ရူးသွပ်နေသော လူတစ်ဦးအလား ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ဝင်းလက်သွားပြီး ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းထံသို့ ရက်ရက်စက်စက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
“မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့ အစုတ်ပလုပ်ကောင်... သေပေတော့...”
ချပ်ဝတ်နှင့်လူသန်ကြီးမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မင်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော အလင်းတန်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း သူ၏ဓားအလင်းတန်းမှာမူ ငွေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ပျစ်ခဲလှသော အနက်ရောင်မြူခိုးများကို လင်းထိန်သွားစေသည်။
ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းမှာ အန္တရာယ်ကို သိရှိသွားပုံရပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ပန်းငုံအတွင်းမှ ရွှေရောင်အမျှင်တန်း ရေတွက်၍မရအောင် ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။
“ဘုန်း...”
ဘယ်အရာကမှ မခုခံနိုင်ပုံရသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ရွှေရောင်အမျှင်တန်းများကို ထိမှန်သွားပြီး အရေအတွက် အမြောက်အများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
“ဖူး...”
အမျှင်တန်း အများစုမှာ ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပန်းငုံအတွင်းမှ ပျစ်ခဲလှသော အရည်အမြောက်အများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအရည်မှာ ဆီကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော ပြင်းထန်သည့် အနံ့ဆိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
၎င်းကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်မလေးသည် သူမ၏လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ... အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီးတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ...”
ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ဒီမှာ သေသွားရင် မင်း ပျော်မှာလား...”
“ဒါပေါ့... ကျွန်မ ပျော်တာပေါ့... ကျွန်မ သူ့ကို လုံးဝ လက်မထပ်ချင်ဘူး...”
ကြောင်မလေးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။
မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နီလာကျောက်များအလား တောက်ပနေသည်။ ကြောင်နက်ကြီး၏မျက်လုံးများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏မျက်လုံးအရောင်များမှာ အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။
ကြောင်မလေး၏ရက်စက်သော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဘာကို ရယ်နေတာလဲ...”
ကြောင်မလေးသည် ချိုသာစွာ မေးမြန်းရင်း ကြောင်နက်ကြီးရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှင့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လောက် ရက်စက်သလဲဆိုတာကို ငါ ရယ်နေတာပါ... ‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’ က ဒီလောက် သန်မာတာကို... မင်း သူ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားဘူးလား...”
“ကျွန်မက သန်မာပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမျိုးအစားတွေကို မကြိုက်ဘူးရှင့်...” ကြောင်မလေးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ “ကျွန်မက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နူးညံ့တဲ့သူ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ပါးနပ်တဲ့သူတွေကိုပဲ ကြိုက်တာ...”
“မင်း ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာလား... မင်းပြောနေတဲ့သူက ငါ ဖြစ်နေသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်...”
ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လျက် အရှက်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ကြောင်မလေး စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူက ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ကျေနပ်နေမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သည့် ကာလအတွင်း ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်တစ်ဦးက သူ့အား ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံသည်မှာ ရှားပါးလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ‘ပန်းက ပွင့်ချင်သော်လည်း ရေအလျဉ်က ဂရုမစိုက်’ ဆိုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။
“ကျွန်မ...”
ကြောင်မလေး စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ပျစ်ခဲသော မြူခိုးများကြားမှနေ၍ အနက်ရောင်အရည်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံထားရသော ချပ်ဝတ်နှင့်လူသန်ကြီးမှာ သူတို့ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အနက်ရောင်အလင်းတန်းမှာ ထိုအရည်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်သီးမျက်နှာပြင်များမှာလည်း ထိုအရည်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး လက်ဖမိုးရှိ အရိုးများပင် ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။
“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ အတွဲက ဒီမှာ လာပြီးတော့ တွဲခုတ်နေရဲတယ်ပေါ့... မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်...”
ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးသည် သူတို့ဆီသို့ ပျံလာရင်း သူတို့၏စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသအရှိန် မြင့်တက်လာကာ သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ကြောင်မလေး၏မျက်နှာမှာ ထပ်မံ ဖြူလျော့သွားပြန်သည်။ သူမသည် ဤ ‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူ ရူးသွပ်သွားပြီဆိုလျှင် မည်သူ့ကိုမျှ မမှတ်မိတော့ဘဲ မည်သူကမျှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။
“မင်းလို ‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’... မင်းကို ဒေါသထွက်အောင် ငါ မင်းရဲ့ကောင်မလေးကို ခိုးပြမယ် ကောင်စုတ်ရဲ့...”
ကြောင်နက်ကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြောင်မလေးကို ဖမ်းဆွဲကာ သူ၏ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
“ရှူး...”
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိမှန်ခဲ့ချေ။ ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို အလွန်ပင် ယုတ်မာသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
‘ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အဲ့ဒီအတွဲ... ဒီလောက်မြန်မြန် ပေါင်းထုတ်သွားကြတယ်ပေါ့... အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ပဲ... သူက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ငါ သေချာပေါက် သတ်မယ်... ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် ဆိုတာကိုတော့ ငါ နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားဘူး...’
သူသည် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုအချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။
‘အဲ့ဒီအရာက တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ...’
ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ သူသည် အခုထက်ထိ ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သေမင်းတံခါးဝသို့ တစ်ပတ်ပတ်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။
‘ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှာ ရေတွက်လို့မရတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိတယ်လို့ လူတိုင်းပြောကြတာ မှန်နေတာပဲ... ငါ ပိုပြီး သတိထားရမယ်... ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေရမယ်... သူတို့ကို မဆင်မခြင် သွားမနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး...’
ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးသည် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြောင်နက်ကြီး သွားရာလမ်းကြောင်းသို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။
‘ဒီကောင်က တော်တော်မြန်တာပဲ... သူက ဘာသတ္တဝါလဲ... ငှက်မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်နေမလား...’
ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီးသည် လိုက်လံရှာဖွေရင်း စိတ်ထဲမှ ဆဲဆိုနေမိသည်။ သူ၏စိတ်ထဲရှိ ဒေါသမီးမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏စေ့စပ်ထားသူမှာ အမြဲတမ်း ပါးနပ်ပြီး ထူးဆန်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ငှက်မျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦးဦးကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။
သူတို့၏ ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်မျိုးနွယ်စုတွင် အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော နတ်စွမ်းရည်အချို့ ရှိသော်လည်း ငှက်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် ယှဉ်ပါက အနည်းငယ် အောက်ကျနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အသက်အနည်းငယ်မျှ ရှူလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူသည် သူ၏ပစ်မှတ်များကို လုံးဝ မျက်ခြေပြတ်သွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှာ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကြောင်းများဖြင့် ဝင်္ကပါတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု လွဲချော်သွားသည်နှင့် ပြန်လည်ခြေရာခံရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
“ဟမ့်...”
သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ဘေးရှိ ကျောက်နက်နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သတိမထားမိနိုင်သော ထောင့်စွန်းတစ်ခု၌ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
‘ဒါက ဘာလဲ...’
ချပ်ဝတ်နှင့်လူကြီး၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ပျံသွားတော့သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းအတွင်း၌ လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော မြက်ပင်ငယ်လေးတစ်ပင်မှာ တုန်ခါနေပြီး မှိန်ဖျော့လှသော နတ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
အခန်း ၁၈၈ ပြီးပါပြီ။
--