အခန်း ၁၈၉

အခန်း ၁၈၉ - အတူတူခရီးသွားခြင်း၊ ပညာနှင့် သတ္တိကို ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း

“ဒါက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ပဲ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားရ၏။ သူ၏ ထူထဲနက်မှောင်သော မျက်ခုံးများအောက်မှ ကျားမျက်လုံးကြီးများအတွင်း၌ ပြင်းပြသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်လာသည်။ ဤနေရာတွင် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကို မတော်တဆ တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဝန်လေးခြင်းမရှိ လက်လှမ်း၍ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဆွတ်ခူးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုနတ်ဆေးမြက်ကို နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်၍ အသာအယာ ရှူရှိုက်ကြည့်ရာ မဖော်ပြနိုင်သော အဆီအနှစ်တစ်ခုမှာ နှာခေါင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လန်းဆန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“တကယ်ပဲ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်လို့ ခေါ်ထိုက်တာပဲ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာဖြင့် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်တွင်လည်း အရည်အသွေး ကွဲပြားမှု ရှိပေသည်။ ဤတစ်ပင်မှာ အတော်လေး သေးငယ်သဖြင့် ၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာ နိမ့်ပါးနိုင်ပေသည်။ ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုလိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

စိတ်ကူးယဉ်၍မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် သက်စောင့်အားလှိုင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဆဲလ်တိုင်းမှာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားမှာလည်း တိုးတက်လာပုံရပေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ သက်စောင့်အားမှာ အလွန်ပင် တိုးတက်လာပြီး အသက်တမ်းမှာလည်း နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမို ရရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကောင်းတယ်... တကယ်ပဲ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ... ဟဲဟဲ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖမိုးပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျေနပ်စွာ ဖြီးပြလိုက်သည်။

“ကြောင်မလေးရေ ကြောင်မလေး... မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့နေရာကို ခေါ်လာတာပဲ... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုတိုးလာတာနဲ့ မင်းကို သေချာပေါက် ဖမ်းပြီးတော့ အဲ့ဒီကောင်စုတ်ကို သတ်ပစ်မယ်...”

ယုတ်မာစွာ ရယ်မောပြီးနောက် ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှာ ဝင်္ကပါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှာဖွေရခက်ခဲလှသဖြင့် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို အရင်ရှာဖွေရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကြောင်မလေးနှင့်မူ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပြန်တွေ့ရန် အခွင့်အရေး အမြဲရှိပေသည်။

ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ တစ်နေရာရာတွင်...

“ရှူး...”

လျင်မြန်လှသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဆင်းသက်လာရာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ချောပြီး လှပကြသလို အသက်အရွယ်မှာလည်း ဆင်တူကြသဖြင့် လိုက်ဖက်ညီလှသော နတ်ဘုရားစုံတွဲတစ်တွဲနှင့် တူနေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အမူအရာများမှာမူ ကွဲပြားနေပြီး ရန်ဖြစ်နေကြသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ပို၍ တူနေ၏။

“အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီးတော့ အခုဆို လိုက်မမီတော့ပါဘူး...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် နောက်သို့ ပြန်ကြည့်ပြီး အခြေအနေကို သိရှိသွားသည့်အခါ စိတ်အေးသွားသည့် အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူနှင့် ထိပ်တိုက် မတိုက်ခိုက်ချင်သေးပေ။ သူ့တွင် သခင်ကြီး ပေးအပ်ထားသော တာဝန် ရှိနေသည်။ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကိုမျှ မထိတွေ့ရသေးသဖြင့် ဤနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မပြုလုပ်လိုပေ။ မတော်တဆမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို ရှောင်ရှားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ခြေထောက်မှ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ လှုပ်ခါသွားသည်။ ဤဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်မှာ စွမ်းအင် အမြောက်အများကို စားသုံးလှပေသည်။ ဘေးကင်းစေရန် ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ဤဆေးလုံးမှာ သခင်ကြီး ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာ စိတ်ကူးယဉ်၍မရလောက်အောင် မြင့်မားလှသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဘာစားနေတာလဲ...”

ကြောင်မလေး၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သေးငယ်သော နှာခေါင်းလေးမှာ တစ်ခုခုကို အနံ့ရသွားသကဲ့သို့ ရှုံ့ပွရှုံ့ပွလှုပ်ခါသွားသည်။

“စွမ်းအင်တွေ ပြန်ဖြည့်ဖို့ ဆေးလုံးတစ်လုံးပါပဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် စူးစမ်းလိုက်သည်။ ပျစ်ခဲလှသော အနက်ရောင်မြူခိုးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် အနီးအနားတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သေချာစွာ စူးစမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည်လည်း ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း၏ အနက်ရောင်အရည်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ၎င်း၏ တိုက်စားနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးဖြင့် ထိပ်တိုက် မခုခံလိုပေ။ သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီး ထိခိုက်သွားပါက နှမြောစရာကောင်းသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့ရဲ့ ဆေးလုံးရနံ့က ကျွန်မ တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ အနံ့မျိုးပဲ... ကျွန်မကို ခေတ္တလောက် ကြည့်ခွင့်ပေးမလား...”

ကြောင်မလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပဂေးလေးတစ်ဦးအလား ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရန်ငြိုးထားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။ ကြောင်နက်ကြီးက သူမ၏ တင်ပါးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ခဲ့သည်ကို လုံးဝ မေ့သွားပုံရပေသည်။

“လုံးဝ မရဘူး... ဒါက သခင်ကြီး ပေးထားတာ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ကြောင်မလေးက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... အစ်ကိုကြီး ပြောတာက အစ်ကို့ရဲ့ မိသားစုထဲက လူကြီးတွေကို ပြောတာလား...”

“ဒါပေါ့... ဆက်ပြီး မမေးပါနဲ့တော့...”

ကြောင်နက်ကြီးက အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကြောင်မလေး ပြောသမျှကို တစ်လုံးမျှ မယုံကြည်ချေ။ သူမ၏ စကားကို တစ်ခွန်းမျှ ယုံကြည်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားနိုင်ပေသည်။

ကြောင်မလေးမှာ အငြင်းခံလိုက်ရသော်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ပြုံးလျက် အနီးသို့ လျှောက်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မတို့တွေက ဆုံတွေ့ဖို့ ကံပါလာတာပဲ... အတူတူ ခရီးသွားကြရင် မကောင်းဘူးလား...”

သူမသည် သွယ်လျသော သူမ၏ လက်ကလေးကို ကြောင်နက်ကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

‘သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... လက်ဆွဲချင်နေတာလား...’

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

“ငါက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရှာနေတာ... ငါ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အံကြိတ်လျက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြပြီး သူမအား အားနာခြင်းမရှိဘဲ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါဘူး... နောက်ပြီး အဲ့ဒါကို ရှာဖို့ ကျွန်မက အစ်ကို့ကို ကူညီနိုင်သေးတယ်... ကျွန်မဆီမှာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံ ရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦးလေ... ဒီအရာရဲ့ စူးစမ်းနိုင်စွမ်းက ဝိညာဉ်အာရုံထက်တောင် ပိုပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်သေးတယ်...”

ကြောင်မလေးသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို မြှောက်ပြလျက် ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင်မလေးမှာ သူ၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။ သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရှာဖွေနေသည်ကို သူမ သိရှိထားပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံဖြင့် သူ့အား ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောင်နက်ကြီးမှာ အကြမ်းဖက်နည်းကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို တိုက်ရိုက် လုယူချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအတွေးကို ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက ချက်ချင်းပင် နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံမှာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင်မျိုးနွယ်စု၏ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသာ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ လုယူလိုက်လျှင်ပင် ၎င်းမှာ ဘာမျှ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီငတုံးကောင် လူသန်ကြီးဆီကနေ လွတ်အောင် ရှောင်နေတာပါ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး... ကျွန်မတို့ အတူတူ ခရီးသွားကြရင် မကောင်းဘူးလား... အစ်ကိုက ပျံသန်းတာ အရမ်းမြန်တယ်လေ... အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ရင်တောင် အစ်ကိုက ကျွန်မကို အမြန် ခေါ်သွားနိုင်တာပဲ... ကျွန်မတို့တွေက တကယ့်ကို ကောင်းကင်က ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ အတွဲပဲ...”

ကြောင်မလေးသည် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆို ယာယီ အဖွဲ့ဖွဲ့ကြတာပေါ့... ငါက မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို လိုအပ်တယ်... မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များအကြောင်းကို လွှတ်ခနဲ ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ဤ ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်၏ အရှိန်အဝါကို သခင်ကြီး၏ နည်းလမ်းများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်လူများမှာ ၎င်းကို ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အစအနအနည်းငယ်မျှပင် ထုတ်ဖော်မပြောဝံ့ချေ။ မဟုတ်ပါက သတင်းပျံ့နှံ့သွားလျှင် ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာအားလုံးက သူ့အား ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ထက်ပင် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

‘ဟင်...’

ကြောင်မလေး၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်၏ စကားများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့အား အထက်အောက် အကြိမ်အနည်းငယ် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရှိရချေ။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အရှိန်နှုန်းဆိုတာ အစ်ကိုတို့ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပင်ကိုယ်နတ်စွမ်းရည် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား...”

ကြောင်မလေးက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... မင်းက ဘာသိမှာလဲ... ငါတို့ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်မျိုးနွယ်စုမှာ အမြီးကိုးချောင်း ရှိတယ်လေ... အဲ့ဒီ အမြီးတွေထဲက တစ်ချောင်းမှာ အရှိန်နှုန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နတ်စွမ်းရည် ရှိတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် အားတက်သရော ကြွားဝါပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

“ဟားဟားဟား...”

အနီးရှိ မှောင်မည်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရယ်မောသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူ့အား အဝေးမှပင် သတိပြုမိနိုင်သဖြင့် သူမတွင်လည်း ဝိညာဉ်အာရုံကို စူးစမ်းနိုင်သော ရတနာတစ်မျိုးမျိုး ရှိနေပုံရပေသည်။

“ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်တစ်ကောင်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင်ရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ ပေါင်တံကို ဖက်တွယ်နေလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားဘူး... တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာပဲ...”

ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံမှာ နီးကပ်သလို ဝေးကွာသလို ရှိနေပြီး လမ်းကြောင်း၏ နက်နဲသော နေရာမှနေ၍ လွင့်ပျံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟင်...”

ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်မလေးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

အခန်း ၁၈၉ ပြီးပါပြီ။

--