အခန်း ၁၉၀

အခန်း ၁၉၀ - ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ မြူခိုးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် အမျိုးသမီးသည် သူ၏မူလအသွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မည်သို့သိရှိသွားသည်ကို သူ မသိရှိချေ။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံမှာ တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေသည်ဟု သူ ခံစားရသဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ကြောင်မလေးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို နေရာအနှံ့ ထိုးပြနေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ကြေးမုံက သူမကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးချေ။

“ကြောင်မလေး... မင်း ထပ်ရှာနေဖို့ မလိုတော့ဘူး... ဒီမှာ ရောက်ပြီ...”

မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြောင်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှနေ၍ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။ အဖြူရောင် အလင်းတန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကြောင်မလေးနှင့် အသက်အရွယ် ဆင်တူပုံရပြီး ထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ဟန်နှင့် ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေတံရှည်များမှာ နုပျိုသော ဆွဲဆောင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အပြင် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဖမ်းစားနိုင်လှသဖြင့် “တိုင်းပြည်ကို ပျက်စီးစေလောက်သော အလှတရား” ဟု ဆိုလျှင်ပင် လွန်အံ့မထင်ပေ။

“မင်း ဖြစ်နေတာလား...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုက ဒီမိစ္ဆာမကို တကယ်ပဲ သိတာလား...”

ကြောင်မလေးသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“တစ်ခါ ဆုံဖူးတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာပင် ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်က သူနှင့် ဤကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာတို့သည် နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်အတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာထက် အနည်းငယ် အောက်ကျနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမက ထိုနတ်ဆေးမြက်ကို လုယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်မှာ ထိုအချိန်မှစ၍ ကြောင်နက်ကြီးအတွက် နာကျင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... မင်းက အလှလေးတွေကို ဖက်တွယ်ရတာကို တော်တော် ဝါသနာပါတာပဲ... ဒီကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင်မလေးက တော်တော်လေး လှတာပဲ... ငါသာ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဆိုရင် သူမကို အခုချက်ချင်းတောင် လက်ထပ်မိမှာပဲ...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ခပ်စိမ်းစိမ်း အကြည့်ဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူမအား စိတ်ပျက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာထက် နယ်ပယ်အဆင့်ငယ် တစ်ဆင့်မျှ နိမ့်ပါးခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာပြီးနောက်တွင် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်၏ မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သူ မသိရှိချေ။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ဤကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူ့ထက် နယ်ပယ်အဆင့်ငယ် တစ်ဆင့် မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်မှာ ကြောင်နက်ကြီးအား အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စေသည်။ သူသည် ဤကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ဖိနှိပ်မှုကို အမြဲတမ်း ခံနေရတော့မည်လား။ သို့သော် သူ့ထံတွင် ရှိနေသော ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်နှင့် ဒိုင်းနက်ကြီးကို သတိရလိုက်သည့်အခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာအား ထပ်မံ စိန်ခေါ်ရန် လုံလောက်သော အစွမ်းရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“မမ... အမှန်တော့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွန်မက အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံဖူးတာပါ... ကျွန်မတို့က အတူတူ ခရီးသွားနေရုံတင်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်မှု မလွဲပါနဲ့နော်...”

ကြောင်မလေးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးကလည်း အလျင်အမြန်ပင် ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူပြောတာ မှန်တယ်... ကြောင်မလေးက တခြားသူရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်တယ်... ငါနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး...”

“ငါ ထင်တာတော့ မင်းက တခြားသူရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကို မြူစွယ်နေတာ မဟုတ်လား...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ သူတို့ နှစ်ဦးကြားသို့ ကူးလူး ဝေ့ဝဲနေသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ရပ်စမ်း... ငါလို ကိုးမြီးကြောင်က အမြဲတမ်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်တဲ့သူပဲ... ငါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချစ်ရေး ကောလာဟလတွေကို မင်း ဘယ်တုန်းက ကြားဖူးလို့လဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်ပြီး ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ အခုမှ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကိုမျှ မတွေ့ရသေးချေ။ ယခုအချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ကောင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည့် တာဝန် ရှိနေသဖြင့် ဤ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မသင့်လျော်ချေ။ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ကျော်ကြားလှသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်ဝန်းစွမ်းရည်မျိုးစုံနှင့် ပုံရိပ်ယောင် နည်းစနစ်များကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ငါ လောလောဆယ် မင်းကို ယုံပေးလိုက်မယ်... ငါ သွားတော့မယ်... နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ပြန်မဆုံကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ညနက်ပိုင်း၌ ပိုးကောင်များ သစ်ရွက်ကို စားနေသည့် အသံမျိုးကဲ့သို့ တရှပ်ရှပ် မြည်သံများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုသူ သုံးဦးစလုံး၏ အမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ ဒီရေတက်လာသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ နီးကပ်လာနေပုံရသည်။

ကြောင်မလေးသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော ပုံရိပ်များကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။ လမ်းကြောင်း၏ အဆုံးမှ မြူခိုးများအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် သန်းကောင်များနှင့် တူသည့် ပိုးကောင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပိုးကောင်များသည် တောက်ပသော အခွံများ၊ ကြောက်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်များ ရှိကြပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ လက်သည်းခွံခန့်သာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး တရှပ်ရှပ် မြည်သံများကို ထွက်ပေါ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘာတွေလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကြောင်မလေး၏ လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု မဟုတ်ချေ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု မဟုတ်ပါက ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရှိ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။

“ဒါတွေက တစ္ဆေပိုးမွှားတွေပဲ...”

ကြောင်မလေးသည် ကြောင်နက်ကြီး၏ ဝတ်စုံကို ဆွဲကိုင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမက အော်ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန် ပြေးကြစို့... ဒီတစ္ဆေပိုးမွှားတွေက ကိုင်တွယ်ရ အရမ်းခက်တာ... တစ်ခါလောက် သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တိုးဝင်သွားပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ သွေးတွေကို အကုန်စုပ်ယူပြီး ရိုးတွင်းခြင်ဆီတွေကိုပါ ဝါးမျိုပစ်လိမ့်မယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားရ၏။ ဤမျှ သေးငယ်သော သတ္တဝါလေးများက ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြောင်မလေး၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကြီးသည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်မှ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များက သူ့အား စိတ်ကူးယဉ်၍မရနိုင်သော အရှိန်နှုန်းကို ပေးစွမ်းသဖြင့် သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာသွားပြီ... ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် မြန်သွားတာလဲ...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တရှပ်ရှပ် မြည်သံများ ပိုမို နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည်လည်း လှည့်ထွက်ကာ ကြောင်နက်ကြီး ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

သူမသည်လည်း ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ရှိ မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။ ဤမျှ များပြားလှသော တစ္ဆေပိုးမွှားများကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက သူမအတွက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်တွင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူမ သေချာပေါက် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ်မျှ ထွက်ပြေးပြီးနောက် ကြောင်နက်ကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်၌ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးကင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“အစ်ကိုကြီး... အခုတစ်ခါတော့ အစ်ကိုက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်လိုက်တာပဲ... ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းသာဆိုရင် သေချာပေါက် သေသွား။”

ကြောင်မလေးသည် ကြောင်နက်ကြီး၏ ရုပ်ချောသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသုံးချနေကြတာပဲ... ဒီလောက်ကြီးတော့ မြှောက်ပင့်မပြောပါနဲ့...”

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ အမူအရာကို တည်ငြိမ်စွာထားလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့် သနားကြင်နာမှုကိုမျှ ပြသရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

ကြောင်မလေးသည် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို အသာအယာ မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါက ဘာလဲ...”

ကြောင်မလေး၏ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံပေါ်တွင် မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြောင်းအတွင်း၌ သိသိသာသာ ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားသည်။

“ဒါက... ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များလား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကြောင်မလေး၏ ပုခုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး အော်မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်ဘက်မှာလဲ...”

“အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းမှာပဲ... ပေ နှစ်ထောင်လောက် အကွာ....”

ကြောင်မလေးက သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညွှန်ပြလျက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အကူအညီရတာပဲ... ဟားဟား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်လား...”

မမျှော်လင့်ဘဲ အခြားအရပ်မျက်နှာမှနေ၍ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ အသံလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားရသည်။ ထိုမိစ္ဆာမလေးသည် အလွန်ပင် နီးကပ်စွာ လိုက်လာခဲ့ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကိုလည်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရင်ဆုံး ရရှိအောင် ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူ၏ ခြေထောက်မှ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်များကို အမြင့်ဆုံး အရှိန်နှုန်းအထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ပေ နှစ်ထောင် ခန့်မျှ အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် ရွှေရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုအတွင်း၌ ပေါက်ရောက်နေသော ရွှေရောင် မြက်ပင်ငယ်လေးတစ်ပင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မှိန်ဖျော့သော နတ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ သူသည် လက်ကို လျှပ်စီးအလား လှမ်းလိုက်ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဆွတ်ခူးလိုက်သည်။

“မင်း တော်တော် ရဲတင်းတာပဲ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... ငါ့ရဲ့ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့...”

အဝေးမှနေ၍ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု နီးကပ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကြောင်နက်ကြီးထံသို့ အလျားလိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ငါက မင်းကို ကြောက်မယ်လို့ ထင်နေလား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်၌ ကြောင်နက်ကြီး၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး သက်တန့်ရောင်ကဲ့သို့ အိပ်မက်ဆန်သော အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပုံရိပ်ယောင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၁၉၀ ပြီးပါပြီ။

--