အခန်း ၁၉၂

အခန်း ၁၉၂ - နတ်ဆေးမြက်အတွက် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာအား အရေဆုတ် အပြစ်ပေးခြင်း

တစ်နေ့တာ အချိန်ကာလမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း ဒုတိယမြောက် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ထပ်မံမတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် တစ္ဆေပိုးမွှား အုပ်စုအချို့နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဘေးရန်မှ သီကာပွတ်ကာဖြင့်သာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

“ရှေ့မှာ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း တစ်ပွင့်ရှိတယ်...”

လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို ကိုင်ထားသော ကြောင်မလေးက ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် တခြားလမ်းကြောင်းကနေ သွားရအောင်...”

ကြောင်နက်ကြီးက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အခြားလမ်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ကြောင်မလေးက သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားလေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင် ရှိနေတယ်...” ကြောင်မလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်လား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဝေစည်လာတော့သည်။

သို့သော် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း ပန်းထုတ်နိုင်သော တိုက်စားတတ်သည့် အရည်များကို တွေးမိသည့်အခါ သူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ကြောင်နက်ကြီးသည် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေ...”

ကြောင်နက်ကြီးက အံကြိတ်လျက် ကြောင်မလေးအား မှာကြားပြီးနောက် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“ကံကောင်းပါစေ အစ်ကိုကြီး... သတိလည်း ထားဦးနော်...”

ကြောင်မလေးက သူ့နောက်မှနေ၍ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသက်မှာ ယခုအခါ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူမအဖို့ ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနက်ရောင်မြူခိုးများအတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းမှာ သတိပြုမိသွားသည်။ ဤမြူခိုးများမှာ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း၏ အာရုံခံအမျှင်များအလား ဆောင်ရွက်နေပုံရသည်။

“ရှူး... ရှူး...”

လျင်မြန်သော မြွေများအလား ရွှေရောင်အမျှင်တန်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် အနက်ရောင် အလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် ရွှေရောင်အမျှင်တန်းများမှာ လုံးဝ လိုက်မမီနိုင်ချေ။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ၎င်း၏ ပန်းငုံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်အာလာပြီး အနက်ရောင်အရည် အမြောက်အများကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဤအရာကို သတိထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်၌ လမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မြေပြင်နှင့် ကပ်လျက် ပျံသန်းကာ အဝေးမှ ဝေဝါးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းရှိရာသို့ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်အရည်မှာ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ တရှဲရှဲနှင့် တိုက်စားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝူး... ဝူး...”

ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း၏ ရွှေရောင်အမျှင်တန်း မရေမတွက်နိုင်အောင်မှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းနေကြပြီး ၎င်း၏ ဒေါသကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

“ဟားဟား...” ကြောင်နက်ကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်မှနေ၍ နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းမှာ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် ကျေနပ်အားရစွာ နှစ်ကြိမ်မျှ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ တစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းမှာ ရွေ့လျား၍မရဘဲ သတ်မှတ်ထားသော နေရာမှသာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်း၏ အကွာအဝေးပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းမှာ သူ့အား မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ချေ။

အဝေးမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝေဝါးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဤနတ်ဆေးမြက်တွင် အရွက်ခြောက်ရွက် ပါရှိပြီး သူ အရင်ရှာတွေ့ခဲ့သော အပင်ထက် နှစ်ဆမျှ ပို၍ မြင့်မားပေသည်။ ၎င်းကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤနတ်ဆေးမြက်၏ အရည်အသွေးမှာ ယခင်အပင်ထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

“ဟားဟား... ငါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင် ရှာတွေ့ပြန်ပြီ...”

ထိုစဉ်မှာပင် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ လူနှစ်ဦး ပျံသန်းလာကြပြီး ဤနတ်ဆေးမြက်ကို ရရှိရန် တိုးဝင်လာကြသည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

‘သူတို့က ငါ့ရဲ့ နတ်ဆေးမြက်ကို လုချင်နေတာလား...’

သူသည် သူ၏ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် နတ်ဆေးမြက်ရှေ့သို့ အရင်ဆုံး ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်လှမ်း၍ နတ်ဆေးမြက်ကို ဆွတ်ခူးလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ စွပ်ခနဲ့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ လူနှစ်ဦး ဆင်းသက်လာပြီး ကြောင်နက်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

“နတ်ဆေးမြက်ကို အခုချက်ချင်း အပ်စမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလိမ့်မယ်...”

နတ်ဆေးမြက် ဆွတ်ခူးခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သည့်အခါ ထိုလူများအနက် တစ်ဦးက အလွန်ပင် ထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဦးမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် တူညီသော ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၇ ၌ ရှိပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ ၌ ရှိနေသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က သေချင်နေတာလား...”

ကြောင်နက်ကြီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အပြင်မှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး အထင်မကြီးနဲ့ဦး... ဒီထဲမှာတော့ မင်းလည်း ငါတို့လို ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် ပဲလေ... ဘာကို ထောင်လွှားနေတာလဲ...”

ထိုလူများအနက် တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိသွားသည်။ သူတို့သည် အတော်လေး စောစောရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီး တောင်တံခါးအပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၃ ရှိသော ဤမိစ္ဆာကြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တရားမှတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဤမိစ္ဆာကြီးမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် ရှိ သူတို့ကဲ့သို့ မိစ္ဆာငယ်လေးများအတွက် တကယ့်ကို ဧရာမသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ လူတိုင်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် သူတို့မှာ မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိတော့ချေ။ ယခုအခါ နှစ်ယောက် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့မှာ ပို၍ပင် ရဲတင်းနေကြသည်။

ဤထောင်လွှားသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဒေါသပုန်ထသွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလူနှစ်ဦးရှိရာသို့ ချက်ချင်းပင် ဖိချလိုက်သည်။ ထိုလူများအနက် တစ်ဦးက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒိုင်းနက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ဦးကမူ ငွေရောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျောဘက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူ့အား ရှေ့နှင့်နောက်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ဓားအလင်းတန်းများနှင့် အရိပ်များမှာ မှောင်မည်းသော လမ်းကြောင်းအတွင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

“ဒိုင်း...”

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး လေထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ဓားရှည်ကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး ငွေရောင်ဓားကို ကိုင်ထားသော လူအပေါ်သို့ ဒိုင်းနက်ကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း...”

ဒိုင်းနက်ကြီးနှင့် ငွေရောင်ဓားတို့မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားပြီး ဧရာမ ထိခိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော အားလှိုင်းတစ်ခုမှာ ဓားသွားပေါ်သို့ စီးဝင်သွားပြီး ငွေရောင်ဓားမှာ ထိုလူ၏ လက်ထဲမှ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“သေစမ်း...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်လျက် ဖိချလိုက်ပြန်သည်။

“ဗြန်း...”

ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်မှာ ဒိုင်းနက်ကြီး၏အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် သွေးအိုင်အတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။

အခြေအနေများ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သည့်အခါ အခြားတစ်ဦးမှာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ထိုလူကိုလည်း ဒိုင်းနက်ကြီးဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“တောက်... ငါ လက်သည်းတွေ ထုတ်မပြရုံနဲ့ မင်းတို့က ငါလို ကြောင်ဖိုးဖိုးကို အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား...” ကြောင်နက်ကြီးက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကြောင်မလေးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရန် လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။

“ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာသွားပြီပဲ... မင်း တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ... ပြီးတော့ မင်းလက်ထဲက ရတနာကလည်း မဆိုးဘူးပဲ...”

အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ လှပသော ကိုယ်ဟန် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ... မင်းက တကယ့်ကို မကျွတ်မလွတ်တဲ့ တစ္ဆေလိုပဲ... ဘာလို့ နေရာတကာမှာ ပေါ်လာနေတာလဲ...” ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းလျက် မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့... မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်...”

“ဒါလား...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများမှာ ကြောင်နက်ကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ကခုန်နေကြသည်။

“နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြန်ပြီ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဆဲဆိုလိုက်သည်။ ဤကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် သူ သတိမထားမိမီမှာပင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်ယောင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြည့်နှက်လာတော့သည်။ ဤသည်မှာ မကောင်းကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ယခင်တစ်ကြိမ်က သူသည် ဤနည်းစနစ်ဖြင့်ပင် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်း အသုံးပြုရန် သူ ကြံရွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ကြယ်တာရာကဲ့သို့သော သင်္ကေတများ ဝင်းလက်သွားပြီး ဆန်းကြယ်သော အင်အားတစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် တိုးထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ သူ့အား တိုက်ခိုက်နေသော ပုံရိပ်ယောင်များကို စတင် တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ကြောင်နက်ကြီး မျှော်လင့်မထားသော အရာမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ ပြင်ဆင်ထားပုံ ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ အသုံးပြုလိုက်သော ပုံရိပ်ယောင် နည်းစနစ်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လှသည်။ သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်း၏ အင်အားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ လွှမ်းမိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေအတွင်းသို့ ကျရောက်ရန် အလွန်ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။

ဤကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ တကယ့်ကို အရှက်မရှိဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူမအား အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမိစ္ဆာမလေးမှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ လက်ထဲမှ နတ်ဆေးမြက်ကို လုယူရန် သူ့နောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်၏ အကြည့်မှာ ဝင်းလက်သွားသည်။ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးအတွင်း၌ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ သင်္ကတငယ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ မှိန်ဖျော့သော ခရမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားတစ်ခုမှာ တိုးထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သူမသည် အခုလေးတင်မှာပင် အသာစီး ရထားခဲ့ပြီး ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်အား ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေအတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဖမ်းချုပ်ထားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က မည်သို့ အခြေအနေကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်နိုင်ရသနည်း။

သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ဒီရေအလား သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ ၎င်းတို့အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဟင်…”

ကြောင်နက်ကြီးသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ပုံရိပ်ယောင်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

‘ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းက နောက်ဆုံးမှာ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာလား...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးအတွင်း၌ မှိန်ဖျော့သော ခရမ်းရောင် ကြယ်တာရာပုံစံ သင်္ကေတကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤမျက်ဝန်းကျင့်စဉ်ကို အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ဤမျှ တောက်ပသော သင်္ကေတမျိုး တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးချေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထင်ရှားသော သင်္ကေတတစ်ခု အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား... ငါ တကယ်ပဲ အစပြုအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီနဲ့ တူတယ်... သင်္ကေတတစ်ခု နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီ...” ကြောင်နက်ကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဤမျက်ဝန်းကျင့်စဉ်အပေါ် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်ကြီးက ဤနတ်စွမ်းရည်ကို နတ်ဘုရင်နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိ မေ့လျော့နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ရီယွင်က သူ၏ လက်ချောင်းကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်သင်္ကေတမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဤပြောင်းလဲမှုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ရာ သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာမှာ စိတ်ပျက်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဟူး... ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က အခုထိ မတည်ငြိမ်သေးဘူးပဲ... အဲ့ဒီသင်္ကေတက ပြန်ပျောက်သွားပြန်ပြီ...”

သူသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကြောင်နက်ကြီးသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ဝေဝါးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမမှာ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေအတွင်း၌ ပိတ်မိနေပြီး လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိပုံရပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ... မင်း ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါလို ကြောင်ဖိုးဖိုးက ဒီနေ့တော့ မင်းကို သေချာပေါက် အလွတ်မပေးတော့ဘူး...”

ရန်ငြိုးဟောင်းများနှင့် အသစ်များကို သတိရလိုက်ရင်း ကြောင်နက်ကြီးသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်ကာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာအား မြေပြင်ပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ဖိချလိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း...”

ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ အလွန်အမင်း ထိမှန်သွားသဖြင့် မျက်စိထဲ၌ ကြယ်များ မြင်သွားရပြီး အတွင်းကလီစာများမှာလည်း မအီမသာ ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူမသည် ပုံရိပ်ယောင်အတွင်းမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်လျက် သူမ၏ တင်ပါးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

“ဗြန်း...”

မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြောင်းအတွင်း၌ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“အား...”

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ညနက်ပိုင်း၌ မြေခွေးတစ်ကောင်၏ အော်မြည်သံအလား အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းပြီး ကျယ်လောင်လှပေသည်။

အခြားတစ်နေရာတွင် ကြောင်မလေးသည် ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ဒါက ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ အသံ မဟုတ်လား...’ သူမသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို မြှောက်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သော်လည်း သူမ ရှာဖွေနေသည့် မြင်ကွင်းကို မမြင်ရချေ။ အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးကွာနေသေးပုံရသည်။

သူမသည် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းရှိရာသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးကပ်သွားသည်။ ပေ တစ်ရာခန့်မျှ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံပေါ်တွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု နောက်ဆုံး၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ တင်ပါးကို လက်ထဲရှိ ဒိုင်းနက်ကြီးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုးနှက်ချက်တိုင်းတွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

‘အစ်ကိုကြီးက... တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ... သူက ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာကိုတောင် အနိုင်ယူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့...’ ကြောင်မလေးသည် ဤရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်ရသည့်အခါ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျောဘက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ တင်ပါးမှာလည်း အခုထက်ထိ ပူစပ်ပူလောင် ဝေဒနာကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ‘နောင်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ဘူး... မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ တင်ပါးလေးတော့ ခံရတော့မှာပဲ...’ ကြောင်မလေးသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် တွေးတောရင်း မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့သွားသည်။

“ကြောင်မလေး... မင်းကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး... မင်းကို ငါ တကယ်ပဲ အပင်ပန်းခံပြီး ရှာခဲ့ရတာ...” ကြောင်မလေးမှာ အတွေးထဲ၌ နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နက်ရှိုင်းသော အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြောင်မလေးသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ပြီး ‘ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး’ ဟု လူသိများသူ ဖြစ်သည်။

“မင်းက ငါ့နောက်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထပ်လိုက်လာတာလဲ... မင်းက တကယ့်ကို မကျွတ်မလွတ်တဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ...” ကြောင်မလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူပဲလေ... ငါကလည်း မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားသူပေါ့... ငါတို့ရဲ့ မိဘတွေကလည်း ဒီကိစ္စကို သဘောတူပြီးသားပဲ... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကတိဖျက်ချင်နေရတာလဲ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးက ရယ်မောလျက် လျှောက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းပြသော အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒီကိစ္စကို ငါ ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါရဦး... တစ်နှစ်ကြာရင် မင်းကို အဖြေပေးမယ်လေ... ဟုတ်ပြီလား...”

ကြောင်မလေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းနှင့် နီးကပ်သထက် နီးကပ်လာအောင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် နောက်ဆုတ်နေလေသည်။

“ကြောင်မလေး... ထပ်ပြီး နောက်မဆုတ်နဲ့တော့... အဲ့ဒီ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းက မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် ကြောင်မလေးကို ဖမ်းဆွဲရန် ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ကြောင်မလေးသည် ရုတ်တရက် ပျံတက်လိုက်ပြီး ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းရှိရာသို့ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ အသေခံချင်နေတာလား...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ပြီး သူမနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း၏ ပန်းငုံအတွင်းမှ ရွှေရောင်အမျှင်တန်း မရေမတွက်နိုင်အောင်မှာ လျင်မြန်သော မြွေများအလား ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာသည်။ အချို့မှာ ကြောင်မလေးထံသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး အချို့မှာမူ ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးကို ပစ်မှတ်ထားကြသည်။ ကြောင်မလေးသည် သူမ၏ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်အမျှင်တန်းအချို့ကို ဟင်းလင်းပြင်၌ ချက်ချင်းပင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားစေလိုက်သည်။ သူမသည် ခဏမျှပင် တုန့်ဆိုင်း မနေရဲဘဲ ကြောင်နက်ကြီးရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အမျှင်တန်း မရေမတွက်နိုင်အောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

“ကြောင်မလေး... ပြန်လာခဲ့... မင်း တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား...”

ကြောင်မလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် ကြောက်စရာကောင်းသော အနက်ရောင်အရည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

“ဝူး...”

ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း၏ အဖြူရောင် ပန်းငုံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်အာလာပြီး အတွင်းမှ အနက်ရောင်အရည် အမြောက်အများ ပန်းထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ဧရာမ အနက်ရောင် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအလား ပြန့်ကားသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံကာ ကြောင်မလေးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

ထိုဘေးအန္တရာယ်အတွင်းမှာပင် ကြောင်မလေးသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်သွားပြီး တိုက်စားတတ်သော အနက်ရောင်အရည်များနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအလင်းတန်းသည် တိုက်စားတတ်သော အနက်ရောင်အရည်များကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့သော အခွင့်အရေးကို အသုံးချလျက် ကြောင်မလေးသည် ကြောင်နက်ကြီးရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

“တောက်...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လျက် ကြောင်မလေးနောက်သို့ လိုက်လေသည်။ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူကို နောက်ဆုံး၌ တစ်ယောက်တည်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူမကို သေချာပေါက် ဖမ်းဆီးကာ ပြန်ခေါ်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ ဤနေရာမှာ ဆက်လက်မနေလိုတော့ချေ။

ထိုအချိန်အတွင်း...

“အား... ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ငါ ဒါကို ဆယ်ဆ... မဟုတ်ဘူး... အဆ တစ်ရာ ပြန်ပြီး ပေးဆပ်စေရမယ်......”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သနားစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားကာ ကြောင်နက်ကြီးအား ရက်ရက်စက်စက် စိုက်ကြည့်လျက် ခြိမ်းခြောက်စကား ပြောလိုက်သည်။

“ငါလို ကြောင်ဖိုးဖိုးက ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ခဲ့ဘူး... ဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ တင်ပါးလေးက တော်တော်လေးကို နူးညံ့တာပဲ... မင်းကို ဒီလောက်ကြာအောင် အပြစ်ပေးနေတာတောင် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုလို ဖောင်းတက်မလာသေးဘူးပဲ...” ကြောင်နက်ကြီးက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖိချရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

အခန်း ၁၉၂ ပြီးပါပြီ။

--