အခန်း ၁၉၃

အခန်း ၁၉၃ - မြေအောက်နန်းတော်၏ အဆုံးသတ်နှင့် ကြေးနီတံခါးကြီး

“အစ်ကိုကြီး... ပြေးတော့... ငတုံးကောင် လူသန်ကြီး လာနေပြီ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ တင်ပါးကို ဒိုင်းနက်ကြီးဖြင့် ထပ်မံထိုးနှက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ကြောင်မလေး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သတိပေးသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြောင်မလေးမှာ သူရှိရာသို့ အသည်းအသန် ပျံသန်းလာနေပြီး သူမနောက်တွင် အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားကာ ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားသော ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီး လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီအစုတ်ပလုပ် ငတုံးကောင်ကတော့ နောက်တစ်ခါ ရောက်လာပြန်ပြီ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဆဲဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ဒိုင်းနက်ကြီးမှာမူ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားဆဲဖြစ်ရာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာထံမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကြောင်မလေးကို ဖမ်းဆွဲကာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲလျက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်မှာ ကြောင်နက်ကြီးအတွက် ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်နိုင်စေမည့် အာမခံချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာကိုလည်း အဝ အပြစ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ရန်ငြိုးများမှာလည်း အတော်အတန် ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝူး...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေတံလှလှလေးများ ပေါ်ထွက်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလျင်စလိုမရှိဘဲ လှပစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အား အလွန်ပင် ရန်ငြိုးကြီးသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး လှတာပဲ...’

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီး၏ အကြည့်မှာ သူမအပေါ်တွင် စွဲငြိသွားပြီး သူ့ရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိရာ သွားရည်ပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

‘မဟုတ်ဘူး... ဒါက မြူစွယ်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ...’

သူသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲရှိ ရမ္မက်ဆန္ဒများကို အတင်းအဓမ္မ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

“မောင်လေးရယ်...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် သူမ၏တင်ပါးမှ နာကျင်မှုများကြောင့် မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ အားယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးအား စိုက်ကြည့်လျက် ချိုသာညုတုတု အသံလေးဖြင့် ဆိုသည်။

“ဟို စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်သွားတယ်... မင်း... အနားကို လာပြီး ငါ့ကို အသာလေး ထူပေးမလားဟင်...”

သူမသည် တကယ့်ကို ဝိညာဉ်မြေခွေးမလေးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမမှာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာဖြစ်သဖြင့် မြေခွေးမျိုးနွယ်စုများအတွင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မွေးရာပါ မြူစွယ်နိုင်စွမ်းရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူမ၏ စကားတစ်လုံးနှင့် အမူအရာတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အစွမ်းရှိပေသည်။ အမျိုးသား အများစုမှာ သူမ၏ အလှအပကို ခုခံရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အမျိုးသမီးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပုံရသော ကြောင်နက်ကြီးကဲ့သို့ ထူးဆန်းသူတစ်ဦးသာလျှင် သူမ၏ မြူစွယ်မှုကို ခုခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် မျိုးနွယ်တူသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းလည်း ပါဝင်ပေသည်။ ကျင့်ကြံမှု၏ အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပါက နှစ်ဦးစလုံးမှာ အမြီးကိုးချောင်း ပိုင်ဆိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ မြူစွယ်မှုမှာ သူ့အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု အလွန်နည်းပါးခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မိန်းမောတွေဝေနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ မြူစွယ်မှုအောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူသည် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာအား ကူညီရန် အနားသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှ အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာသည်။ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဧရာမ ကျားနက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုကျားနက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏အသိစိတ်မှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်ဝင်လာခဲ့သည်။

‘တော်သေးတယ်... ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အမြူစွယ်ခံရတော့မလို့...’

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသာ ငါ့အပေါ်မှာ နောက်ထပ်တစ်ခါ အဲ့ဒီလို မြူစွယ်တဲ့ ပညာရပ်ကို သုံးရဲရင်တော့ ငါ ရက်စက်မိမှာကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ကျားခေါင်းပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် သူမ၏လက်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ပြီး ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။

“ကြည့်ရတာ မင်းက ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်ရမယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက ငါတို့ ကိုးမြီးမြေခွေးမျိုးနွယ်စုက မင်းတို့မျိုးနွယ်စုအပေါ်မှာ ကျေးဇူးအများကြီး ပြုခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ မင်း မေ့မသွားသေးဘူး မဟုတ်လား...”

“မင်းက ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာလား... တောက်... ဒါကို ငါ ကြိုပြီး သိခဲ့သင့်တာ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးသည် သူ၏နဖူးကို ရိုက်လျက် စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါပေါ့... ငါ မှတ်မိတာပေါ့...”

သူသည် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ ကိုးမြီးမြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှပြီး ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်မျိုးနွယ်စုထက်ပင် ပိုမိုသန်မာကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ခန့်က သူတို့သည် ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်မျိုးနွယ်စုကို အကြီးအကျယ် ကူညီခဲ့ဖူးသည်။

“ကိုးမြီးမြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ မင်းသမီး ခုနစ်ပါးရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... မင်းသမီးက ဘယ်နှယောက်မြောက် မင်းသမီးလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးက ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါက သတ္တမမြောက် မင်းသမီးပဲ...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သတ္တမမြောက် မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ သတင်းအချက်အလက်များအရ ဤသတ္တမမြောက် မင်းသမီး၏ မူလကျင့်ကြံမှုမှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမှန်တကယ် စွမ်းအားမှာ သူ့ထက်ပင် သာလွန်လှပေသည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏အဆင့်ထက် တစ်ဆင့်မျှ နိမ့်ပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တကယ်ကို ကံတရားက နောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အဲ့ဒီ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ကောင်က ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ပဲ... ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့... ငါတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ကြရအောင်...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများ ချက်ချင်း ဝင်းလက်လာသည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့ တင်ပါးအရိုက်ခံရသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှု ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ကို သတ်ပစ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပါပြီ သတ္တမမြောက် မင်းသမီး... အဲ့ဒီ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကိုလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ... ငါလည်း သူ့ကို သတ်ချင်နေတာ ကြာပါပြီ...”

ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်မျိုးနွယ်စုမှ ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးက အံကြိတ်လျက် ဆိုသည်။

“သွားကြစို့...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။ ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးမှာလည်း အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။ ယခင်က ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ရှိခဲ့သော ဤမိစ္ဆာကြီးနှစ်ဦးမှာ ယခုအခါ အတူတကွ ပူးပေါင်း၍ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်အား ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

မှောင်မည်းပြီး နက်ရှိုင်းသော လမ်းကြောင်းမှာ အဆုံးမရှိသော ဝင်္ကပါတစ်ခုကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း လမ်းကြောင်းများကို သေချာစွာ မမှတ်မိတော့ချေ။ အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အချို့နှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါအချို့ကို ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း၊ တစ္ဆေပိုးမွှားနှင့် ဝိညာဉ်ကိုးပါး မြေနဂါးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤ ဝိညာဉ်ကိုးပါး မြေနဂါးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အလျားမှာ ပေ လေးရာမှ ငါးရာခန့်မျှ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ လမ်းကြောင်းများအတွင်း ရွေ့လျားသွားသည့်အခါ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော အသံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ ကြောင်မလေး၏ ပြောပြချက်အရ ၎င်းသည် အလွန်ပင် အဆိပ်ပြင်းလှသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းများကို ပန်းထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အနည်းငယ်မျှ ထိတွေ့မိရုံနှင့်ပင် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပြင်းအထန် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထို ဝိညာဉ်ကိုးပါး မြေနဂါးကို အဝေးမှသာ လှမ်းမြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧရာမမြေနဂါးကြီးမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်မလေးတို့ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ကြောက်စရာကောင်းသော ရွှေရောင်လူသားသတ္တဝါနှင့်မူ ကြောင်နက်ကြီး ထပ်မံ၍ မဆုံတွေ့ခဲ့ရချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် ချပ်ဝတ်နှင့် လူသန်ကြီးတို့၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် နှစ်နာရီ နီးပါးမျှ ပျံသန်းခဲ့သည်။ သူသည် ရပ်တန့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဤလမ်းကြောင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆုံးသတ်ရှိနေကြောင်း ကြောင်နက်ကြီး ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ဧရာမ ကြေးနီတံခါးကြီး တစ်ချပ် ရှိနေသည်။

ပေ တစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ဤကြေးနီတံခါးကြီးမှာ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များနှင့် အချိန်ကာလ၏ ရင့်ကျက်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။

‘ဘာလို့ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ထဲမှာ ဒီလို ကြေးနီတံခါးကြီး ရှိနေရတာလဲ...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ဘေးမှ ကြောင်မလေးအား ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီလိုအရာမျိုးအကြောင်း ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးရှင့်...”

ကြောင်မလေးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ကြေးနီတံခါးကြီးကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက တိုးညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ထဲမှာ လူတိုင်းက လမ်းကြောင်းတွေထဲမှာပဲ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြတာ... ဒီလို ကြေးနီတံခါးကြီးကို ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြဘူး... ဒီတစ်ခါမှာ တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားတာများလား...”

“သွားကြည့်ကြတာပေါ့...”

ကြောင်နက်ကြီးက အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားရာ ကြောင်မလေးကလည်း သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။ ဤကြေးနီတံခါးကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်နေသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် သေးငယ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြေးနီတံခါးကြီးပေါ်မှ ပုံစံများမှာ မှိန်ဖျော့သော အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤအလင်းတန်းမှာ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ၎င်းကို မြင်ရသူတိုင်းအား ထိုကြေးနီတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ရန် ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောင်မလေး၏ မျက်လုံးများအတွင်း အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြေးနီတံခါးကြီးအပေါ်သို့ အသာအယာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“ကျွီ...”

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုဧရာမ ကြေးနီတံခါးကြီးသည် သူမ၏ လက်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်အာလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ မှင်တက်မိသွားရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်မှာ ကြောင်မလေးက ကြေးနီတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှာ သူ့အလိုလို ပွင့်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒီတံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲ...’ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် ၎င်း၏ အဟလေးအတွင်းသို့ ခေါင်းကို အမြန်ပြူကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲမှ မှောင်မည်းနေသော နေရာကို စူးစမ်းလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၁၉၃ ပြီးပါပြီ။

--