အခန်း (၂၂၇-၂၂၈)

အခန်း (၂၂၇) နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ (၁)

ဧရာမ အရင်းအမြစ်စွမ်းအင် အလင်းတန်း သုံးဆယ်ကျော်တို့သည် ပါးလွှာသော အလွှာပါးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုအလွှာပါးမှာ အရည်ပျော်သွားသော ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

မူလက ထိုပါးလွှာသော အလွှာပါးကြောင့် နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်တွင် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။

သို့သော် ယခုထိုအပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ကြည်လင်ပြတ်သားသွားသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များသည် ထိုအပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်ကြပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် လူစုခွဲလိုက်ကြလေသည်။

နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေအတွင်း၌ ဘေးအန္တရာယ်များ ရှိနေနိုင်သည်သာမက အတူတူဝင်ရောက်လာကြသော အခြားဂိုဏ်းများမှ တပည့်များမှာလည်း ရန်သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဤနေရာတွင် ရတနာတစ်ခုအတွက်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြခြင်းမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

လူအများစု ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါတွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်ကိုးဦးတို့သည်လည်း နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့နောက်တွင် ဝင်ပေါက်မှာ အုန်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူ ပိတ်သွားပြီး သူတို့ကို ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

နောင်လာမည့် ဆယ်ရက်တာကာလအတွင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့သာ အားကိုးရတော့မည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိထားပေသည်။

"ကဲ အားလုံးပဲ... အပြင်မှာ ဘယ်လို အာဃာတတွေပဲ ရှိခဲ့ရှိခဲ့ ဒီကနေ ပြန်မထွက်မချင်း ခဏမေ့ထားကြရအောင်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ အဖွဲ့ထဲကနေ ခွဲထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားချင်တဲ့သူများ ရှိလား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့မလာခင်က ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းတို့အားလုံးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာဖို့ ငါ့ကို မှာထားတယ်၊ ငါလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် တစ်ခုခုမလုပ်ခင် ငါနဲ့ အရင်တိုင်ပင်ကြဖို့တော့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"ရပါပြီ ရပါပြီ" ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က စိတ်မရှည်သလို လက်ကာပြရင်း "ငါတို့ သိပါတယ်၊ မင်းပြောတာ နားထောင်ရမှာမလား၊ မြန်မြန်သွားကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တော့၏။

ဤမြေပုံမှာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ စီနီယာများက နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေကို တစ်စစချင်း စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ရာမှ ရရှိလာသော မြေပုံဖြစ်သည်။

ယင်းသည် ရှေးလူကြီးများ၏ အသက်ပေါင်းများစွာနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသော အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

မြေပုံပေါ်တွင် အပြင်ဘက် နယ်မြေများရှိ တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များ၊ ရတနာများနှင့် ဘေးအန္တရာယ်ရှိသည့် နေရာများကိုပါ မှတ်သားထားသည်။

နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ မြေပုံမှာ ပို၍ ရိုးရှင်းသွားကာ မည်သည့်အချက်အလက်မျှ မရှိသော နေရာလွတ်ကြီးများပင် ပါရှိလေသည်။

ထိုနေရာများသည် ယခင်က မည်သူမျှ မရောက်ဖူးသေးသော နေရာများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း လားရာကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ ဒီကနေ တောင်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်လောက်မှာ မီးလျှံဝိညာဉ်တွေ ရှိတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ ပွင့်တုန်းက အများစုက မရင့်ကျက်သေးဘူး။ အခုဆိုရင်တော့ အားလုံး ရင့်ကျက်နေလောက်ပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အားလုံးပင် တောင်ဘက်သို့ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာပင် သိုင်းပညာရှင် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခရီးသွားနှုန်းမှာ မနှေးလှပေ။

မိုင်သုံးဆယ်ခရီးမှာ သူတို့အတွက် နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်လေသည်။

လမ်းခရီးတွင် သူတို့သည် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အနီးမှ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအပင်ကြီးမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး မည်သည့်အပင်မျိုးဖြစ်သည်ကိုမူ မသိရပေ။ သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ နွယ်ပင်များစွာမှာလည်း အောက်သို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။

"ဟယ်... ဒီအပင်ကြီးက တော်တော်ကြီးတာပဲ" ဟု အပြင်စည်းတပည့်မလေး ယွင်ယဲ့ယဲ့က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်လာသည့် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးတပည့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွင်ယဲ့ယဲ့မှာ ထိုအပင်ကြီးထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်ကာ အော်လိုက်ရတော့သည်။

"သတိထား"

ယွင်ယဲ့ယဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် နွယ်ပင်တစ်ပင်မှာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွားသွားလျက်ရှိနေသည်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ထိုနွယ်ပင်မှာ ယွင်ယဲ့ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူသွားတော့သည်။

"အား" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလျင်မြန်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ သတိမဝင်နိုင်ခင်မှာပင် သူက ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူ၏ လုယန့်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားပေါ်တွင် မီးလျှံများ ချက်ချင်း ဝန်းရံသွားလေသည်။

မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော လုယန့်ဓားက ယွင်ယဲ့ယဲ့ကို ပတ်ထားသည့် နွယ်ပင်ကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ယွင်ယဲ့ယဲ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး အမြန်ပင် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အခြားနွယ်ပင်များမှာလည်း စတင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့ကို ဝိုင်းပတ်ရန် အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားနေကြသည်။

ယွင်ယဲ့ယဲ့မှာမူ နွယ်ပင်အချို့ပေါ်တွင် လူ့ခေါင်းခွံများ စိုက်ထူထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားမိတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မီးလျှံဓားကို ဝေ့ယမ်းကာ နွယ်ပင်များကို ဟန့်တားထားပြီး ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း သတိဝင်လာကာ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြလေသည်။

ဓားအလင်းတန်းများကြားတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံး၌ ထိုသစ်ပင်၏ အကွာအဝေးပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နွယ်ပင်များမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လှုပ်ရမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက ဘယ်လိုအပင်မျိုးလဲ၊ အဲဒီအပင်ကို မြင်တာနဲ့ ကျွန်မ မနေနိုင်ဘဲ လျှောက်သွားမိတာပဲ" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့် မေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "ငါ့အမှားပါ၊ ဒါကို မြေပုံထဲမှာ မှတ်ထားပေမဲ့ မင်းတို့ကို သေသေချာချာ မပြောလိုက်မိဘူး။ ဒါက လူသားစားအပင်ပဲ၊ သူ့ဆီက ထွက်တဲ့ အနံ့က စိတ်ဓာတ်မခိုင်ခံ့တဲ့သူတွေကို မိန်းမောသွားစေပြီး အပင်ရဲ့ အစာဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်ဓာတ်မခိုင်ခံ့ဘူး ဟုတ်လား... စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်မက စိတ်ဓာတ်မခိုင်ခံ့တဲ့သူလား" ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ယဲ့ယဲ့မှာ ပို၍ပင် ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

"ကဲပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသလို ခေါင်းခါရင်း "ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိရတာဟာ မကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကနေ ပြန်ထွက်သွားရင် ပိုပြီး ကြိုးစားပေါ့" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဂျူနီယာညီမလေး၊ ငါတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံရင်း ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေပြီး ကျော်ဖြတ်ကြရတာပဲ။ အားနည်းချက် ရှိနေတာက မကြောက်စရာဘူး၊ အားနည်းချက် ရှိနေတာကို သိရဲ့သားနဲ့ ပြင်ဆင်ဖို့ မကြိုးစားတာကမှ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာ" ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ယဲ့ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သူတို့သည် လူသားစားအပင်ကို အဝေးမှ ကွေ့ပတ်သွားကြပြီးနောက် ခရီးဆက်ခဲ့ရာ မကြာမီပင် မြေပုံပါ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုနေရာတွင် မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်များ တကယ်ပင် ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ ရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်ကာ သွေးစက်များ စုစည်းထားသကဲ့သို့ နီမြန်းတောက်ပနေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့အဖွဲ့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားလူတစ်စုလည်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရန်သူချင်း လမ်းဆုံတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ရောက်လာသူများမှာ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ယခင်က ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် တားမြစ်ဆေးများ သုံးစွဲခဲ့သော ထျန်းမင်ကျယ်ပင် ဖြစ်၏။

ရန်သူဟောင်းများ တွေ့ဆုံကြရာတွင် အငြိုးအတေးများက ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ ထျန်းမင်ကျယ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဒေါသရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်းကိုး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ထျန်းမင်ကျယ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "အေး... ငါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ချိန်တွင် လေထုထဲ၌ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်၊ ချောင်ချန်းဟူနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ ရောက်လာကြရာ လေထုမှာ ယမ်းနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ပုံ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ထျန်းမင်ကျယ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟားဟားဟား... မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင် အနည်းငယ်ပဲဥစ္စာ၊ မင်းတို့ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေရဲ့ အတွင်းပိုင်းကျရင်တော့ ငါတို့ ထပ်တွေ့ကြဦးမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထျန်းမင်ကျယ်သည် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

သူသည် ထျန်းမင်ကျယ် ရူးသွပ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မကြောက်ပေ။ ဤနေရာတွင် အကြီးအကဲများ မရှိသဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်အားလုံးကို ဤနေရာမှာတင် အဆုံးစီရင်နိုင်မည်ဟု သူက ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့က ရူးရူးမိုက်မိုက် မလုပ်ဘဲ အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ကာ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ပြုမူသွားခြင်းကသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်စုံတစ်ခု မဟုတ်သလို ခံစားရစေတော့သည်။

အခန်း(၂၂၈)နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ (အပိုင်း ၂)

"ဟွန်း... ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းကလူတွေကတော့ မင်းကိုကြောက်ပြီး လစ်သွားကြပြီထင်တယ်" ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် "ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေကြနဲ့ဦး၊ နောက်နောင် သူတို့နဲ့တွေ့ရင် သတိထားကြဖို့ လိုလိမ့်မယ်" ဟု သတိပေးစကား ဆိုလေသည်။

အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံကြပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စတင်ရိတ်သိမ်းကြတော့သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ပင်များသာ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း အဖိုးတန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဆယ်ပင်ကျော်ခန့် ရိတ်သိမ်းပြီးသောအခါ ကျန်ရှိနေသော အပင်များမှာ မရင့်မှည့်သေးသည်ကို တွေ့ရ၏။

နောက်မှလာမည့်သူများအတွက်လည်း ချန်ထားပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသည့် နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ရင်းနှီးနေသော ခေါ်ယူမှုကို တစ်ဖန် ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ သူသည် ဗဟိုချက်မရှိ တောင်ထိပ်ကြီးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ထိုတောင်ကြီးဆီမှ သူ့ကို ခေါ်ယူနေသည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း အမြဲခံစားနေရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါ ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပါဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိနေရတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်မိသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု အိုင်ဖေးက ရှေ့သို့တက်ကာ မေးမြန်းလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ အခု နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေရဲ့ အစွန်အဖျားကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ပြောခဲ့သလိုပဲ ငါတို့တွေ ဝူခွေးလို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီ ရက်စက်တဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သတိအမြဲရှိရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် နောက်ထပ် ဆယ်လီခန့် ဆက်လက်ခရီးနှင်ခဲ့ရာ စမ်းချောင်းလေးတစ်စင်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာသည် ငှက်သံတေးဆိုလျက် ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေကာ လှပတင့်တယ်သော နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ငါတို့ ဒီမှာ ခဏလောက် အနားယူကြရင် မကောင်းဘူးလား၊ တစ်ချိန်လုံး ခရီးနှင်လာရတာဆိုတော့ အားလုံးလည်း ပင်ပန်းနေကြပြီ" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က အကြံပြုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လူအားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ဒီမှာ ခဏလောက် နားကြတာပေါ့" ဟု ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူလိုက်၏။

အားလုံးက စမ်းချောင်းဘေးတွင် ထိုင်ရင်း လေပြေအေးလေးကို ခံစားနေကြသဖြင့် စိတ်နှလုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာကြသည်။ လူသားစားအပင်များ၏ အရေးကိုပင် မေ့လျော့နေကြဟန် ရှိ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်စိကို မှိတ်ထားလျက် အချိန်ရှိသရွေ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအရှိန်အဝါလာရာအရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အခြားသူများလည်း ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားမိကြပြီး မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် သွားလာသော သတ္တဝါဆန်းကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာချေပြီ။

ထိုသတ္တဝါ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ငါးကြေးခွံကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေရောင်အောက်တွင် ငွေရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းနက်နေပြီး လက်များတွင် ထက်မြက်သော လက်သည်းများ ရှိကာ ကြီးမားလှသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလေးလံလှ၏။

"ဒါ... ဒါ ဝူခွေး ဆိုတာလား" ဟု အိုင်ဖေးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများ၏ မျက်နှာများလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားကြ၏။

ဤကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသော သတ္တဝါဆန်းမျိုးကို ၎င်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဝူခွေးက ကြည့်ရတာ တော်တော် ရုပ်ဆိုးတာပဲ၊ အဲဒီအပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာအရှိန်အဝါကလည်း တော်တော်လေး ပြင်းတာပဲ" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က ထိုအချိန်တွင် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေမိဆဲ ဖြစ်၏။ ဝူခွေး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကြောင့်သာမက ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာအရှိန်အဝါကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအရှိန်အဝါမှာ ဝမ်တောင်တန်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့မြင်ခဲ့ရသော အရှိန်အဝါနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေခြင်းကြောင့်ပင်။

ဤတွေ့ရှိချက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေနှင့် ဝူခွေးများအကြား တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေလေသလော။

ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေခြင်းမှာ အနှိုင်းမဲ့ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်တစ်ပါးကို အစီအရင်ဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသောကြောင့်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း အမြဲတွေးခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည်မှာ ဤဝူခွေးဟု ခေါ်သော သတ္တဝါများသာ ဖြစ်တန်ရာ၏။

ဝူခွေးသည်လည်း ၎င်းတို့ကို တွေ့သွားချေပြီ။ ယင်း၏ နီရဲသော မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

"မထိတ်လန့်ကြနဲ့၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထားကြ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လုယန့်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြား တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရတပည့် သုံးဦးတို့သည် အားလုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ထဲတွင် ရတနာလက်နက်များကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်လိုက်ကြ၏။

"ဂတ်... ဂတ်..."

ဝူခွေးသည် စူးရှသော အသံတစ်ခုကို ပြုလိုက်သည်။ ယင်းအသံမှာ ဘဲတစ်ကောင်၏ အော်သံနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အစွမ်းရှိ၏။

အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးဖြစ်သော ယွင်ယဲ့ယဲ့နှင့် ချောင်ချန်းအန်းတို့မှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်လဲကျသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နားနှစ်ဖက်ကို အုပ်ထားလျက် နာကျင်နေသော ပုံရိပ်များ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

"ကျန်တဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ပေးထားကြ၊ ငါသွားပြီး ဒီဝူခွေးကို စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ ဓားရှည်ပေါ်တွင် မီးလျှံများက ရစ်ပတ်နွှေနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဂတ်..."

ဝူခွေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာသည်။ ယင်းသည် မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေသော်လည်း အလွန်အမင်း လျင်မြန်လှ၏။

ယင်း၏ လက်နှစ်ဖက်ပေါ်ရှိ ထက်မြက်သော လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးတွင် ကပ်ပါနေသော ဓားရှည်များကဲ့သို့ပင်။ လက်ဖဝါးတစ်ခုစီတွင် ထက်မြက်သော လက်သည်းသုံးချောင်းစီ ရှိနေကာ အလွန်အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ ဝူခွေးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချေပြီ။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဝူခွေးဆီသို့ တိုးဝင်သွား၏။

သို့သော် ဝူခွေးမှာမူ ဘာကိုမျှ သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်တိုးဝင်လာပြီး ယင်း၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ချောင်းကို တိုက်ရိုက်ထိုးစိုက်ရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများက ဝူခွေးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မီးလျှံရစ်ပတ်ထားသော ဓားရှည်က ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ဝူခွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

စိမ်းဖန့်ဖန့် သွေးများ လွင့်စင်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ကျသွားရာ မြေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကာ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"သူတို့ရဲ့ သွေးတွေက အဆိပ်အတောက်တွေပဲ သတိထားကြ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မြူဖြူများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်အချို့ကို ချန်ရစ်လျက် လွင့်စင်သွားသော ဝူခွေး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ခဏချင်းအတွင်း ရောက်ရှိသွား၏။

"နေဝင်ချိန်တစ်ချက်ခုတ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ဓားရှည်ပေါ်မှ မီးလျှံများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

အားလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဓားတစ်ချက်သာ ခုတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာမြေအဆင့် အလယ်အလတ် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ၏ ပြောင်မြောက်လှသော အချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

နေဝင်ချိန်တစ်ချက်ခုတ် ဆိုသည်မှာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခုတ်ပိုင်းခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ချင်းစီမှာလည်း တစ်နေရာတည်းသို့သာ ကျရောက်စေသဖြင့် အခြားသူများအဖို့ တစ်ချက်တည်းဟု ထင်မှတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော စွမ်းအားများ စုစည်းသွားသောအခါ ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှပေရာ ဓားချက်အောက်မှ ဝူခွေးမှာ ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

စိမ်းဖန့်ဖန့် အရည်များမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး တစီစီ မြည်သံများနှင့်အတူ အရာခပ်သိမ်းကို အရည်ပျော်စေတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များဖြင့် ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အကာအကွယ်ကို တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် အရည်များမှာ အပြင်ဘက်တွင်သာ တန့်နေခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝူခွေးကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်ကို မြင်ရမှသာ အားလုံးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်လျှောက်လာရင်း "ဒီဝူခွေးကတော့ အားအနည်းဆုံး အမျိုးအစားထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ပထမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်လောက်ပဲ အစွမ်းရှိပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဝူခွေးတွေရဲ့ အစွမ်းကို ဘယ်လိုခွဲခြားလဲဆိုတာကိုတော့ ငါတို့ မသိရသေးဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ရပါတယ်၊ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေထဲမှာ ဝူခွေးတွေက တွေ့ရခဲတယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ပြောထားတာပဲ၊ အဲဒီကောင်တွေက ရက်စက်တာကလွဲရင် သိပ်ပြီးတော့တော့ အစွမ်းမရှိပါဘူး" ဟု အိုင်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ ယွင်ယဲ့ယဲ့နှင့် ချောင်ချန်းအန်းတို့မှာ ထိုအချိန်တွင် ဤတိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရတပည့်များနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်ပါလာမိသည်မှာ အလွန်ကံကောင်းလှသည်ဟု ခံစားနေမိကြသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဝူခွေးတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ၎င်းတို့မှာ ဒုက္ခလှလှ တွေ့ပေတော့မည်။

"ကဲ... တခြားကိစ္စမရှိရင် ခရီးဆက်ကြစို့၊ မြေပုံပေါ်မှာ ငါတို့ အနားယူလို့ရမယ့် နေရာတစ်ခု မှတ်သားထားတယ်၊ နေမဝင်ခင် အဲဒီနေရာကို ရောက်အောင်သွားရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။