အခန်း (၂၂၉-၂၃၀)

အခန်း(၂၂၉)နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ (အပိုင်း ၃)

လူတိုင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။ ဝူခွေးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ယွင်ယဲ့ယဲ့သည် အနားယူရန်အတွက် အကြံမပြုရဲတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားပြုထားသော နေရာအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ပစ္စည်းအများအပြား ရရှိခဲ့ပြီးနောက် နေမဝင်မီ အနားယူမည့်နေရာသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာမှာ ကျောက်ဆောင်ကျောက်ခဲများ ပေါများပြီး လေဒဏ်မိုးဒဏ်မှ ခိုလှုံနိုင်သည့် ကွင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီတစ်ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ အခုလိုမျိုးပဲ ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘယ်လိုအန္တရာယ်နဲ့မှ မတွေ့ချင်တော့ဘူး" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က ထိုအချိန်တွင် ပြောလိုက်၏။

သို့သော် သူမ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်၌ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးအိမ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

"ဒီမှာ ဘာလို့ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးအိမ်တွေ ရှိနေတာလဲ" ယွင်ယဲ့ယဲ့က နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာမူ ရုတ်ခြည်း ပြူးကျယ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာပင် ခုန်တက်ကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် မီးလျှံလုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ယင်းကို တိုက်ရိုက် ပစ်ထုတ်လိုက်၏။ မီးလျှံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်စိတ်တစ်ဒေသကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုအခါမှသာ ယင်းတို့မှာ မီးအိမ်များ မဟုတ်ဘဲ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံး ဖြစ်နေသည်ကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်သည် သူတို့ကို ရန်လိုသည့် အမူအရာဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ ယွင်ယဲ့ယဲ့သည် အော်ဟစ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ အမြန်ပြေးဝင် ခိုလှုံလိုက်၏။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း သူတို့၏ ရတနာလက်နက်များကို ထုတ်ယူကာ သားရဲကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုသားရဲမှာ ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း အမွှေးအမျှင်များမှာ အစိမ်းရောင်နှင့် အမည်းရောင် ကျားသစ်ကွက်များ ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်တွင်လည်း ချွန်ထက်သော အစွယ်ကြီး နှစ်ချောင်း ရှိနေပေသည်။

ထိုသားရဲကြီးအတွက်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်လုပ်စာမျှသာ ရှိသော မုန့်ပဲသရေစာကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သားရဲကြီးသည် ဟိန်းဟောက်ကာ သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်လာရာ မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားရလေသည်။

"တိုက်ပွဲမှာ သတိထားကြ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သတိပေးကာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

သူ၏ ဓားရှည်ပေါ်ရှိ မီးလျှံများက လူတိုင်းအတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းရောင် ရရှိစေပေသည်။ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်အချို့သည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အလင်းတန်းများက ထိုအစိမ်းရောင်ကျား၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ရသည့် အကြပ်အတည်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျားကြီး၏ ခွန်အားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားတိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်များ တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း အသာမရဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

ထို့အပြင် အစိမ်းရောင်ကျား၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ အလွန်မာကျောလှသဖြင့် ဓားများ၊ လက်နက်များဖြင့် မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျား၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရင်း ပတ်ပတ်လည်သို့ လှုပ်ရှားနေ၏။ ထိုစဉ် ကျားကြီးသည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ရှန့်ရှောင်ယွမ်ကို ၎င်း၏ ဧရာမ လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး သံမဏိနှင်တံကဲ့သို့ မာကျောသော အမြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါးယမ်းရိုက်ပုတ်လိုက်လေသည်။

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြူဖြူများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဝေဟင်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရှန့်ရှောင်ယွမ်သည် သူ၏ လှံရှည်ကို ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ကာကွယ်ထားသော်လည်း ကျား၏ လက်သည်းဒဏ်ကြောင့် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျွံဝင်သွားရပေသည်။

ကြီးမားလှသော ခွန်အားကြောင့် ရှန့်ရှောင်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲတက်လာပြီး အလွန်ပင် တောင့်ခံထားရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည် ရောက်ရှိလာပြီး နေဝင်ချိန်တစ်ချက်ခုတ် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ခုတ်ချက်ပေါင်း ဆယ်ချက်ကို တဆက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဓားရှိန်အရှိန်အဝါများက ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာပြီး ဆယ်ချက်စာ ခွန်အားများမှာ ကျား၏ လက်သည်းပေါ်ရှိ တစ်နေရာတည်းသို့ ကျရောက်သွား၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ထိရောက်မှု ရှိသွားပြီး ကျား၏ ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွက်ကာ လက်သည်းပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိစေခဲ့သည်။

ကျားကြီးသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဟိန်းဟောက်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး ၎င်း၏ ဒဏ်ရာကို လျှာဖြင့် လျက်နေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှန့်ရှောင်ယွမ်ကို မြေကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ လူတိုင်းသည် ထိုဧရာမ ကျားကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က အားငယ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူတို့မှာ အနောက်မှ ရပ်ကြည့်နေရရုံမှတစ်ပါး အနည်းငယ်မျှပင် ကူညီနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

အတွင်းစည်းတပည့် လေးဦးမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အစိမ်းရောင်ကျားကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်သဖြင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

"ပြေးလို့တော့ ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အတွက် ခက်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ လွတ်အောင် မင်းတို့ကို ကျားစာ ကျွေးခဲ့ရမှာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ ထိုအခါ ယွင်ယဲ့ယဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ပြုံးရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"အားလုံးပဲ ငါ့ကို ကူညီပေးကြ၊ ငါ သူ့မျက်လုံးတွေကို တိုက်ခိုက်ကြည့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။ ရှန့်ရှောင်ယွမ်၊ ကျန်းလဲ့ရှန်း နှင့် ချောင်ချန်းဟု တို့သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော ပညာရပ်များကို တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြလေသည်။

ကိုယ်ရံစွမ်းအင်များက လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။ အိုင်ဖေးသည်ပင် သူ၏ နတ်ဘုရားတွက်ချက်ခြင်း နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုကာ ကြေးပြားအချို့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားပြီးနောက် ကိုယ်ကို လွှတ်ချကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာပေသည်။

အစိမ်းရောင်ကျားသည် ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြားသူများကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ထွက်ပေါ်လာသော အသံလှိုင်းများမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး ရှေ့မှ ရောက်လာသော စွမ်းအင်များကို ရိုက်ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် အစိမ်းရောင်ကျား၏ မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ကျားကြီးသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးများမှာလည်း ကျား၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ရိုက်မိကာ လွင့်ထွက်သွားကြ၏။

ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကျော်လွန်ကာ ယွင်ယဲ့ယဲ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။

ထိုခဏတွင် အိုင်ဖေးသည် ဖျတ်လတ်စွာဖြင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကြေးပြားများကို အသုံးပြုကာ နံရံတစ်ခုသဖွယ် တားဆီးလိုက်၏။

ကျောက်တုံးကြီးမှာ ကြေးပြားနံရံကို တိုက်မိကာ နံရံမှာ ချိုင့်ဝင်သွားရပေသည်။ အစိမ်းရောင်ကျားမှာ မူလကပင် ခွန်အားကြီးမားလှသည့်အပြင် နာကျင်မှုကြောင့် ရုန်းကန်နေသဖြင့် လွင့်စင်လာသော ကျောက်တုံးမှာ အရှိန်အဟုန် အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။

အိုင်ဖေးသည် အားကုန်သုံး၍ တောင့်ခံထားသော်လည်း ကျောက်တုံးကြီးမှာ ကြေးပြားနံရံကို ဖောက်ထွက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြေးပြားများက အရှိန်အဟုန် အတော်များများကို လျှော့ချပေးလိုက်နိုင်သဖြင့်သာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အိုင်ဖေးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားကာ လွင့်ထွက်သွားရပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်များမှာ ကျားကို တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် သူတို့ကို လှည့်မကြည့်နိုင်ကြပေ။

ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ယွင်ယဲ့ယဲ့သည် မျက်ရည်များဖြင့် အိုင်ဖေးထံသို့ ပြေးသွားကာ ဖေးမလိုက်၏။ အိုင်ဖေးမှာ သူမကို ကာကွယ်ရင်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသဖြင့် သူမမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ပင် အပြစ်တင်နေမိပေသည်။

"အစ်ကို၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က ငိုယိုကာ မေးလိုက်သည်။ အိုင်ဖေးသည် မိမိထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ဤအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူမကို ကာကွယ်ပေးလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်း ဘာမှ မဖြစ်တာနဲ့တင် ကျေနပ်ပါပြီ" ဟု အိုင်ဖေးက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်၏။ ထိုစကားကြောင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့မှာ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရပြီး အိုင်ဖေး၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အစိမ်းရောင်ကျား၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ထိုးစိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ပြန်လည်ထုတ်ယူကာ ဝေဟင်တွင် ဝဲပျံရင်း အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ အစိမ်းရောင်ကျားသည် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ကျန်ရှိနေသော မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို အာဃာတအပြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုကာ လှည့်ပြန်ပြေးသွားလေတော့သည်။

အစိမ်းရောင်ကျားထံမှ အာဃာတတန်ဖိုး ၁၀၀ ရရှိပါသည်။

"သူ့ကို အလွတ်မပေးကြနဲ့"

အခန်း ၂၃၀ - နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ (၄)

မိမိတို့အနေနှင့် အစိမ်းရောင်ကျားကို အကြီးအကျယ် ရန်ငြိုးဖွဲ့မိသွားပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ ယင်းသားရဲ လွတ်မြောက်သွားပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် မည်သည့်အချိန်၌မဆို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုအခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာကောင်းမှုကို နားလည်သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံကြကုန်၏။

“ချောင်ချန်းဟု... မင်း ဒီမှာနေပြီး ဂျူနီယာညီလေးတွေနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတွေကို ကာကွယ်ပေးထားလိုက်၊ ငါတို့ သွားလိုက်ဦးမယ်” ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က အမြန်ဆုံး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ချောင်ချန်းဟုက ခေါင်းငြိမ့်ဝန်ခံကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝေဟင်ထက်ရှိ အစိမ်းရောင်ကျား၏ ပုံရိပ်ကို အသေအချာ အာရုံစိုက်ထားပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အေးစက်သော အလင်းတန်း သုံးခုကို တိုက်ရိုက် စေလွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

“သွားစမ်း”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင် သုံးစင်းသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် အစိမ်းရောင်ကျား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်စိုက်ဝင်သွားကာ တစ်ဖက်သို့ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့၏။

အစိမ်းရောင်ကျားသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ခေတ္တမျှ တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင် သုံးစင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ အစိမ်းရောင်ကျား၏ ကျန်ရှိနေသော မျက်လုံးတစ်ဖက်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအခါ အစိမ်းရောင်ကျား၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကြောင့် ကွယ်သွားခဲ့ရလေပြီ။ ယင်းသားရဲသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးကာ မြေပြင်တစ်ခုလုံးလည်း ပွစာကျဲသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ ဓားသွားတစ်လျှောက် မီးလျှံများ ဝဲလည်လာခဲ့၏။

“မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်”

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝေဟင်ထက်မှ တဟုန်ထိုး ထိုးဆင်းလာကာ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ဖြင့် အစိမ်းရောင်ကျား၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေတော့သည်။

ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအားကြီးမားမှုကြောင့် အစိမ်းရောင်ကျားမှာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်သွားရပြီး ဓားစွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် အစိမ်းရောင်ကျား၏ ဦးခေါင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ယင်းနောက် မီးလျှံများ ရစ်ပတ်နေသော ဓားရှည်သည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ထိုးဖောက်အားဖြင့် အစိမ်းရောင်ကျား၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ခွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် အစိမ်းရောင်ကျားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ်ကျသွားရပြီး ယှက်ဖြာထွက်လာသော ဓားစွမ်းအင်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း တခဏချင်းမှာပင် ပြတ်တောက်သွားကာ ပြတ်တောက်သွားသော နေရာများမှ မီးစွဲလောင်လာခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်ရှိလာကြရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဓားမှာ အစိမ်းရောင်ကျား၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သားရဲမီးလျှံများသည် အစိမ်းရောင်ကျား၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားကာ အတွင်းသားများကို ချက်ချင်းပင် ကျက်သွားစေခဲ့၏။

အစိမ်းရောင်ကျားသည် မျက်လုံးများမှ သွေးများ စီးကျလျက် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်မှာ အတော်ပင် ရင်နာစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းဖြစ်ပေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလျက် “သူ့မျက်လုံးတွေကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ အနိုင်ရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ထိုကြီးမားသော ကျားခေါင်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်ကာ “တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲကြီးပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလဲ့ရှန်းလည်း ရောက်ရှိလာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းသော သူသည် ဘာမျှမပြောဘဲ သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အစိမ်းရောင်ကျား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးခွဲလိုက်လေတော့သည်။

ကျန်းလဲ့ရှန်း၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ဓားရေးဖြင့် ကျားသားရေတစ်ခွံလုံးကို နွှာယူလိုက်ပြီး ကျား၏ အစွယ်နှစ်ချောင်းနှင့်အတူ မှော်အမြူတေကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့၏။

ကျန်းလဲ့ရှန်း၏ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး... မင်း အရင်က ဘာအလုပ်လုပ်ခဲ့တာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းလဲ့ရှန်းက ရိုးသားစွာပင် ပြုံးလျက် “ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေနဲ့အတူ အမဲလိုက်ထွက်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီလို သတ္တဝါတွေအကြောင်း အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပေါ့” ဟု ဖြေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “မုဆိုးသားကိုး... ဒါကြောင့်လည်း မင်းက ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကို... ဒါတွေကို သိမ်းထားပေးပါ” ဟု ဆိုကာ ကျန်းလဲ့ရှန်းက ကျားသားရေ၊ အစွယ်များနှင့် မှော်အမြူတေကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ထိုမှော်အမြူတေမှာ လက်သီးဆုပ်ထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး အစိမ်းရောင်ကျား၏ အနှစ်သာရများ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

“ဒါက ငါတို့ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တဲ့ မှော်သားရဲဆိုတော့ ဂိုဏ်းကို အပ်စရာမလိုပါဘူး၊ လောလောဆယ် ငါပဲ သိမ်းထားပေးမယ်၊ အပြင်ရောက်မှ ငါတို့ ခွဲဝေကြတာပေါ့၊ အကယ်၍ ခွဲဝေဖို့ မလောက်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီပစ္စည်းတွေကို ရောင်းပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို မျှမျှတတ ခွဲယူကြမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် ကျန်းလဲ့ရှန်းတို့ကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည့်အတိုင်းပင် သဘောတူညီကြကုန်၏။

မကြာမီတွင် သူတို့အားလုံး စုရပ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အားလုံးမှာ မီးဖိုတစ်ခု ဖိုထားကြလေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက အပြေးအလွှား လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“စီနီယာအစ်ကို... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ” ဟု အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “စိတ်မပူကြနဲ့တော့၊ အဲဒီကျားကို ငါတို့ သတ်လိုက်ပြီ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ဝမ်းသာစရာပဲ” ဟု ယွင်ယဲ့ယဲ့က ထိတ်လန့်နေဆဲ ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိုင်ဖေးက လဲလျောင်းနေလေသည်။

အိုင်ဖေးကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

“အိုင်ဖေး... မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျောက်ခဲမှန်သွားတာပါ” ဟု အိုင်ဖေးက အတင်းပြုံး၍ ဖြေလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုင်ဖေး၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ စိုးရိမ်စရာမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

“စီနီယာအစ်ကို... အားလုံးက ကျွန်မအမှားတွေပါ” ဟု အိုင်ဖေး၏ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ကာ ယွင်ယဲ့ယဲ့က ပိုမို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရှာသည်။

အိုင်ဖေးသည် ယွင်ယဲ့ယဲ့ကို ကာကွယ်ပေးရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်း ဖြစ်မှန်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

သို့သော် ယွင်ယဲ့ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကျေနပ်နေပုံရသော အိုင်ဖေးကို ကြည့်ပြီး သူက မတတ်သာသည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“မင်းကတော့လေ... ရော့၊ ဒါက ဒဏ်ရာသက်သာစေမယ့် ဆေးလုံးပဲ၊ ဒါကို သောက်လိုက်ရင် မကြာခင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်”

အိုင်ဖေးက ဆေးလုံးကို ယူ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ဝေ့ယမ်းပြကာ မီးပုံနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

“ဒီညတော့ မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်း အနားယူကြ၊ ငါ ဒီနားမှာ ကင်းစောင့်ပေးမယ်၊ တစ်ခုခု အန္တရာယ်ရှိရင် မင်းတို့ကို ငါ ခေါ်လိုက်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်ပါဘူး... စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ကင်းစောင့်ခိုင်းလို့ မရပါဘူး၊ ငါတို့ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ကြရင် မကောင်းဘူးလား၊ ဒါမှ အားလုံးက မနက်ဖြန် ကိစ္စတွေအတွက် အားအင်ရှိမှာ” ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က အကြံပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် “ငါပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ငါ့မှာ အဝေးက အရာတွေကို မြင်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး နည်းလမ်းရှိတယ်၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အနားယူမှုကိုလည်း အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပါဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတင်းအကျပ် ဆိုနေသဖြင့် အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြရ၏။

“စီနီယာအစ်ကို... ငါတို့ တစ်ခုခုနဲ့ ထပ်မတွေ့...”

ယွင်ယဲ့ယဲ့၏ စကားကို အိုင်ဖေးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။

“ဘာမှ မပြောနဲ့တော့၊ နင် စကားပြောလိုက်တိုင်း ငါတို့ အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့နေရတာ၊ နင်ကတော့ တကယ့် နိမိတ်မရှိတဲ့သူပဲ”

“ဝူးဝူး...” ယွင်ယဲ့ယဲ့က အိုင်ဖေးကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်သော်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် ဘာမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြရာ တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ အတော်လေး လျော့ပါးသွားခဲ့၏။

“ကဲ... စိတ်မပူကြနဲ့တော့၊ အန္တရာယ်ရှိရင် ငါ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားမယ်၊ ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ အနားယူကြတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများစွာ ရှိနေသေး၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ ရိက္ခာများ သိုလှောင်ထားခြင်းမှာ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အပြင်ထွက်တော့မည် ဆိုတိုင်း သူသည် အစားအသောက် အမြောက်အမြားကို အမြဲ ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။

အားလုံးမှာ တစ်နေ့လုံး ခရီးနှင်လာကြရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်ကြလေပြီ။

အစားအစာ အချို့ကို စားသောက်ပြီးနောက် အားလုံးက နေရာယူကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော မိုးကောင်းကင်ဟိန်းသံ လင်းတကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စေလွှတ်လိုက်ရာ ယင်းလင်းတသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေတော့သတည်း။