အခန်း ၉၀

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၉၀

ဝင်းထဲတွင် စုန့်ပိုင်ယွမ် စောင့်နေခဲ့ပြီး ထျဲလန်ယန်သည် ငါးမိနစ် မပြည့်မီမှာပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် စောစောက ဝတ်ထားသော အနက်ရောင် ဂွမ်းအင်္ကျီအစား တောက်ပသော အဝါရောင် ကုတ်အင်္ကျီလေးကို လဲဝတ်ထားသည်။

တောက်ပသော ထိုအရောင်ကြောင့် သူမ၏ တစ်မျက်နှာလုံး ဝင်းပနေတော့သည်။

သူမ ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ခြောက်လအတွင်း ထျဲလန်ယန်သည် ပေါင် ၂၀ ခန့် ဝလာသဖြင့် အခုဆိုလျှင် ၉၅ ပေါင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်လှီခဲ့သော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အခုဆိုလျှင် ကျန်းမာစိုပြည်ကာ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ချယ်ရီသီးပမာ နီရဲနေသည်။

သူမသည် အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ လှပလာခဲ့သည်။

"စောင့်ခိုင်းမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။" သူမသည် ပြုံးလျက် လျှောက်လာရာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပါးချိုင့်လေး ထင်သွားသည်။

စုန့်ပိုင်ယွမ်၏ လည်ဇလုတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ သြဇာညောင်းလှသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

"တောင်ခြေဘက်ကို သွားကြရအောင်။" ထျဲလန်ယန် အကြံပြုလိုက်သည်။ "အဲဒီနားက ပိုတိတ်ဆိတ်တော့ စကားပြောရတာ ပိုအဆင်ပြေမယ်။"

"ကောင်းသားပဲ" စုန့်ပိုင်ယွမ် သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းမှ ထွက်ခွာကာ နောက်ဘက်တောင်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

"ဝမ်ကျွင်းကျွင်း ပြောတာတော့ မင်းက ပေကျင်းက လာတာဆို၊ ပေကျင်းက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကူညီခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။" စုန့်ပိုင်ယွမ် စကားစလိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန် ခဏရပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မှတ်မိတာပေါ့၊ ကျွန်မက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတယ်လေ။"

"အဲဒီလူက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတာ၊ ဝတ်ထားတာကလည်း သူဖုန်းစားလိုပဲ၊ အနိုင်ကျင့်ခံရတာတောင် ပြန်မပြောရှာဘူး၊ ဒါပေမယ့်... ဒါကို ရှင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

စုန့်ပိုင်ယွမ်က သူမကို ပြုံးကြည့်လိုက်ငည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဲဒီသူဖုန်းစားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်မို့လို့ပါ။"

ထျဲလန်ယန် လုံးဝ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ တကယ် မမှတ်မိဘူး၊ ရှင်က တော်တော်လေးကို စုတ်ပြတ်သတ်နေတာကိုး။"

စုန့်ပိုင်ယွမ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက တောနက်ထဲမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး ပြန်လာခါစဆိုတော့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ အချိန်မရလိုက်လို့ပါ။"

"ဒါကြောင့်ကိုး" ထျဲလန်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "မုတ်ဆိတ်ဗရပွနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်မက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာ... အဟမ်း..."

စုန့်ပိုင်ယွမ်က သူမထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးမည်ကို သတိရသွားပြီး သူမက အဘိုးကြီးဟု ခေါ်မိသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားရသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် တောင်ပေါ်မှာတုန်းကရော ကျွန်မကို မှတ်မိလား။" သူမ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က သူမ ချော်လဲသဖြင့် မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာရကာ ဆေးများ လူးထားရသဖြင့် ရုပ်ရည်ကို အကဲခတ်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။

စုန့်ပိုင်ယွမ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းကတော့ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ပြန်တွေ့တော့မှ မင်းမှန်း သေချာသွားတာ။"

ထျဲလန်ယန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခဏခဏ ဆုံနေရတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်နော်။"

"ဟုတ်ပါ့နော်။"

စုန့်ပိုင်ယွမ်က သွားလေးပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က မင်းက အလျင်စလို ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော် သေသေချာချာ ကျေးဇူးမတင်လိုက်ရဘူး၊ မနက်ဖြန် အားလား။ ခရိုင်ထဲက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းသွားစားကြရအောင်လေ၊ ကျွန်တော် ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်။"

"အားပါတယ်။"

ထျဲလန်ယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ မနက်ဖြန် ခရိုင်ထဲကို သွားဖို့ ရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။"

စုန့်ပိုင်ယွမ် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားသည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို မနက်ဖြန်မနက် နွားလှည်းနားမှာ ဆုံကြတာပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။" သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

…..

ထျဲလန်ယန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုန့်ပိုင်ယွမ် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းကြားလေးတစ်ခုအရောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တပ်ရင်းမှူးစုန့်... မင်္ဂလာပါ၊ ဒီနေ့ ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းမှာ ကျွန်မတို့တွေ ဆုံခဲ့ကြတယ်လေ၊ ကျွန်မကို ကျန်းကျစ်ချင်းလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။" သူမ ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ပိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"တပ်ရင်းမှူးစုန့်... ခုနက ထျဲကျစ်ချင်းနဲ့ စကားပြောနေတာလား။ ကျွန်မ ရှင်သိထားသင့်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ပြောစရာရှိလို့။" ကျန်းကျစ်ချင်းက ပြောသည်။

စုန့်ပိုင်ယွမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "ဘာကိစ္စလဲ။"

"တပ်ရင်းမှူးစုန့်... ရှင့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်လို့၊ အကြံပေးချင်တာက ထျဲလန်ယန်လို လူမျိုးနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ။" ကျန်းကျစ်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ပိုင်ယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း တည်တံ့သွားသည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ကျန်းကျစ်ချင်းက အပြစ်များကို အမြန်ပင် စတင်ပြောပြတော့သည်။ "ရှင် မသိလို့ပါ၊ သူမက အရမ်းလည်း သန်သလို ဆရာလည်း တအားလုပ်တာ၊ ကျွန်မတို့လို အမျိုးသမီး ပညာတတ်လေးတွေကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်နေတာ။"

"ဒါက ရှင့်အတွက် ကောင်းစေချင်လို့ ပြောတာပါ၊ ပေါင်းတဲ့သင်းတဲ့အခါ သတိထားပေါင်းစေချင်လို့။"

စုန့်ပိုင်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းကျစ်ချင်းက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ပြောတာတွေက အပိုတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် အခုထိ သူမနဲ့ သူငယ်ချင်း လုပ်နေဦးမှာလား။ ရှင့်ကိုပါ ထိခိုက်လာမှာ မကြောက်ဘူးလား။"

စုန့်ပိုင်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာတွေ မှန်တယ်ပဲထားဦး၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကွယ်ရာမှာ အခုလို အတင်းအဖျင်းတွေ လျှောက်ပြောနေတာကပဲ မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အရင် စိတ်ပူပါဦး။"

ကျန်းကျစ်ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မက လူကောင်းမဟုတ်ဘူးတဲ့လား၊ ရှင့်ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရှင်က ကျွန်မကို ပြန်စော်ကားနေတာလား။"

စုန့်ပိုင်ယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အကူအညီ ငါ မလိုဘူး၊ ငါ့မှာ မျက်စိပါတယ်၊ ငါ့ဘာသာငါ မြင်နိုင်တယ်။"

"ကောင်းပြီလေ... ရှင်က လူကောင်းကို လူမှန်းမသိတဲ့သူပဲ၊ ကျွန်မ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး၊ ကံကောင်းပါစေတော့။"

ကျန်းကျစ်ချင်းသည် ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူမ ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အားလုံးမှာ မအိပ်ကြသေးဘဲ ဧည့်ခန်းရှိ မီးဖိုဘေးတွင် စုဝေးကာ စကားပြောရင်း နွေးအောင်လုပ်နေကြသည်။

သူမ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ယောက်က မေးခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း... ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ၊ တစ်နေ့လုံး မတွေ့မိဘူး။"

"မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခု သွားလုပ်မိတာပါ၊ အပြင်မထွက်ခဲ့ရင် ကောင်းသား။" ထိုသို့ သူမက ဆိုရင်း ထျဲလန်ယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန်မှာ ခုတင်ပဲ ပြန်ရောက်ကာ ရေနွေးသောက်နေစဉ် ကျန်းကျစ်ချင်းက သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနိုင်ကျင့်ခံမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် ထျဲလန်ယန်က အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျန်းကျစ်ချင်း... နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ မျက်စောင်းထိုးနေတာလဲ၊ နင် မျက်စိကန်းနေတာလား။"