အခန်း (၂၃၉-၂၄၀)

အခန်း (၂၃၉) နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ (၁၃)

“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ” ဟု ချန်ဖန်းက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေးချလိုက်ပြီးနောက် “ကျွန်တော့်အထင် မမှားဘူးဆိုရင်တော့ ဒီတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးကြီးပဲ။ ဒီနေရာမှာ တည်ရှိနေခဲ့တာ ကြာမြင့်လွန်းလှပြီဖြစ်လို့ ကျောက်တုံးတွေ၊ ဖုန်မှုန့်သဲသောင်တွေ စုပုံလာပြီး အခုလို တောင်တစ်တောင်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မဟနိုင်ကြတော့ပေ။

အကယ်၍ ဤတောင်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးကြီး ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ယင်းမှာ မည်မျှပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလိုက်မည်နည်း။

အတန်ကြာမှသာ လူတိုင်းမှာ စိတ်အေးလက်အေး ပြန်ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ချန်ဖန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် “ဒါကြောင့်မို့လည်း အဲဒီ ဝူခွေး သတ္တဝါတွေက ဒီတောင်ကြီးနဲ့ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေကြတာကိုး။ ကြည့်ရတာ ဒီဧရာမ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးကြီးက သူတို့ကို ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကြည့်ရတာ ဒီနတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေဆိုတာ တကယ်တော့ အစီအရင်တစ်ခုနဲ့ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ယခင်က နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းရာချီအောင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ နှစ်တစ်ရာပြည့်တိုင်း လူအများမှာ ဤနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကမ္ဘာမြေနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာများကို ရှာဖွေလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုး၏ အစီအရင် ပျက်စီးသွားချိန်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တိုးခဲ့သဖြင့် အခြေအနေများမှာ ဤသို့ ဆိုးရွားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤ ဝူခွေး သတ္တဝါများမှာ ရှေ့ပြေးတပ်သားများမျှသာ ဖြစ်ပုံရပြီး အစီအရင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသည့် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော အရာများလည်း ရှိနေပေဦးမည်။

အကယ်၍ ထိုအရာများသာ အစီအရင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပါက နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက တစ်ခုလုံးသော ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးမှာ ကြီးစွာသော ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်းမှာ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ တောင်ခြေမှကြည့်လျှင်ပင် တောင်ခါးပန်းဆီမှ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ တိုးထွက်လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုနေရာတွင် တွင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး ဝူခွေး သတ္တဝါများမှာလည်း ထိုနေရာမှပင် ထွက်ပေါ်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ထားသကဲ့သို့ မတ်စောက်လှသော တောင်ထိပ်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ထဲတွင် မည်သူမျှ ဝေဟင်၌ ပျံသန်းနိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်ကြသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် အပေါ်တက်ပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

“ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ချန်ဖန်းက အမြန်ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မမြင်နိုင်သော လှေကားထစ်များကို နင်းတက်နေသကဲ့သို့ပင် သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားတော့သည်။

ချန်ဖန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှလည်း ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ အမြောက်အမြား ပျံထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် စုစည်းကာ သူ့ကို ကောင်းကင်ထက်သို့ ပင့်ဆောင်သွားကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝေဟင်၌ လှုပ်ရှားနိုင်သော စွမ်းရည်များ ရှိကြသဖြင့် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်နေသည့် နေရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုနေရာရှိ ကျောက်တုံးများမှာ ပြိုကျပျက်စီးနေသဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုး၏ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာ၌ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်ကာ ထိုတွင်း၏ အနားသတ်များတွင် အမည်းရောင် တိုက်စားခံထားရသည့် အမှတ်အသားများကို တွေ့ရှိရသည်။

ဤမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးကြီးမှာ အတွင်း၌ အခေါင်းပွကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယင်းမှာလည်း ဖြစ်တန်ရာပေသည်။ အကယ်၍သာ ဤမျှကြီးမားသော လက်နက်ကြီးမှာ တစ်ခဲနက် ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ယင်းကို သွန်းလုပ်ရန်အတွက် မည်မျှပင် များပြားလှသော လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ပစ္စည်းများ လိုအပ်မည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူတစ်ယောက်၏ ကျောပြင်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ရင်းနှီးလှသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း ငေးငိုင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖန်းက မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် ဘာမျှ မရှိတော့ပေ။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး စီနီယာအကိုချန်။ ကြည့်ရတာ ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ တိုက်စားခံထားရတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အခု ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်ဖို့ဆိုရင် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါတွေ ထပ်မပြန့်ပွားလာအောင် ဒီတိုက်စားခံထားရတဲ့ နေရာကို ပိတ်ဆို့ရမယ်။ ဒါမှပဲ ငါတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလိမ့်မယ်” ဟု ချန်ဖန်းက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးမှာ မူလက တစ်သားတည်း ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တွင်းကြီးတစ်ခု တိုက်စားခံလိုက်ရသဖြင့် ယင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှသော ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် ဝူခွေး သတ္တဝါတစ်ကောင်မှာ ထိုတွင်းကြီးထဲမှ တိုက်ရိုက် ခုန်ထွက်လာလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုသတ္တဝါကို နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ထို ဝူခွေး သတ္တဝါမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုး၏ အတွင်းပိုင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူတို့နှစ်ဦး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤတွင်းကြီးမှာ သာမန်ပေါက်ပြဲနေသည့် အပေါက်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အခြားနေရာတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားပုံရသည်။

“ရှောင်လင်... ဒီတွင်းကြီးရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်လင်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်လင်က သူမ၏ ကောက်ချက်ကို ပြောပြလေသည်။

“ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးက ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ အသုံးပြုထားတဲ့ အစီအရင်တစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ဒီအရှိန်အဝါတွေက ဒီနေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘဲ အခြားနေရာတစ်ခုကနေ လာနေတာ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒီနေရာမှာ အာကာသ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်” ဟု ရှောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြသည်။

“အာကာသ လိုဏ်ခေါင်း ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို ဒီလိုဏ်ခေါင်းရဲ့ တစ်ဖက်က တကယ်ပဲ ငရဲပြည် ဖြစ်နေတာလား”

“ယွမ်ဖုန်း... မင်း စိတ်လွင့်နေသလိုပဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား” ဟု ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖန်းက မေးမြန်းလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “စီနီယာအကိုချန်... ကျွန်တော် မြင်ရသလောက်တော့ ဒီနေရာက အစီအရင်က အာကာသ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရတယ်။ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါတွေနဲ့ ဝူခွေးတွေက ဒီလိုဏ်ခေါင်းကနေတစ်ဆင့် လာနေကြတာ” ဟု ဆိုသည်။

“အာကာသ လိုဏ်ခေါင်းလား” ချန်ဖန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ယင်းမှာ ကမ္ဘာမြေသုံး ဝေါဟာရတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ချန်ဖန်းအနေဖြင့် နားမလည်နိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

“ဟိုဘက်နဲ့ ဒီဘက် ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလို့ နားလည်လို့ ရပါတယ်။ ဆိုလိုတာက ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာဟာ တကယ်တော့ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရဲ့ ထွက်ပေါက်ဖြစ်ပြီး စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါတွေက အဲဒီလမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်အစွန်းကနေ လာနေတာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချန်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ကြည့်ရတာ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က ဒီဘက်ကို ဖောက်ထွက်လာဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ငါ ခံစားနေရတယ်” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလိုက်သည်။ ချန်ဖန်း၏ စွမ်းအားကို သိမြင်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ထက်မြက်လှပေသည်။ ကြည့်ရတာ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆင်းသက်လာကြရာ လူတိုင်းက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

“ယွမ်ဖုန်း... အပေါ်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ” ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ အပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို အားလုံးကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

“ဒါဆို အဲဒီတွင်းကြီးကို ပြန်မပြုပြင်နိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီသတ္တဝါကြီးက နောက်ဆုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်ပြီး ဒီကို ရောက်လာမှာပေါ့။ ငါတို့ အသက်ရှင်နေဦးမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီသတ္တဝါကြီးအတွက် ပထမဆုံး စားစရာ ဖြစ်လာမှာပဲ” ဟု အိုင်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ချန်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အဲဒီလိုလည်း နားလည်လို့ ရတာပေါ့။ ငါတို့ပြီးရင်တော့ တစ်ခုလုံးသော တိုက်ကြီးပဲ။ အဲဒီသတ္တဝါကြီးက ဒီနတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေလေးထဲမှာပဲ ကျေနပ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံး သေကြရတော့မှာလား” ဟု ရှန့်ရှောင်ယွမ်က မတတ်သာသည့်အဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ တကယ်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်တာပဲ”

လူတိုင်းမှာ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေကြတော့သည်။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းချက် မရှိပေ။

အကယ်၍ ထိုတွင်းကြီးကို မပြုပြင်နိုင်ပါက စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများမှာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဦးမည်ဖြစ်ကာ သူတို့မှာလည်း ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး ဝူခွေးများ၏ လက်ချက်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော သတ္တဝါကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့်ဖြစ်စေ သေဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဆုံးသတ်မှာ သေခြင်းတရားသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ရှောင်လင်... မင်းမှာ တစ်ခုခု အကြံရှိလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် “မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးရဲ့ အစီအရင်ကို ပြန်ပြုပြင်ဖို့ဆိုရင် ယင်းပေါ်မှာရှိတဲ့ တိုက်စားခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်တွေကို ပြန်လည် ထည့်သွင်းရပါမယ်။ ဒါကို ပြုလုပ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်ကိုး ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူတစ်ယောက် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်” ဟု ပြောပြသည်။

“အဆင့်ကိုး ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ ဟုတ်လား။ အခု ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်မှာ အဆင့်ကိုး ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူတွေ ကျန်နေသေးရဲ့လားတောင် မသေချာဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

“အခြား ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကတော့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်တွေကို ယာယီ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားဖို့ပါပဲ။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ထိန်းထားနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်လာတာ ရပ်တန့်သွားမှာဖြစ်လို့ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေရဲ့ အပြင်ဘက်က ဂိုဏ်းချုပ်တွေအနေနဲ့ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်” ဟု ရှောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာပင် အကြံပြုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၂၄၀)နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ (၁၄)

“ဒါ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ချန်ဖန်းက ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။”

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဖန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “စီနီယာအစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် မဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

ချန်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဟုတ်တာပေါ့... ငါ အကျွမ်းကျင်ဆုံးက အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ဖန်တီးတာနဲ့ အသုံးပြုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူအဖြစ် အဆင့်မတက်နိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

“စတုတ္ထအဆင့်လား...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရှောင်လင်ကို လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။ “ရှောင်လင်... စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ ဆိုရင်ကော လုံလောက်ရဲ့လား။”

“မလုံလောက်ပါဘူး... အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက်တော့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ခေတ္တခဏ ပြုပြင်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အဆက်မပြတ် သွင်းပေးနေဖို့လည်း လိုသေးတယ်။ ဆိုလိုတာက လူတစ်ယောက်က နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အသက်ပေးလှူရမယ်လို့ ပြောတာပဲ” ဟု ရှောင်လင်က အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကြောင့် မှင်သက်သွားရ၏။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ရောက်ရှိနေသူများထဲတွင် ချန်ဖန်း တစ်ဦးတည်းသာ စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရွှမ်လေတောင်တန်းသည် အမည်တွင် ‘မိုးကြိုး’ ဟု ပါဝင်သော်လည်း ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကဲ့သို့ပင် လူတိုင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်သူ မဟုတ်ကြပေ။

ရွှမ်လေတောင်တန်းတွင် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ ဦးရေမှာ အစကတည်းက နည်းပါးလှပြီး မိုးကြိုးဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အသုံးပြုနိုင်သူမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။ ချန်ဖန်းမှာ ထိုအနည်းငယ်သော လူများထဲမှ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါဆို ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားဟန်ဖြင့် နဖူးကြောများ တွန့်ချိုးသည်အထိ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေတော့သည်။

ထိုစဉ် ရှောင်လင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ယှက်သန်းသွားပြီး “သခင်... စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဦး။ စနစ်အရောင်းဆိုင်မှာ ‘ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ်’ ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကိုသာ ဝယ်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် အားလုံးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားစေမှာပါ။ ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ သခင်အတွက် သိပ်ခက်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်တော့ပါဘူး” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်လင်၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်နှင့် တူသောအရာကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအရာပေါ်တွင် ‘ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ်’ ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံးကို အဘိဓာန်စာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်အလား ရေးထွင်းထားလေသည်။

“မင်းကတော့လေ... ပိုပိုပြီးတော့ အမြတ်ကြီးစားတဲ့ ကုန်သည်နဲ့ တူလာပြီလို့ ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။ အခုကတော့ အခက်ကြုံနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နှိပ်စက်နေတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကန့်ကွက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် “သခင်... ဒီစနစ်ကို ရကတည်းကသခင်က အရောင်းဆိုင်မှာ ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ အရမ်းတွန့်တိုခဲ့တာလေ။ အခုထိ အပေါဆုံး ‘ကျိကျိ’ ဆေးလုံး နှစ်လုံးပဲ ဝယ်ရသေးတယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ စနစ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို အရောင်းမြှင့်တင်နေရတာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

“အေးလေ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချင်မရဲ ချလိုက်မိ၏။ ရှောင်လင်ပင်လျှင် လည်လည်ဝယ်ဝယ် ရှိလာချေပြီ။ “ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး ဘယ်လောက် လိုမှာလဲ။”

“တစ်သန်းတိတိပါပဲ... အကြီးအငယ်မရွေး ဈေးမဆစ်ရဘူးနော်” ဟု ရှောင်လင်က ခပ်သွက်သွက်ပင် ပြောချလိုက်သည်။

“ဘာ... မင်း ဘာပြောတယ်... ငါ့မှာ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး တစ်သန်း ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ရှောင်လင်က စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် “မရှိဘူးဆိုရင်လည်း... ကျွန်မလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားရပြီး “ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ် အပြင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း မဟာပညာရပ်ကော ရှိသေးလား” ဟု မေးလိုက်၏။

ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြရာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အခြားစာအုပ် တစ်အုပ် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။ “ဒါပေါ့... ဒါကတော့ ‘ဆေးဖော်စပ်နည်း မဟာပညာရပ်’ ပါပဲ။”

“တောက်... မင်း ဒါကို ငါ့ကို စောစောစီးစီး ဘာလို့ မပြောတာလဲ။ ငါသာ ဒါကို ရထားရင် အဆင့်ရှစ် ဆေးဖော်စပ်သူတောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်လက်၍ ဒေါသတကြီး ပြောဆိုသည်။

ရှောင်လင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလျက် “အရှင်သခင်... စိတ်အေးအေး ထားပါဦး။ ဒီစာအုပ်က ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေကိုပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ဖြစ်လို့ အရှင်သခင်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှု အဆင့်အတန်းကိုတော့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အခု ‘ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ်’ ကလည်း ဒီလိုပါပဲ... ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် အားလုံးကို မှတ်မိသွားအောင်ပဲ လုပ်ပေးနိုင်တာပါ။ တကယ့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အတွေ့အကြုံနဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ လိုအပ်နေပါသေးတယ်” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်သွားတော့သည်။ ဤအရာများသည် ဆေးဖော်စပ်နည်းနှင့် အဆောင်ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ သို့မဟုတ် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်အတွက် ဆေးဖော်စပ်နည်းမှာ အရေးကြီးသော်လည်း အတွေ့အကြုံကသာ အဓိက ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက်အတွက်မူ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များသည် အလွန်တရာ အရေးပါလှပေသည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်အတွက် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို အလွတ်မှတ်မိနေခြင်းပင် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် အားလုံးကို မှတ်မိသွားပါက သူသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ အားလုံးထက် သာလွန်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးခြင်းကို အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံလေ့လာလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

“ကဲပါ... ဒါတွေ ပြောနေလို့လည်း မထူးပါဘူး။ ရှောင်လင်... ငါ တစ်ခု မေးချင်တာက ငါ့မတိုင်ခင်မှာ မင်းမှာ သခင် ရှိခဲ့ဖူးလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ “ဒီစနစ်က ဘယ်တုန်းကမှ သခင် တစ်ယောက်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သခင်က ပထမဆုံးပါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“အဲဒါဆိုရင် ငါက လူပေါင်းမြောက်မြားစွာထဲကမှ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူပေါ့... ဟုတ်လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်မေးပြန်သည်။

ရှောင်လင်က ခေါင်းခါယမ်းလျက်ပင် “လူပေါင်းမြောက်မြားစွာထဲက ရွေးချယ်ခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သခင်ကို ရွေးချယ်မိသွားတာပါ” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်မိပြီး မြားတစ်စင်းက နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားသည့်အလား “နာကျင်လိုက်တာ... အမှန်တရားက ဒီလောက်ထိ နာကျင်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် “သခင်က တကယ်တမ်း ဘာပြောချင်တာလဲဟင်” ဟု မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ “ငါက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ရွေးချယ်ခံရတာ ဆိုပေမဲ့လည်း ဒါက ငါတို့ကြားမှာ ရေစက်ရှိလို့ မဟုတ်လား။ ငါ ဒီမှာ သေသွားမှာကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ရက်ရက်စက်စက် ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ” ဟု ဆိုလေသည်။

ရှောင်လင်က ခေါင်းခါလျက် “ကျွန်မတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပေမဲ့လည်း ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးနိုင်တာက သခင်ကို အကူအညီပေးတာနဲ့သခင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲပေးတာပဲ ရှိပါတယ်။ ပြင်ပလောကကြီးကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးလေ။ ဒါက သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမပဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။

“အဲဒါကြောင့်ပေါ့... မင်းက ငါ့ကို ဒီမှာ မသေစေချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီ ‘ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ်’ က ဒီလောက်ကြီး ဈေးကြီးနေရတာလဲ။ အထူးအခြေအနေအရ အနည်းဆုံးတော့ လျှော့ဈေးပေးသင့်တာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။

ရှောင်လင်က ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည်မှာလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

“ကောင်းပါပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ သခင်အတွက် အထူးအစီအစဉ်အနေနဲ့ ခြွင်းချက် ထားပေးပါ့မယ်။ သခင်ရဲ့ ရှိသမျှ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး အားလုံးကို နှုတ်ယူပြီးတော့ ‘ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ်’ ကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ရှောင်လင်က မတတ်သာသည့်အလား ပြောလိုက်ပြီး “သခင်ကတော့ ပိုပိုပြီး လူလည်ကျလာပြီ” ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို အမြန်ပင် တားလိုက်၏။ “နေဦး... ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြကွက်ကို အရင်ပြပါဦး။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရှင်သခင် - ချင်ယွမ်ဖုန်း

အသက် - ၁၈ နှစ်

ကျင့်စဉ်အဆင့် - သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာ၊ စတုတ္ထအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ

တိုက်ခိုက်ရေးပညာ - ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်၊ အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်၊ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်၊ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ပညာရပ်၊ သားရဲမီးလျှံ၊ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်း ပညာရပ်၊ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ်၊ နဂါးဟိန်းသံပညာရပ်၊ ဓားဆွဲ ခုတ်ချက်၊ လင်းနို့အသွင်ပြောင်း ပညာရပ်၊ သွေးပေါက်ကွဲခြင်း၊ မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်၊ နေဝင်ချိန်တစ်ချက်ခုတ်

ကျင့်စဉ် - စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်

ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး - ၃၀၁၅၆၆

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးမှာ သုံးသိန်းကျော်လေးသာ ရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေသည်။

“ရှောင်လင်... ငါ့အတွက် ‘ကျိကျိ’ ဆေးလုံးတစ်လုံး အရင်လဲပေးလို့ ရမလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသရိပ်များ လွှမ်းသွားပြီး “သခင်... ကျွန်မ ရှက်ကြောမရှိတဲ့သူတွေ အများကြီး တွေ့ဖူးပေမဲ့ သခင်လောက် ရှက်ကြောမရှိတဲ့သူမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်လား” ဟု ဆို၏။

“မဟုတ်ပါဘူး ရှောင်လင်ရဲ့... မင်းက ငါ့ကို ဒီမှာ သေသွားတာကို တကယ်ပဲ ကြည့်နေနိုင်လို့လား။ ဒီ ‘ကျိကျိ’ ဆေးလုံးရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ငါ ခဏလေးအတွင်းမှာ ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ ဖြစ်လာနိုင်မှာလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် အသနားခံလိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ အရှက်မရှိသော တောင်းဆိုမှုကို အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

“ဒီတစ်ခါပဲနော်... နောက်ဆိုရင်တော့ ဘာခြွင်းချက်မှ မရှိတော့ဘူး။”

“ဒါပေါ့... ရှောင်လင် မင်းကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

ရှောင်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရှင်သခင်မျိုးကို စနစ်က ရွေးချယ်မိသွားခြင်းမှာ တကယ်ပင် ကံမကောင်းလှချေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ‘ကျိကျိ’ ဆေးလုံးတစ်လုံး ရောက်ရှိလာပြီး ရှောင်လင်၏ လက်ထဲရှိ ‘ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် မဟာပညာရပ်’ စာအုပ်ကြီးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားကာ လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မြောက်မြားစွာသော ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များသည် ငါးလွှဲကျော်များအလား သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“အား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို အုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များ တရစပ် လွင့်ပျံနေတော့သည်။

ထိုသို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သူ၏ အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြလေသည်။