အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း (၂၅၅) ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်

ထိုဒေသကို ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်လှသော အဘိုးကျိုးသည် ပန်းရနံ့ရွာရှိ တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုင်ရန် စားပွဲတစ်လုံးကို ရှာဖွေလိုက်ချေသည်။

“အို အဘိုးကျိုး ရောက်လာပြီပဲ” တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ကပျာကယာ ပြေးလာခဲ့၏။

အဘိုးကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ငါ့ကို အရက်တချို့ ယူခဲ့ပေးပါဦး။ ဒီနေ့ ငါ ညီလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့လို့ ငါတို့ မူးနောက်မကျမချင်း လမ်းခွဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“ရတာပေါ့” ဆိုင်ရှင်က အော်ဟစ်ပြောဆိုပြီးနောက် အရက်သွားယူရန် အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မျက်စိလျင်လှသော စားပွဲထိုးသည်လည်း အမဲသားပြား အချပ်ကြီးတစ်ပန်းကန်၊ ကြက်ကင်သုံးကောင်နှင့် ဝက်ခေါင်းနှစ်ခုကို စားပွဲပေါ်သို့ လာရောက်ချထားပေးရာ စားပွဲတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားချေသည်။

မကြာမီ အရက်အိုးများ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ အဘိုးကျိုးက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်လှသော အရက်ရနံ့များ လွင့်ပျံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရက်ပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

“မျက်စိစူးရှလှချည်လား” အဘိုးကျိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အရက်တစ်ခွက် အပြည့်ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး အခြားအဘိုးအိုများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ အရက်အိုးများကိုယ်စီ မြှောက်လိုက်ကြချေသည်။

“စီနီယာ ကျွန်တော် ကြားတာကတော့ စီနီယာ...”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့” အဘိုးကျိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း “မင်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဖိတ်စာကိစ္စကိုသာ ငါ့လက်ထဲ အပ်ထားလိုက်စမ်းပါ” ဟု ပြောကြားလိုက်၏။

အဘိုးကျိုး၏ စိတ်ချရသော ကတိစကားကို ကြားရပြီးနောက်တွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဘိုးကျိုး၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ခွက်ဖြင့် မသောက်ကြဘဲ ဝေလငါးကြီးများ ရေသောက်သကဲ့သို့ အရက်အိုးလိုက် မော့သောက်နေကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အရက်အမြောက်အမြား သောက်မိသွားသဖြင့် ခေါင်းထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရ၏။

ဤနေရာသည် ကမ္ဘာဦးဥယျာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မိမိကိုယ်ကို မသိလိုက်ဘဲ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မူးလဲသွားခဲ့ပြီး အဘိုးကျိုးနှင့် အခြားလူများသည်လည်း စိတ်တိုင်းကျ သောက်စားပြီး ဖြစ်ကြချေပြီ။

“အာ... လူငယ်တွေဆိုတာ သောက်နိုင်စွမ်းရှိအောင် ကျင့်ဖို့ လိုပါသေးတယ်လား” အဘိုးကျိုးက သက်ပြင်းချရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပုခုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ထမ်းတင်ကာ ပန်းရနံ့ရွာမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အချိန်မှာ အလွန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ လမ်းပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ချေ။

“အဘိုးကျိုး... ဒီလူငယ်က ယုံကြည်စိတ်ချရလို့လား” ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဘိုးကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားပေါ့ဗျာ။ သူတို့က လူငယ်တွေပဲဟာကို ငါတို့ ဘာလို့ မကူညီပေးနိုင်ရမှာလဲ” ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့၏။

ထိုလူစုသည် စကားတပြောပြော ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အဘိုးကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သူ၏ စာကြည့်တိုက်ခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ချေသည်။

စာကြည့်တိုက်ခန်းတွင်းရှိ အခန်းမှာ မကြီးမားလှဘဲ ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ဘီရိုတစ်လုံးစာသာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အထပ်ပေါင်းများစွာ ရှိသော အဆောက်အအုံများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အောက်ဆုံးထပ်ရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဒုတိယထပ်သို့ တက်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုတင်မှ ထလာခဲ့ရာ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ပန်းရနံ့ရွာမှ အရက်သည် အရသာရှိရုံသာမက အရှိန်အဟုန်လည်း ပြင်းထန်လှပုံရချေသည်။

အဘိုးကျိုးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကြားရသဖြင့် သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ လေထုမှာ အလွန်တရာ လတ်ဆတ်လှသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာဦးဥယျာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေချေသည်။

လူတိုင်းသည် အလွန်တရာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိနေကြပုံရရာ တစ္ဆေလက်သည်းမြေဟူသော အမည်နာမနှင့် လုံးဝ လိုက်ဖက်မှု မရှိပေ။

လူအများက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်နေသော နှလုံးသားမှာ လျော့ပါးသက်သာသွားရ၏။

မွန်းတည့်ခါနီးအချိန်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မှ အဘိုးကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာခဲ့တော့သည်။

“အဘိုးကျိုး... ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲက ဘယ်တော့ ကျင်းပမှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဘိုးကျိုးက မျက်မှောင်ကုပ်လျက် “သုံးရက်အတွင်း ဖြစ်သင့်တာပေါ့။ မလောပါနဲ့... ငါ မင်းကို အခုပဲ ဖိတ်စာသွားယူပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ စီနီယာ့ကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီလျက် ပြောကြားလိုက်၏။

အဘိုးကျိုးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်ရွာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး လမ်းအတိုင်း အနောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြချေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လမ်းဘေး၌ ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်လှစ်ကာ အစားအစာများ၊ ရတနာလက်နက်များနှင့် စိတ်ကူး၍ရသမျှ အရာအားလုံးကို ရောင်းချနေကြသော ဈေးသည်အမြောက်အမြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

အဘိုးကျိုးက ပေါက်စီနှစ်လုံး ဝယ်ယူခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ပေါက်စီများကို စားသုံးပြီးနောက် အဘိုးကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆွဲကိုင်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းကာ ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့ကြတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် တစ္ဆေလက်သည်းမြေတစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး မြင့်မားလှသော မျှော်စင်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေသည်။

“ဒါက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို သူတို့က အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပတာ” အဘိုးကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထိုမြင့်မားလှသော မျှော်စင်ကြီးမှာ အမြင့် မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှိနိုင်ပြီး ၎င်း၏ အောက်ခြေအချင်းမှာလည်း မီတာရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

အထက်သို့ မြင့်တက်သွားလေလေ ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းသွားလေလေ ဖြစ်ချေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ အောက်ခြေတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို သေးငယ်လှသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ သေးငယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

“ဒီကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကလေ... အပင်အပြည့်အစုံ တစ်ပင်တည်းကနေ ထုဆစ်ထားတာကွ” အဘိုးကျိုးက ပြောကြားလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရပြီး “အပင်အပြည့်အစုံ တစ်ပင်တည်း ဟုတ်လား။ အဲဒီအပင်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလိုက်မလဲ” ဟု ရေရွတ်မိသည်။

“အနည်းဆုံး သက်တမ်း နှစ်ပေါင်းသိန်းချီ ရှိနေပြီ။ ပြီးတော့ အဲဒီအပင်က အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရှိတာတွေက ဒီအပင်ကြီးရဲ့ အမြစ်တွေပဲ”

အဘိုးကျိုးက ပိုမို၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

အဘိုးကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လောကကြီးကို မမြင်ဖူးသော အမူအရာကို သဘောကျပုံရပြီး ပြုံးလျက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်ခဲ့ချေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ဟူသည်မှာ ဤမြင့်မားလှသောအဆောက်အအုံ၏ အမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ ဤဂိုဏ်း၏ အမည်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း ဂိုဏ်းတွင် တပည့်စုစုပေါင်း ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပြီး အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်တို့ အပါအဝင်မှ လူပေါင်း ခုနစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိချေသည်။

“အဘိုးကျိုး... ရောက်လာပြီပဲ” ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ တပည့်တစ်ဦးက အဘိုးကျိုး လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အဘိုးကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ထျန်းချင်း အခုအချိန် တောင်ပေါ်မှာ ရှိလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဂိုဏ်းချုပ်က ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်”

ထိုတပည့်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါ့မှာ သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့” အဘိုးကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါခင်ဗျာ” ထိုတပည့်က ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ချေသည်။

အဘိုးကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဦးဆောင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းခဲ့သည်။

လှေကားထစ်များကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ အတွင်းနံရံများတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ တည်ဆောက်ထားပြီး ထိုလှေကားများအတိုင်း လိုက်ပါသွားပါက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ အမြင့်ဆုံးအထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေပြီ။ ဤနေရာမှနေ၍ တစ္ဆေလက်သည်းမြေတစ်ခုလုံးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနိုင်ပေသည်။

အထက်ဆုံးအထပ်သည် အောက်ထပ်များကဲ့သို့ပင် အခန်းအနည်းငယ်နှင့် အလယ်တွင် ဧည့်ခန်းတစ်ခု ရှိချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သိမ်မွေ့နူးညံ့သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဧည့်ခန်းအတွင်း ထိုင်လျက် အတွေးနက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

“ထျန်းချင်း... မင်း ဘာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ” အဘိုးကျိုးက ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။

ထျန်းချင်းသည် အဘိုးကျိုးကို မြင်သောအခါ အမြန်ထ၍ ဂါရဝပြုလျက် “အဘိုးကျိုးပါလား။ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ကြွလာရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

“အို... အရေးတကြီး ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလူငယ်လေးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံညီလာခံရဲ့ ဖိတ်စာတစ်စောင် လာတောင်းတာပါ”

အဘိုးကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

“ကျွန်တော့်ဆီ လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ရုံနဲ့ ရပါတယ်။ ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းခံပြီး ကြွလာဖို့ မလိုပါဘူး” ထျန်းချင်းက ပြုံးလျက် ပြောကြားလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏နောက်ကွယ်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အဘိုးကျိုးနှင့် ဤကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်တို့သည် ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေး ရှိပုံရချေသည်။

“ဒီညီလေးက အဘိုးကျိုးရဲ့ မျိုးဆက် လား” ထျန်းချင်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကပျာကယာ လက်အုပ်ချီလျက် “ကျွန်တော့်နာမည်က ချင်ကျိ ပါ။ အဘိုးကျိုးနဲ့ အခုမှ ဆုံမိတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုနယ်ပယ်မျိုးကို ရောက်ရှိနေတာဆိုတော့ ညီလေးက သာမန်လူတော့ မဟုတ်တန်ရာဘူး” ထျန်းချင်းက ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို အမွှန်းတင်လွန်းနေပါပြီဗျာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှိမ့်ချသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့၏။

“ကောင်းပါပြီ... အဘိုးကျိုးနဲ့ ညီလေးတို့ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦး။ ကျွန်တော် ဖိတ်စာသွားယူပေးပါ့မယ်” ထျန်းချင်းက ဆိုသည်။

မကြာမီ ထျန်းချင်းသည် ဖိတ်စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အခြားအရာများကို မမေးမြန်းတော့ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်ချေသည်။

အဘိုးကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ထျန်းချင်း... မင်း အကူအညီလိုတာ ရှိသေးလား။ ရှိရင်လည်း ပြောစမ်းပါ။ ငါ့ရဲ့ ဒီအရိုးစကလည်း အသုံးဝင်ပါသေးတယ်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၂၅၆) အတိတ်ဖြစ်ရပ်များ

"အဘိုးကျိုးကို ဒုက္ခမပေးချင်တော့ပါဘူး၊ အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြီးမှူးကျင်းပရတာမို့လို့ပါ" ဟု ထျန်းချင်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုချေသည်။

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲဥစ္စာ" အဘိုးကျိုးက ပြုံး၍ ဆို၏။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပတဲ့အခါကျရင် စီနီယာအနေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ" ထျန်းချင်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထပ်မံဆိုလေသည်။

"ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ဆရာသခင်က မထွက်ခွာခင်မှာ မင်းကို သေချာစောင့်ရှောက်ဖို့ ငါ့ကို မှာကြားခဲ့တာပဲ၊ ငါ့အနေနဲ့ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ပါဘူး" အဘိုးကျိုးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထျန်းချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အဘိုးကျိုးလည်း ဒီမှာပဲ ဘာလို့ မနေတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပွင့်ဖို့ ရက်အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဝိုင်ကောင်းကောင်း အိုးအနည်းငယ် ရှိသေးတယ်"

အဘိုးကျိုးက တဟားဟား ရယ်မောရင်း "ထျန်းချင်းကတော့ ငါ့အကြိုက်ကို တကယ်သိတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဘိုးကျိုးတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်တွင် အတူတကွ တည်းခို နေထိုင်ကြတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် အခန်းများစွာရှိပြီး လူနည်းပါးသဖြင့် နေထိုင်ရသည်မှာ အဆင်မပြေမှု မရှိချေ။

သို့သော်လည်း အဘိုးကျိုးသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကပင် စတင်၍ သောက်စားတော့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုပါ အဖော်ပြုရန် အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်လေသည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် များများစားစား မသောက်ဘဲ အဘိုးကျိုးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်းသာ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

"အဘိုးကျိုး... ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ကြီးမှူးကျင်းပရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုသို့သော ပွဲမျိုးကို ကျင်းပခြင်းဖြင့် အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ရရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။

"ဒါက ရှည်လျားတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပေါ့ကွာ" အဘိုးကျိုးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြလေသည်။ "အတိတ်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ဟာ အလွန်အင်အားကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ပါရမီရှင်တွေကို ဒီနေရာကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းတွေကို သတ်မှတ်ပေးဖို့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ကြီးမှူးကျင်းပခဲ့တာ။ အဲဒါက အရမ်းကို သြဇာအာဏာ ကြီးမားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ပြီး အခုအချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ကျင်းပတာဟာ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုလိုပဲ ကျန်ရှိတော့တာပါ"

"ဪ... ဒီလိုကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း "ဒါဆို စီနီယာက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အကြောင်းကို အတော်လေး နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးကျိုးက ပြုံးလျက် "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်တုန်းက ငါ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့လို့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက စပြီး ငါ ဒီမှာပဲ နေထိုင်ခဲ့တာပေါ့"

"ဒါကြောင့်ကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "စီနီယာကလည်း အတိတ်နောက်ခံ ဇာတ်ကြောင်း ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။

အဘိုးကျိုးက ရယ်မောကာ "ဘာ ဇာတ်ကြောင်း ရှိရမှာလဲကွာ၊ မတော်တဆမှုတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါဟာ စိတ်ပျက်အားလျော့နေခဲ့တာ၊ အခုအချိန်အထိတောင် ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ခံစားနေရတုန်းပဲ၊ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ဒီလိုပဲ ဖြတ်သန်းနေရတာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ချေ။ အဘိုးကျိုး မည်သည့်အရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ မသိသဖြင့် မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမည်ကိုလည်း မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။

အဘိုးကျိုးသည် ဝိုင်အနည်းငယ် ထပ်မံသောက်သုံးပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြတင်းပေါက်နားသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်

၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးအလွှာအောက် တစ်လွှာတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ တစ္ဆေလက်သည်းမြေ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

အဘိုးကျိုးက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ "အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် တောင်ခြေရင်းရှိ ကျောက်စင်္ကြံလှေကားထစ်များကို ဝေဝေဝါးဝါးသာ မြင်တွေ့ရပြီး ယင်းတို့သည် မြူနှင်းလွှာများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေကြသည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှ သေသေချာချာ မမြင်ရဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် မပွင့်သေးလို့ပေါ့ကွ။ ငါလည်း အတိတ်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ပေါ်ကို တက်လှမ်းခဲ့ဖူးတယ်" အဘိုးကျိုးက အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေဟန်ဖြင့် ပြုံး၍ ပြောဆိုသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ပေါ်မှာ အမှန်တကယ် ဘာတွေရှိနေတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

"ငါ မင်းကို ကြိုပြောလိုက်ရင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို ပြောနိုင်တာကတော့ အပေါ်ကို အရောက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါလို့ပဲ။ ရှေးခေတ်ကနေ အခုအချိန်အထိ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်" အဘိုးကျိုးက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်တွင် သောင်တင်နေရင်း ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပွင့်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြရာ ယခု နှစ်ရက်အတွင်း တစ္ဆေလက်သည်းမြေ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ လူဦးရေ ပိုမိုများပြားလာသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းရနံ့ရွာရှိ အရက်ဆိုင်တစ်ခု၌ အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုသည် စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေကြသည်။

၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ဆေးမင်ကြောင်များ ရှိနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ထူးခြားသော ဆေးရည်များဖြင့် ဆန်းပြားသော ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို ရေးဆွဲထားသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲမှာ မဖြစ်မနေ အနိုင်ရပြီး ကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီးကို ရယူရမယ်" အဆိုပါ အမျိုးသမီးက အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့သော ကတိသစ္စာပြုသံများသည် ယခုအချိန်တွင် တစ္ဆေလက်သည်းမြေ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ အလွန်ပင် ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာကို လာကြတဲ့သူ အားလုံးနီးပါးဟာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ လာကြတာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီးအပြင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က သတ်မှတ်ပေးမယ့် အဆင့်အတန်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး... ငါတို့ တကယ်ပဲ အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား" အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နည်းလမ်းလေးတွေ အနည်းငယ် သုံးရမယ်..." ထိုအမျိုးသမီးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"နည်းလမ်းတွေ ဟုတ်လား" စားပွဲရှိ အခြားသော လူများသည် ထိုအချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားကြဟန် ရှိသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ကို ဘယ်သူက ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာလဲ"

"ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိတယ်ဆိုရင် ပထမဆုံးတစ်ယောက်က နှင်းမြူဓားဂိုဏ်းက လင်ယွဲ့ပဲ။ သူမရဲ့ ပါရမီက မမြင့်မားပေမဲ့ ဇွဲလုံ့လကတော့ အရမ်းကို ပြင်းထန်တယ်" ဟု လူတစ်ဦးက ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အဲဒါဆို နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ"

"ပျံကျားသစ်ဂိုဏ်းက ထန်ဂျွန်း"

"ရေငှက်ဂိုဏ်းက ယန်ချိုင်"

"ပြီးတော့ ခြင်္သေ့ကျားတောင်က ကျူးပိလည်း ရှိသေးတယ်"

လူအချို့က အမည်အချို့ကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုကြသည်။ ယင်းတို့သည် ဂိုဏ်းကြီးများအပြင် အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်များတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော လူပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါတို့ အဲဒီလူတွေကနေ စပြီး ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ မစခင်မှာပဲ သူတို့ကို ဖယ်ရှင်းပစ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူက ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်တော့မှာလဲ"

အမျိုးသမီးက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

အခြားသော အမျိုးသားများသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရယ်မောကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ ဂျူနီယာညီမလေးသည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်အမြော်အမြင် အရှိဆုံးလူ ဖြစ်သည်ကို သူတို့ သိကြပေသည်။

"ဆရာသခင် ထွက်ခွာသွားကတည်းက ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုက အရမ်းကို နှေးကွေးနေခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ထျန်းကျင်းအသီးကို ရအောင်ယူပြီး ဆရာသခင်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရမယ်" ဟု အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြောဆိုသည်။

ကွက်တိပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရက်ဆိုင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ရာ အဆိုပါ အမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"သူက မျက်နှာသစ်ပဲ၊ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အစွမ်းထက်ပုံရတယ်" အမျိုးသမီးက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက အထင်သေးသော မျက်နှာထားများကို ပြသကြသည်။

"ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ဘယ်လောက်များ အစွမ်းထက်နိုင်မှာမို့လို့လဲ" အမျိုးသားတစ်ဦးက မထေမဲ့မြင် ဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီလူက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ငါ ခံစားနေရတယ်၊ အဆင်ပြေရင် သူ့ကို ငါတို့ အသုံးချလို့ရနိုင်တယ်" ထိုအမျိုးသမီးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပန်းရနံ့ရွာသို့ လာရခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အဘိုးကျိုးအတွက် ဝိုင်ဝယ်ယူရန်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်မျှ ဝိုင်မသောက်ရသဖြင့် အဘိုးကျိုးသည် ဤနေရာမှ ဝိုင်ကို တမ်းတနေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိုင်ဝယ်ယူပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရက်ဆိုင်ပြင်ပသို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးခင်မှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆေးမင်ကြောင်များဖြင့် ထူးဆန်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရှုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကုတ်ကာ "မိန်းကလေး... ကျွန်တော့်ဆီက ဘာအကူအညီ လိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် "မောင်လေး... မင်းက ရှားပါးတဲ့ သိုင်းပညာပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ မြင်နေရတယ်၊ ငါနဲ့အတူ ကျင့်ကြံခြင်း မလုပ်ချင်ဘူးလား" ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း "စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်တားဆီးလျက် "ငါ ပြောတာကို နားထောင်ဦးလေ၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ မသိတာလား ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံချင်လို့လား"

"ကျွန်တော် ပြောပါရစေ မိန်းကလေးရယ်... လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ ဒီလောက် အများကြီးရှိတာ၊ ပျော်ချင်တယ်ဆိုရင် တခြားလူ သွားရှာပါဗျာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါယမ်းမိသည်။

ဒီဘက်ခေတ် မိန်းကလေးတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။

"ကဲပါ... ကဲပါ" ထိုအမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မျက်စောင်းထိုးရင်း "မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဟာသဉာဏ် မရှိတဲ့လူပဲ။ ငါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ"

"ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာတွေကို ဆွေးနွေးစရာ ရှိမှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်လေသည်။