အခန်း (၂၆၁-၂၆၂)

အခန်း (၂၆၁) ဖောင်တိန်အနီကို လုယူခြင်း

ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် အထပ်ထပ်တို့သည် ယန်ချိုင်၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ကာ စုစည်းချုပ်နှောင်သွားကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သစ်ပင်ထက်သို့ ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်ရာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ မုဟွိုက်ကလည်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြရှာသည်။

ယင်းက ကိစ္စမတိုင်မီကပင် မုဟွိုက်နှင့် တိုင်ပင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ သားကောင်နှင့် တိုးလျှင် တိုးခြင်း မုဟွိုက်က ကြိုတင်ကာ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များဖြင့် အစီအရင်ဆင်၍ စောင့်ဆိုင်းနေရန်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သားကောင်ကို အရောက်ခေါ်ဆောင်လာရန် သဘောတူထားခဲ့ကြပေရာ ယခုမူ အကြံအောင်မြင်ခဲ့လေပြီ။

အမှန်တကယ်ပင် ယန်ချိုင်ခမျာ မိမိအား တစ်စုံတစ်ယောက်က ချုံခိုတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးဟန်မတူဘဲ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် လှောင်အိမ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် ရှိနေတော့သည်။

“မိတ်ဆွေ... မင်းက ဘယ်သူလဲဗျာ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီလိုထောင်ချောက်ကို အပင်ပန်းခံ ဆင်ရတာလဲ” ဟု ယန်ချိုင်က ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် လှောင်အိမ်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်မေးမြန်းလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီထဲမှာ သုံးရက်လောက် နေပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ သုံးရက်ပြည့်ရင်တော့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်တွေက အလိုလို ပျယ်သွားမှာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ယန်ချိုင်၏ အသံက အေးစက်သွားရ၏။

“ငါက ချင်ကျိလေ၊ သခင်လေးယန်... နောက်နောင် ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီကိုသာ ရှာလာခဲ့ပါ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ ယန်ချိုင်ခမျာ ပြင်ပမှ အသံများကို မကြားနိုင်တော့သလို မိမိ၏ အသံကိုလည်း အပြင်သို့ မပေါက်ကြားစေနိုင်တော့ပေ။

ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် လှောင်အိမ်တွင် လေဝင်ပေါက် မရှိသော်ငြား အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်သွားခြင်း မရှိချေ။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက်မူ သုံးရက်မျှ အစာမစားဘဲ နေခြင်းက အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်သော်လည်း အားအင်ချိနဲ့သွားရုံမျှသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

“ ယန်ချိုင်ထံမှ အာဃာတတန်ဖိုး +၁၀၀ ရရှိပါသည်။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် လှောင်အိမ်ကို အဝတ်နက်ဖြင့် လွှမ်းအုပ်လိုက်ပြီးနောက် မုဟွိုက်ကို သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ကဲ... မင်း ဒါကို သယ်သွားတော့၊ ငါကတော့ နောက်တစ်ယောက်ကို သွားရှာဦးမယ်၊ ငါ့ကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးအေးလူလူ ဆိုလေသည်။

မုဟွိုက်က ခေါင်းညိတ်ကာ ယန်ချိုင်ကို မပြီး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များပေါ်တွင် အလေးချိန်လျှော့ချပေးသည့် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို ထပ်မံရေးဆွဲပေးထားခဲ့သဖြင့် လှောင်အိမ်ကြီးက ကြီးမားလှသော်လည်း အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုဟွိုက်ပေးထားခဲ့သော စက္ကူချပ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ “နောက်ပစ်မှတ်က... ခြင်္သေ့ကျားတောင်မှ ထူးချွန်သူ ကျူးပိပေါ့၊ သူ့ရဲ့ ဝါသနာက... ပန်းရနံ့အိမ်တော်တွေမှာ အရက်သောက်တာလား”

ပန်းရနံ့အိမ်တော်တွင် အရက်သောက်သည်ဟူသည်မှာ သကာဖုံးထားသော စကားလုံးမျှသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်စင်စစ် ကချေသည်အိမ်တော်များ သို့မဟုတ် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ သွားရောက်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ္ဆေလက်သည်းမြေက သေးငယ်လှသော်လည်း ထိုနေရာ၌ ကချေသည်အိမ်တော်များ ရှိနေဆဲပင်။ ယခု ကချေသည်အိမ်တော်မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ ဖွင့်လှစ်ချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ စီးပွားရှာရန် မကြာသေးမီကမှ လာရောက်ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အိမ်တော်မှ မိန်းကလေးများသည်လည်း ထွက်ခွာသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြန်လည်စတင်မည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းကြပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ္ဆေလက်သည်းမြေ၏ ကချေသည်အိမ်တော် တည်ရှိရာ သက်တံရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထိုကချေသည်အိမ်တော်မှာ သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသစ်ပင်ကြီး၏ အချင်းမှာ မီတာနှစ်ဆယ်ကျော်မျှ ရှိပေသည်။ သစ်ပင်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ အသုံးပြုထားသော်ငြား အတွင်းရှိ အခန်းတိုင်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်တော်အထိန်း မိန်းမကြီးက ချက်ချင်းပင် လာရောက်ကြိုဆိုလေသည်။

“အလိုလေး... သခင်လေးက ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ” မိန်းမကြီးက ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “အန်တီကြီး... ကျွန်တော် မေးပါရစေဦး၊ ဒီလူ ဒီကို ရောက်နေသလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုသို့မေးရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျူးပိ၏ ပုံတူပန်းချီကားချပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကိုလည်း ထိုမိန်းမကြီး၏ လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

မိန်းမကြီး၏ မျက်လုံးများက ဝင်းခနဲ တောက်ပသွားပြီး “ရောက်နေတာပေါ့ကွယ်၊ အဲဒီသခင်လေးက အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်၊ မနေ့ကတည်းက ရောက်နေတာ အခုထိ ပြန်မထွက်သေးဘူး” ဟု ပြောပြရှာသည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြကာ သတ္တမအထပ်ရှိ ဆရာ့အခန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်၏။

“ဘယ်သူကများ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်လှလှလေးကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ”

အဝတ်အစား ဗလာကျင်းဖြစ်နေသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူတစ်ပါး မြင်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ပုံမပြချေ။ ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျူးပိပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဆွဲထူလိုက်လေသည်။

“မင်းက ဘာကောင်မမို့လို့ ငါတို့သခင်လေးရဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို တက်အိပ်ရဲတာလဲ၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။

မိန်းကလေးခမျာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ကောက်စွပ်ကာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

“ဟေ့... ရှောင်ဟုန်၊မသွားနဲ့ဦးလေ၊ ရှောင်ဟုန်ရဲ့” ကျူးပိက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်ပြီး “မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ မင်းတို့ သခင်လေးကကော ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလေသည်။

“သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလားဟင်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်မေးလိုက်၏။

ကျူးပိက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သေချာစိုက်ကြည့်သည်။ ယင်းက တစ်နေ့ကုန် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားခဲ့သဖြင့် ခေါင်းမကြည်မလင် ဖြစ်နေဟန်တူပေသည်။

“မင်းက ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်လဲ၊ မင်းကို ဘယ်သူက သိမှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး “သခင်လေး... မင်းဒီလိုအလုပ်တွေ လုပ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ်မထင်ခဲ့မိဘူး၊ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာဗျာ၊ ဆရာကြီးက သခင်လေးကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာ၊ အခုချက်ချင်း ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့တော့” ဟု ဆိုသည်။

“ငါ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ဟုတ်လား၊ မင်းက ပြဿနာလာရှာတာပဲ” ကျူးပိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်က ဝင်းခနဲ တောက်ပသွားကာ ဓားမကြီးတစ်စင်းက လက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဓားမကြီးကို မြင်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ထင်ဟပ်သွားရ၏။ ယင်းက မော့ကြည့်ကာ ကျူးပိကို သေချာအကဲခတ်ပြီးနောက် တောင်းပန်သည့် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“အို... တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် လူမှားသွားလို့ပါ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့် သခင်လေး မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့ကွာ” ကျူးပိခမျာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထည့်ရန် အရှိန်ယူတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခန်းတံခါးဝဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီးမှ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “အော်... ဒါနဲ့၊ သခင်လေး... မင်းရဲ့ ညီလေးက တကယ်ကို သေးလွန်းတာပဲဗျာ၊ စောစောက ကျွန်တော် တောင် မမြင်မိဘူး” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ကျူးပိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသမီးတို့က ချက်ချင်းပင် ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားရတော့၏။

ယင်းက ဓားကိုမိုးကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိမိတွင် အဝတ်အစား ဗလာကျင်းဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကမန်းကတန်း အဝတ်တချို့ကို ကောက်စွပ်လိုက်ရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကချေသည်အိမ်တော်ထဲမှ ပြေးထွက်ကာ တောနက်ထဲသို့ ဦးတည်ပြေးလေသည်။ ယင်းက ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးပိကလည်း နောက်မှ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးပမ်း၏။ ပန်းရနံ့အိမ်တော်များတွင် ပျော်ပါးရသည်ကို နှစ်သက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို သူတစ်ပါးက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသည်ကို ယင်းက အမုန်းတီးဆုံး ဖြစ်ချေသည်။

“မင်းတို့လို ကောင်စုတ်လေးကများ၊ အခုချက်ချင်း ရပ်စမ်း၊ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ အပိုင်းပိုင်း မခုတ်ပစ်ရရင် ငါ့နာမည် ကျူးပိ မဟုတ်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပျာပျာသလဲ ပြေးလွှားနေဟန် တူသော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသော ကျူးပိကမူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေလှမ်းတန့်သွားရ၏။

“တစ်နေရာရာတော့ မှားနေပြီ၊ မင်း ငါ့ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းနေတာလား” ကျူးပိက လုံးဝ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ ကျူးပိက ရပ်တန့်နေပြီး မိမိကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

“ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ဘာရန်ငြိုး ရှိလို့လဲ” ကျူးပိက အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “မင်းက တကယ်ကို ပါးနပ်ပြီး သတိကြီးတာပဲ၊ ခြင်္သေ့ကျားတောင်ရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ အတိုင်းပါပဲ”

“ဒါပေါ့” ကျူးပိက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဟန်ဖြင့် “မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ၊ မြှောက်ပင့်နေလို့လည်း အပိုပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ၊ မင်းက ပြောခိုင်းမှတော့လည်း ပြောရတာပေါ့၊ အမှန်တော့ ငါက အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်တံဆိပ်တော်တစ်ခုကို ကမန်းကတန်း ပြုလုပ်လိုက်ရာ ကျူးပိ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် အမြောက်အမြား ပျံတက်လာပြီး ကျူးပိကို ပတ်ပတ်လည်

ပိတ်ဆို့ထားသည့် နံရံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျူးပိ၏ နှလုံးသားခမျာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ယင်းက အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဖုံးတစ်ခုက ဖိနှိပ်ချလိုက်သဖြင့် ကျူးပိတစ်ယောက် အတွင်း၌ ပိတ်မိသွားရတော့သည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ် လှောင်အိမ်က တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျူးပိတစ်ယောက် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ရုံမျှသာ ဆံ့သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ဒီကောင်စုတ်... မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါနဲ့ မင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုး ရှိလို့လဲ” ကျူးပိက လှောင်အိမ်ထဲမှနေ၍ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်မေးမြန်းလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ သုံးရက်လောက် နေပေးဖို့ပဲ နှောင့်ယှက်ရတာပါ၊ သုံးရက်ပြည့်ရင်တော့ လှောင်အိမ်က အလိုလို ပွင့်သွားပါလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း(၂၆၂)

ကျူးပိသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို လက်လျှော့ အရှုံးပေးလိုက်သည့်အလား သက်ပြင်းချရင်း “ငါပြောမယ် အစ်ကိုကြီးရာ... မင်းက ဒီလောက် တောင့်တင်း အားကောင်းနေတာကို ဘာလို့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ သူခိုးအတတ်ကို သုံးနေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ချေသည်။

“မင်းတို့အားလုံး နာကျင်သွားမှာ စိုးလို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရင်း ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ်ကို ဖုံးအုပ်ရန် အဝတ်နက်တစ်ထည်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်လေသည်။

ယခုမူ စကားများလှသော ကျူးပိပင်လျှင် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်၍မရနိုင်တော့ချေ။

ကျူးပိထံမှ အာဃာတတန်ဖိုး တစ်ရာ တိုးလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလှောင်အိမ်ကို မုဟွိုက် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ပန်းရနံ့ရွာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

“ဘယ်လိုလဲ... ငါ မင်းကို မပြောဘူးလား” မုဟွိုက်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင်မူ အေးစိမ့်သွားရချေသည်။

ယင်းမှာ ကျူးပိအနေဖြင့် ၎င်းသည် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလိမ့်မည်ကိုပင် မုဟွိုက်က ကြိုတင်တွက်ဆထားသောကြောင့်ဖြစ်ရာ သူမသည် ထိုလူများ၏ စရိုက်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်များကို အထူးနှံ့စပ်နေသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတဲ့သူပေါ့” မုဟွိုက်က မေးခွန်းကို သိသိသာသာ ရှောင်လွှဲကာ ရယ်မောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း “မင်းမပြောချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... ငါ စာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ဦးမယ်... ခြောက်ယောက်တောင် ကျန်သေးတာပဲ... သက်ပြင်းချမိပါတယ်... ငါ တကယ်ကို တစ်မိနစ်မှ မနားရပါလား” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုဟွိုက်တို့သည် ကျန်ရှိသော ခြောက်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် တည်းခိုခန်းမှ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြပြန်သည်။

ယခုအကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ ဖွင့်လှစ်ခြင်းတွင် ပထမတန်းစား သို့မဟုတ် ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုများကို ဖိတ်ကြားထားခြင်းမရှိသော်လည်း အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများမှာမူ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှချေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တစ္ဆေလက်သည်းမြေသို့ ပျိုမြစ်သော ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့ကြရာ အနည်းငယ်မျှ ပျောက်ဆုံးသွားပါက မည်သူမျှ သတိထားမိကြမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညဘက်၌ အချိန်ပိုဆင်း၍ပင် လူသုံးဦးကို လှောင်အိမ်ထဲသို့ ထပ်မံ ဖမ်းဆီးပိတ်လှောင်ကာ တည်းခိုခန်းသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ် ခြောက်ခုမျှကြောင့် အခန်းသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စားပွဲပေါ်နှင့် အိပ်ရာပေါ်တွင်ပင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ်များ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

“အာ... ငါ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေတာ တကယ်ကို နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ... ငါ အရင်အိပ်တော့မယ်နော်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ လှောင်အိမ်ကို ကုတင်ခြေရင်းဘက်သို့ တိုးဝှေ့တွန်းပို့လိုက်ပြီးနောက် လှဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

မုဟွိုက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ “ဒါ ငါ့အခန်းလေ... နင်မှားနေတာလား” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း “မင်းက ဒီလို ယောကျာ်းကြီး ခြောက်ယောက်နဲ့ အခန်းတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ နေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ ဘာကန့်ကွက်စရာမှမရှိဘူး... တခြားအခန်းတစ်ခု သွားယူလိုက်ရုံပေါ့” ဟု တုံ့ပြန်သည်။

မုဟွိုက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းထဲမှ ဆောင့်အောင့် ထွက်ခွာသွားချေသည်။ သူမသည် မကြာမီအချိန်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူက သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

“တောက်... ချင်ကျိ... ဒီလူတွေကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ နင့်အလှည့်ပဲ... မင်းကို နောင်တရစေရမယ်” မုဟွိုက်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ကြုံးဝါးကာ သွားကြိတ်နေမိတော့သည်။

မုဟွိုက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ချေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိပ်ပျော်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သူသည် အဆောင်စက္ကူကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ကာ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို စတင်ပြုလုပ်တော့သည်။ သူသည် လူခြောက်ဦးကိုသာ ဖမ်းဆီးရသေးသော်လည်း ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ပြတ်လပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွဉ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပြုလုပ်ခြင်း၌ ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ သောင်းနှင့်ချီရှိသော ထိုဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ် ခြောက်ခုစလုံးကို သူကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ရေးဆွဲခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်၏။

သူ၏ စုတ်တံသည် အဆောင်စက္ကူပေါ်တွင် နဂါးတစ်ကောင် လှုပ်ရှားကူးခတ်နေသကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်များမှာ ယခုအခါ ရိပ်ကနဲ ရိပ်ကနဲသာ မြင်တွေ့ရတော့ကာ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် သုံးစက္ကန့်မျှသာ အချိန်ယူရတော့သည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များ မှန်ကန်စွာ ရေးသားထားခြင်း ရှိ၊ မရှိကို အမြဲမပြတ် စစ်ဆေးနေရသော အခြားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် စဉ်းစားတွေးတောနေရန် မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ရေးဆွဲနိုင်သောကြောင့် သူ၏ အရှိန်နှုန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှပေသည်။

သို့ရာတွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှုမှာလည်း အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ တစ်ညတာအတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုန်ဆုံးသွားမှုများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဆေးလုံး သုံးလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရချေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်၏။ သူသည် တစ်နာရီမျှသာ နားနေခဲ့ရသော်လည်း အားအင် ပြည့်ဝနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော သုံးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ လင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အချိန်ကျလာသောအခါ မုဟွိုက်အတွက် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဖျစ်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ်များ၏ အသံပိတ်ထားသည့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်၏။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ စကားမဆိုကြတော့ချေ။

“အားလုံးပဲ... ထရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။

လှောင်အိမ်ထဲမှ လူများသည် ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တင်းမာသွားကြချေသည်။

“တောက်... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့ တခြား ဘယ်သူတွေကို ဖမ်းထားသေးတာလဲ” ထိုသို့ ပြောဆိုသူမှာ ထန်ဂျွန်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့အချင်းချင်း မိတ်ဆက်လို့ရပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

“ငါက ပျံကျားသစ်ဂိုဏ်းက ထန်ဂျွန်းပါ”

“ခြင်္သေ့ကျားတောင်က ကျူးပိပါ”

“ရေငှက်ဂိုဏ်းက ယန်ချိုင်ပါ”

ထိုလူခြောက်ဦးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦး၏ အမှတ်သညာကို တစ်ဦး သိရှိသွားကြတော့သည်။

“ငါပြောမယ်... မင်း ငါတို့အားလုံးကို ဘာလို့ ဖမ်းထားရတာလဲ... ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲအတွက်ပဲ မဟုတ်လား... ငါတို့ မပါဝင်ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်” ဟု ဤနေရာတွင် ကျူးပိက ဆိုလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတာက ပိုပြီး စိတ်ချရပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ယုတ်မာပက်စက်ပြီး အရှက်မရှိတဲ့ကောင်... ငါ အပြင်ပြန်ထွက်ရတဲ့အခါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”

ဒေါသအကြီးဆုံးဖြစ်သော ထန်ဂျွန်းက အာဃာတ ပြည့်နှက်နေသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မင်း ငါ့ကို ထပ်ဆဲမယ်ဆိုရင် အသံပိတ်တဲ့စနစ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်မှာနော်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ထန်ဂျွန်းပင်လျှင် ဆက်၍ ဆဲဆိုခြင်းမပြုဝံ့တော့ချေ။ ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ရှိနေရခြင်းမှာ တကယ်ကို ဆိုးရွားလှသော ဒုက္ခဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ကဲပါ... ငါ သွားဖမ်းရဦးမယ့်သူတွေ ကျန်သေးတယ်... မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ... ငါ ထပ်ပြောမယ်... ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မအော်ကြနဲ့... မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် သုံးရက်အတွင်း စကားပြောခွင့်ရမှာမဟုတ်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ချေသည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ်ထဲမှ လူများသည် စကားမဆိုကြတော့ဘဲ အခန်းတံခါး ပိတ်သွားသည့်အသံကို နားစွင့်နေကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

“တောက်... ငါသာ အပြင်ထွက်ရရင် အဲဒီကောင်ကို သတ်ပစ်မယ်” ဟု ထန်ဂျွန်းက ထပ်မံ၍ ပြောဆိုပြန်သည်။

“ဟေး... မင်း စကားပြောနေတာ ငါကြားတယ်နော်... ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးကာ ထန်ဂျွန်းရှိနေသော ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင် လှောင်အိမ်ကို အသံပိတ်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ခွာသွားဟန် ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး ကောက်ကျစ်လှသည်ဟု နှလုံးသားထဲတွင် ဆဲရေးတိုင်းထွာနေကြတော့သည်။

“ကဲ... အခုတော့ ငါ တကယ်သွားပြီ... မင်းတို့အားလုံး နားလည်ကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

မနက်ဖြန်သည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ ဖွင့်လှစ်မည့်နေ့ ဖြစ်သောကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယနေ့ တစ်ရက်အတွင်း ကျန်ရှိနေသောသူအားလုံးကို ဖမ်းဆီးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း အခန်းထဲရှိ ကျူးပိနှင့် အခြားသူများသည် တကယ်ပင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မအော်ဟစ်ဝံ့ကြတော့ချေ။

“ဟင်း... ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ” ကျူးပိက အားကိုးရာမဲ့စွာ ဆိုသည်။

ယန်ချိုင်က သက်ပြင်းချရင်း “အောင်မြင်မှု မရခင်မှာတင် သေဆုံးရတော့မယ်... တကယ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းတယ်... ဒါက နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပတာလေ... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အခွင့်အရေးရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။

“ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ... ငါတို့က အကွက်ဆင်တာ ခံလိုက်ရတာပဲဥစ္စာ” ကျူးပိက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် “ငါ ဒီလိုနေ့မျိုး ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး” ဟု ပြောဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းအောက်ထပ်တွင် မုဟွိုက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တည်းခိုခန်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူသုံးဦးအနက် လင်ယွဲ့မှလွဲ၍ ကျန်သူများကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်းသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ယခုအခါ ကျူးပိနှင့် အခြားသူများတွင် စကားပြောဖော် နှစ်ဦး ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်း လင်ယွဲ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ” မုဟွိုက်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာကြစဉ် မုဟွိုက်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “အရင်ဆုံး လင်ယွဲ့ကို ရှာဖွေကြတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

“စဉ်းစားနေဖို့ မလိုပါဘူး... လင်ယွဲ့က ကျင့်ကြံခြင်းကို ရူးသွပ်တဲ့သူပဲ... သူမ ဒီကိုလာရင် ကျင့်ကြံဖို့ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေမှာ သေချာတယ်”

မုဟွိုက်က မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် “သူမမှာ ပါရမီမရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ” ဟု ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။